Eaton Stannard Barrett, Ierland (1786 - 1820)

Eaton Stannard Barrett werd geboren in 1786 in County Cork. Studeerde rechten te Londen. Hij is het bekendst om zijn satirische versen over Britse politici. De regels op de grafsteen van Thomas Moore's dochter, lange tijd toegeschreven aan Joseph Atkinson blijken ook van zijn hand. Een verwarring die in die tijd zeer gebruikelijk was, aangezien er heel veel onder pseudoniem geschreven werden. Enkele pseudoniemen die Barrett hanteerde waren: Polypus, Cervantes Hogg & Scrutator. Hij overleed op 20 maart 1820 te Wales, aan de gevolgen van Tuberculose.

enkele voorbeelden van zijn schrijven all the talents, woman a poem.

Keith Barnes, Engeland (1934-1969)

Keith Barnes werd in 1934 geboren nabij Londen, alwaar hij vanaf zijn dertiende studeerde aan the Royal Academy of Music. Op zijn twaalfde was hij reeds begonnen met het schrijven van muziekstukken, die door verschillende kamergroepen ten uitvoer werden gebracht. In 1959 stopte hij echter met het schrijven van muziek en stapte hij over op de poëzie. Hij werkte voor muziekuitgeverijen en als redacteur bij BBC Film.

Tussen 1962 & 1969 reisde hij veel en woonde in Amerika (alwaar in 1967 zijn debuutbundel "Born to Flying Glass"verscheen) & Frankrijk. De laatste twee jaren van zijn leven verbleef hij in Parijs alwaar hij in 1969 overleed aan leukemie.

tweetalige website over keith barnes

I Will Not Forget

Windfalls of birds and swirls of leaves
I walk pause stop You drive a high sky through me
drop my case throw my coat and grasp you eyes closed
all spellbinding spring throughout the shimmering summer
stand with you and root into the paving stones

Winter gave me old shoes I broke their laces
I shuffled through the days forgot I could stand straight
forgot how love is Jack and Jill down the hill
corridors of diamonds tumbling bees a-buzz
and dreams which smile silence with such suave lips

How could I have borne myself so hibernated
- pitted and slung so low into my body?
How could I have lived without this marrow in my bone?
- so bent so drear so hollow nestling grudges
which you have so simply soothed from me and cast
off like so much jetsam to the sea

As I walk I carry you the warmth of two
and I will not forget will not forget
your legs and arms locked round me your head tucked tight
your breath against my heart inside my clothes
inside my clothes - I won't forget
I do not cannot live without
this hanging fire

Nikoloz Baratashvili, Georgië (1817 - 1845)

De Georgische schrijver en dichter Nikoloz Baratashvili werd geboren op 4 december 1817 in Tbilisi. Zijn werk vormt het hoogtepunt van de Georgische Romantiek. Hij stamde uit een verarmde adelijke familie. Zijn moeder Efemia, die hem enthousiast had gemaakt voor de Georgische literatuur, was een kleindochter van de Georgische koning Irakli II. Baratashvili werd sterk beinvloed door de vele Georgische dichters die frequent bij zijn ouders over de vloer kwamen.

Omdat zijn familie weinig geld had kon hij niet, zoals hij eigenlijk wilde, in Rusland studeren. Wegens fysieke tekortkomingen kon hij ook al geen officier worden. Om zijn familie te helpen aanvaarde hij een eenvoudige betrekking. Baratashvilis privéleven verliep dramatisch. Zijn brieven weerspiegelen zijn sterke innerlijke conflicten.

Hij stierf al op zevenentwintigjarige leeftijd aan malaria op 21 oktober 1845 te Gandja, ver verwijderd van zijn familie, alwaar hij sinds enkele maanden werkzaam was als assistent Gouverneur van deze provincie. Eerst werd hij begraven in het oosten van Azerbeidjan. In 1893 echter werd zijn as naar Tbilisi gebracht en onder grote publieke belangstelling kreeg hij toen zijn laatste rustplaats in het pantheon op de berg Mtazminda.

A Soul-Furlurn

Let none bewail the bitterness of orphancy,
Nor weep if destitute of friend or kin is he,
But pity him whose soul's bereaved by ruthless fate;
Once lost-'tis hard to find again a worthy mate.

Deprived of kin and friend the heart seems lone and dead
Yet soon it finds another one to love instead;
But if the soul does lose its mate, then it must bear
The curse of yielding all its hopes to black despair.

His faith is lost, he trusts no more this world of woe;
Distraught and wild, he shuns mankind, and does not know
To whom to trust the secrets of his troubled breast,
Afraid to feel again the faith it once possessed.

'Tis hard to bear the anguish of a soul forlorn,
To shun all worldly joys and smiles or pleasures scorn;
The lonely soul forever mourns its friend and mate,
And heavy sighs bring calm to him thus doomed by fate.

Ahmed Barakat, Marokko (1960 - 1994)

Ahmed Barakat werd in 1960 geboren te Casablanca, alwaar hij ook studeerde en werkzaam was als journalist voor Bayane Al Yawn. Barakat was één van de voorlopers in het genre van het proza-gedicht, en stelde zich op als belangrijkste pleitbezorger, waarvan het "wij zijn gravers van bronnen, of het ongesigneeerde manifest", één van de bekendste uitingen is. Zijn eerste gedichten verschenen overigens al in 1977. In 1994 overleed hij - hij werd 34 jaar.

A small word

I am going to the market
Please wait till I come back
You can wash your clothes if you get bored
And if the door disturbs you
Take it off
And put anything in its place
Please don’t leave your face inside the mirror
And then quit by the window
Don’t commit suicide as is your habit

But
Wait
For me
Till
I come back

© Ahmed Barakat
vertaald door Norddine Zouitni

France Balantic (1921 - 1943)

France Balantic werd geboren op 29 november 1921 te Kamnik (Slovenie)

Studeerde Slavische taal en literatuur aan de universiteit van Ljubliana, alwaar hij in 1941 afstudeerde om vervolgens als docent aan de slag te gaan.

In 1942 zat hij voor een periode van zes maanden geinterneerd in een door de fascisten ingericht kamp te Gonar. Na zijn vrijlating sloot hij zich aan bij de witte garde en sneuvelde op 24 november 1943 nabij Grahovo tijdens gevechten tegen de partizanen. Of beter gezegd, hij stierf in de vlammenzee, nadat de partizanen de wachtpost waar hij zat in brand hadden gezet.

Balantic wordt gezien als een lyrisch dichter die mystieke en gepassioneerde poezie schreef. Hij werd beinvloedt door onder ander Srecko kosovel & Josip Murn (die overigens eveens op jonge leeftijd overleden)

Na de tweede wereldoorlog werd al zijn werk uit de publieke bibliotheken verwijderd. Toen de literair historicus Anton Slodnjak in de jaren vijftig Balantic durfde te noemen in zijn review of slovene literature, werd hij meteen ontslagen door de universiteit van Ljublijana. In 1966 werd een uitgave van zijn gedichten uit de handel genomen en verbrand. Pas in de jaren tachtig werd hij herondekt en gerehabiliteerd. In de tussentijd werden zijn gedichten enkel in Argentinië uitgegeven.

Maksim Bahdanovic (1891 - 1917)

Tevens te vinden onder de naam Bahdanovich, Bogdanovich & Bagdanovich

Maksim werd geboren op 9 december 1891 in Minsk als zoon van schoolmeester Adam Bahdanovic (1862-1940) & Maryja Miakato (1869-1896) die eveneens een opleiding had gevolgd voor het onderwijs. Zijn vader zou later overigens naam maken als etnograaf en folklorist

Kort na zijn geboorte verhuisde het gezin naar Hrodna (Grodno), alwaar zijn vader een nieuwe baan had gevonden.

Bahdanovic ontwikkelde als kind reeds een fascinatie voor Witrusland en diens geschiedenis, die een vaste bron zou vormen voor zijn poëtische werken. Aangezien zijn vader een behoorlijke bibliotheek had aangelegd met betrekking tot Witrusland en diens rijke folklore is dat op zich natuurlijk ook weer niet al te opmerkelijk te noemen.

Toen Maksim vijf was overleed zijn moeder aan tuberculose.

In 1906, toen het verbod op publiceren in het Witrussisch werd opgeheven en de eerste WitRussische krant "Nasha Niva" verscheen, begon de jonge Bahdanovic met het insturen van zijn prille jeugdwerkjes. In 1907 verscheen zijn eerste korte verhaal "de musicus" in eerder genoemde krant. Later dat jaar gevolgd door de publicatie van zijn eerste gedichten.

Bahdanovic was de eerste contributor van Nasha Niva die er op stond dat zijn bijdragen onder eigen naam gepubliceerd werden, in plaats van onder pseudoniem. Hij staat te boek als een erudiet schrijver, met een grote kennis voor buitenlandse talen en een onbegrensde interesse voor alles wat zijn pad maar kruiste. Naast poëzie en proza, schreef hij dan ook veel kritieken en essays.

In het verlengde van zijn eigen poëtische werken, produceerde hij een groot aantal vertalingen in het Witrussisch en Russisch, van onder andere Heine, Schiller, Verlaine, Verhaeren en Shevchenko. Vooral de vertalingen in van de Oekrainse dichter Shevechenko waren opvallend, aangezien het in die periode eigenlijk not done was om deze nationalistische gedichten in het Russisch aan de man te brengen.

Bahdanovic publiceerde gedurende zijn leven één bundel "Vianok" (1913). In 1916 studeerde hij af aan het Lyceum te Yaroslav en keerde terug naar Witrusland, alwaar korte tijd later getroffen werd door tuberculose, waaraan zijn moeder en broer ook al overleden waren. Hierop verliet hij wederom zijn vaderland om zich te laten behandelen in een kliniek te Yalta. Hij overleed aldaar op 13 mei 1917. Vijfentwintig jaar oud.

Triolet

Once i was gazing on the sun
And the sun blinded all my vision
What means the dark of the night abysmal
- Once i was gazing on the sun
Let all men mock me in derision
To them my answer thus shall run:
Once i was gazing at the sun
And the sun blinded al my vision

© Maksim Bahdanovic
vertaald door Vera Rich

Krzysztof Kamil Baczynski (1921 - 1944)

Krzysztof Kamil Baczyński werd op 22 januari 1921 te Warschau geboren als zoon van de literaire criticus Stanislaw Baczynski & onderwijzeres Stefania Zieleńczyk. De laatste was een overtuigd katholiek maar werd door de Duitsers in verband met haar Joodse wortels gewoon als zijnde Joods beschouwd. Het feit dat Krzysztof (op 7 september 1922) gedoopt was, veranderde daar weinig aan. Als kind leed hij aan astma, had een slecht hart en zijn gezondheid werd constant bedreigt door tuberculose.

In 1933 begon hij zijn studies aan het Gymnasium te Warschau, alwaar hij in mei 1939 zou afstuderen. Baczynski debuteerde rond 1938 in Strzala - een tijdschrift dat uitgegeven werd door de organisatie Socialistische jeugd Spartacus, waar hij zelf ook deel van uit maakte. Na zijn afstuderen had hij zich voorgenomen zijn opleiding te vervolgen aan Warschau's academie voor de schone kunsten, maar het uitbreken van de tweede wereldoorlog sneed hem de pas af & meer.

Gedurende de Duitse & Russische bezetting, bleef hij actief binnen de underground press & studeerde hij Poolse taal- & letterkunde aan de ondergrondse universiteit te Warschau. In 1943
sloot hij zich aan bij het Zóska battiljon, waarna hij zijn studies er aan gaf en zich volledig richte op zijn activiteiten voor het Poolse verzet.

Op 6 juli 1942 was hij getrouwd met Barbara Dranczynska (een medestudente). Het huwelijk resulteerde in ieder geval tot een interessante set aan erotioca, welke nog steeds een reputatie te verdedigen hebben binnen de Poolse literatuur. Vlak voor de opstand in het Ghetto van Warschau, gaf Baczynski zijn gedichten in kopie aan één van zijn vrienden in bewaring. Dankzij deze actie overleefde zij de oorlog. Als lid van een verzetsgroep nam Baczynski deel aan verschillende sabotage acties gedurende de beztting, waaronder het ontsporen van een Duitse militaire trein in de zomer van '44.

Op 4 augustus 1944 werd hij dodelijk getroffen door een Duitse sluipschutter in de oude stad van Warschau. Hij ligt begraven op de Powaski begraafplaats, tezamen met zijn vrouw, die overigens zwanger was op het moment dat zij op 1 september 1944 om het leven kwam.

Terwijl hij in een razend tempo poëzie produceerde (gedichten die voor een groot deel handelen over de oorlog en waarin de liefde als enig efectief verdedigingsmiddel wordt aangevoerd) verschenen er gedurende zijn leven slechts 2 dunne bundeltjes.

Tropical dream

In this dream mosquitos bit through a tropical helmet
and wave on wave into the skull pours the night.
Raise up, raise up the palm's black leaves,
he sky blood-red from heat - a copper-yellow roof!
Crocodiles - elongated slabs of lead,
like lead thump the hoofs of anxious antelopes.
Where flows the river like a word unbounded,
on to seacoasts, antilles, sudans?
Waters burble, stagnate, below there is no room for breath.
Negroes dry out, propped on idols, ill with sleep,
heaving their slabs of air, washed by water like death.
Along white shores trundle the pale grains of leprosy.
Then weary hands will fast upend the drawer -
from it a waft of fever blows
and seething bubbles flow on hands.
Ever lower sinks the smoke of stifling marshes
and one hears: off lifeless Negroes fall white ashes.

© Krzysztof Kamil Baczynski
vertaald door Alex Kurczaba