Elizabeth M Chandler, USA (1807 - 1834)

Elizabeth Chandler verloor haar beide ouders toen ze nog een kind was en werd vervolgens opgevoed door familieleden in Philiadelphia, die uitgesproken aanhangers waren van het Genootschap der vrienden - ook wel Quakers genoemd. Aldaar werd ze dan ook onderwezen op een zogenaamde vriendenschool.

Op haar achttiende, won ze een prijs met het anti-slavernij gedicht "The Slave Ship". Het gedicht trok eveneens de aandacht van Benjamin Lundy, een uitgesproken voorstander van de afschaffing van de slavernij, die haar aanspoorde te schrijven voor zijn periodiek "the Genius of Universal Emancipation". Haar artikelen handelde veelal over onderwerpen als het pacifisme, de behandling van de indiianen en de onmiddelijke emancipatie van de slaven.

In 1830 verhuisde Chandler met haar tante en broer naar een boerderij in Michigan, alwaar ze bijeenkomsten organiseerde, die uit zouden monden in de oprichting van de eerste anti-slavernij beweging in Michigan. Ze overleed in 1834 aan de gevolgen van een zware koortsaanval.

Gedurende haar leven werden bijna al haar artikelen en gedichten anoniem gepubliceerd, maar na haar dood publiceerde Lundy twee verzamelingen van haar werk : Essays, Philanthropic and Moral (1836) and Poetical Works by Elizabeth Margaret Chandler; with a Memoir of Her Life and Character (1836).

The Slave-Ship

The Slave-ship was winding her course o'er the ocean,
The winds and the waters had sunk into rest;
All hush'd was the whirl of the tempest's commotion,
That late had awaken'd the sailor's devotion,
When terror had kindled remorse in his breast.

And onward she rode, though by curses attended,
Though heavy with guilt was the freight that she bore,
Though with shrieks of despair was the midnight air rended,
And ceaseless the groans of the wretches ascended,
That from friends and from country forever she tore.

On the deck, with his head on his fetter'd hand rested,
He who once was a chief and a warrior stood;
One moment he gain'd, by his foes unmolested,
To think o'er his woes, and the fate he detested,
Till madness was firing his brain and his blood.

“Oh, never!” he murmur'd in anguish, “no, never!
These limbs shall be bent to the menial's toil!
They have reft us, my bride—but they shall not forever
Your chief from his home and his country dissever—
No! never will I be the conqueror's spoil

“Say! long didst thou wait for my coming, my mother?
Did ye bend o'er the desert, my sister, your eye?
And weep at the lengthen'd delay of your brother,
As each slow passing moment was chased by another,
And still he appear'd not a tear-drop to dry.

“But ye shall—yes, again ye shall fondly embrace me!
We will meet my young bride in the land of the blest:
Death, death once again in my country shall place me,
One bound shall forever from fetters release me!”
He burst them, and sunk in the ocean's dark breast.

Ana Christina César, Brazilië (1952 - 1983)

Ana Cristina César werd geboren op 2 juni 1952 te Rio de Janeiro in een middenstands gezin.

Ze schreef van jongs af aan en ontwikkelde een sterke voorliefdfe voor voornamelijk de Engelstalige literatuur.

In 1968 verbleef ze een periode in Engeland. Bij terugkomst in Brazilië, verschenen haar eerste gedichten, die niet onopgemerkt zouden blijven. Ze studeerde letteren aan de universiteit van Rio.

In 1982 verscheen haar debuutbundel A Teus Pés - waar het gedurende haar leven overigens ook bij zou blijven. Een jaar later verbleef ze weer enkele tijd in Engeland, alwaar ze zich onder andere verdiepte in het leven van Sylvia Plath, één van haar grote voorbeelden, maar met wie ze ook haar temperament en lot deelde. Ze overleed op 29 oktober 1983, nadat ze uit een raam van haar ouders appartement was gesprongen.

Intimate Daily

June 30
I find a quote that worries me: “Generating contradictions
isn't enough; one must explain them.”
Bit by bit I say the poem out loud until I know it by heart. Célia
appears and confronts me, her expression
makes no sense.
June 29
I've turned one more year. I read excerpts
of an old diary to my guests. They exchange glances. Such
lovely adolescent cheerfulness, says the
diplomat. I lay on the floor without my pants on. I heard
the word debauchery come out of Célia's fat teeth.
June 27
Célia dreamt that I beat her until I smashed
her teeth. I spent all afternoon out of it.
I typed until my fingers cramped. Must have been
minor remorses. Binder says that a diary is an artifice,
that I'm insincere because secretly I want it
to be read. I moonbathe.
June 27
Our first sexual encounter. We were
sober. The clouding followed me
again. I was unable to make the proper complaints.
In Marienbad I sit next to him. I lost
my comb. I deliberately recited capillary fantasies,
gibberish, hair rising up my neck. When
Binder, from the bathroom, asked what I was saying, I
replied “Nothing,” funereally.
June 26
Célia also took to criticizing my style at
gatherings. Ambiguous and overstated. The excesses
must have been gratuitous. Binder prefers the hypothesis
about seduction. They both act like cats while
I'm shook up by rumbas.
June 25
When I was done reading “The Garden of Forking
Paths” my body was overcome by a rash.
We eat duck for lunch. Binder always touches me
on the wrong spot.
June 27
Only typing made my itch go away. I copied
thirty pages of Escola de Mulheres in the original
without making mistakes. Célia barged into the living room
thumping her tongue against her teeth. Célia is an obsessive.
June 28
I sang and danced in the rain. We had a fight.
Binder refused to feed the crows. He gossiped
about my diary again. He wrote some words.
A spiteful and rotten resort! He calls me a bum,
and worse. I pick myself up with dignity, get up
on the sink, make a fuss, and clog up the grater with pieces
of guava.
June 30
Célia descended the staircase on all fours. I insisted on the
ludicrousness of the act. We eat that
fowl again for lunch. I whine and sigh before going to bed.
I returned to the


Postscript

I am going to pass around in a minute some
lovely, glossy blue picture postcards.
In a minute I'll hand out some beautiful
glossy postcards.
This is the leather suitcase that keeps the famous
collection.
Look at my hands, empty.
My pockets are also empty.
My hat is also empty. Look. Nothing
up my sleeves.
I'll show you my back, I turn around.
As all of you can see, there's no illusionism here,
no cheating behind your backs, no tricky games
with light.
The suitcase rests on the chair here.
I open the suitcase with this master key
in ceremonies of this type, if
you forgive the joke.
The first thing we find in the suitcase, on top
of everything else, is—guess—a pair of gloves.
Here they are.
Suede.
Fancy stuff.
I put them on—left hand… right hand…
a perfect fit.
This reminds me of…
A young artist wandering astray by himself in the elegant
Berlin of the Belle Époque who in vain is looking for
pleasure. A noisy group of skaters go by, and
a woman in white lets her glove drop, a
glove with six padded buttons, white, long,
perfumed. The young man runs, grabs the glove, but
can't decide whether he should accept the challenge or not. In the end
he decides to ignore it, puts the glove in his pocket and returns
to his hotel walking down dimly
lit streets.
But I'm drifting from the purpose of this
evening. If there's time left I'll let you know the end
of this fantastic story in which even Neptune 's
chariot, a gigantic grinning bat that
always flees, and an ocean of foliage appear.
Who's to say that this isn't that same glove?
Yet we don't have only one here, but a
pair; it is delicate and in sharp contrast with the black
suit.
Does the leather suitcase keep any toiletries?
No, my friends.
As all of you can see now as I slightly
rotate the chair where it rests,
the suitcase contains nothing but paper…
postcards… dozens, maybe even hundreds of
postcards.
Strange suitcase!
And now, pay attention.
With my gloved hands—one moment,
let me button one… now the other…
gingerly… this is no scam… I adjust the
cuffs, like this…—now, with these hands,
at random, I take the first postcard, I
contemplate it for a second under the light… there's
a reflection… but I see here a drowned girl under
the rush… I'm handing out the first postcard, please
pass it around… second postcard: the
Avenida Atlântica… pass it around… a Cadillac
in Acapulco … Carmen… the Pompidou Center …
a church in Alabama … a castle seen from the Orient…
two cupids wearing sunglasses… the jewelry
thief and the duchess… and this one here is Fred Astaire in
Lady Be Good , or he won't make art, honey…
nostalgic… and a Marilyn, and here the beach in
Clacton with bingo and fish and chips… Air France 's
Boeing… streetcars going up the hills of
San Francisco … a polar bear in the Barcelona
zoo… Salome… London … another Salome…
pass them around, pass them around.
Dear friends, this is a suitcase, not a hat
full of rabbits.
We have enough postcards to last all night.
Alexandria … Beirut … Prague …
Be Mysterious, a picture by Paul…
Gaugin, followed by What's the matter, you're jealous?
a naughty question in a sly tone, just like that,
sunbathing at the beach.
And others of museums over here:
The eye like a strange balloon rising up
to infinity;
On the horizon, the angel of certitudes, and in the somber
sky, a questioning gaze;
Lady in despair;
The blood of Medusa;
The evil mothers;
I close the door on myself;
The kiss;
Another kiss;
Jealousy again;
and now the real Wuthering Heights,
followed by a curious sports race,
some pornography, and a godfather named
Cicero.
Dear friends, I have no idea where this is going.
I'm passing these postcards around
quickly. Notice these pockets attached with an
elastic band, oh I almost forgot to say
that you can and should turn them around
to check whether any words
are scribbled there, take this one for instance “When
might we have an esquisite time again?”,
exquisite with an s, or this one here, “Post 6,
where I spent my childhood and adolescence,
how has it changed!”, or this other one, listen,
“I'm still trying to send you a piece of where
I am but it's always missing.” And another with
tiny letters: “I've calmed down, I distracted
myself, I don't think as much, penso a te.” I think the end
is in Italian. Go on reading, go on, the most part
might be blank. Excuse me.
I have to go but I'll be right back.
I've got something in my eye, a little speck: when I return
I'll keep pulling out postcards from the bag, and who knows,
when the time comes, I might tell you the end
of that true story, but before I leave I should take off
my glove, leave it here on the back of the chair.

beide gedichten werden uit het portugees vertaald door Monica de la Torre

Jean Pierre Calloc'h, Frankrijk (1888 - 1917)

Jean Pierre Calloc'h werd geboren op 21 juli 1888 op Groix, een eilandje voor de Bretonse kust als zoon van een visser (die in oktober 1902 zou komen te overlijden)

Calloc'h droomde er als kind van om Rooms-Katholiek priester te worden en studeerde aan de seminaries van Auray (1900) en Vannes (1905) maar werd gedwongen zijn droom te laten varen toen er bij zijn twee zusters en jongere broer tekenen van geestelijke stoornissen werden geconstateerd.

Hierop ging hij als leraar aan de slag in verschillende steden, waaronder Parijs. In deze periode begon hij met het schrijven van gedichten en artikelen die onder zijn pseudoniem Yann-Ber Kalloc'h in verschillende regionale Bretonse kranten zouden verschijnen.

Gedurende de eerste wereldoorlog meldde hij zich aan bij het Franse leger en sneuvelde op 10 april 1917 nabij Urvillers

Zijn literaire werken die hem een belangrijke plaats op zouden leveren binnen de Bretonse literatuur, bestaan uit een verzameling gedichten die in 1925 door zijn vriend Pierre Mocaer werden uitgegeven. Deze verzameling bevat onder andere het beroemde gedicht "zo Ganet kreiz ar e mor" (Ik werd geboren in het midden van de zee). In het grootste deel van deze gedichten, klinkt een diep katholiek geloof door, als ook een liefde voor zijn moedertaal en de hoop dat Bretagne ooit onafhankelijk zou worden.

Alice de Chambrier, Zwitserland (1861-1882)

Alice de Chambrier wordt geboren op 28 september 1861 te Neuchâtel.

In mei 1880 verschijnt haar eerste publicatie in revue Jeunesse. Veel meer zou er gedurende haar leven overigens niet van haar gepubliceerd worden.

Op 20 december 1882 komt ze te overlijden, slechts 21 jaar oud, aan de gevolgen van een diabetisch coma.

Chanson Du Soir

Sur nos fronts déployant ses ailes,
La nuit aux yeux rêveurs étend
Son voile émaillé d’étincelles
Comme la robe d’un sultan.

Le lac enveloppe ses grèves
D’un long baiser rempli d’amour:
Le monde s’abandonne aux rêves
Qui naissent au déclin du jour.

L’âme s’envole sur la trace
D’un nuage au reflet vermeil,
Qui fuit tout joyeux dans l’espace
A la poursuite du soleil.

Elle franchit les monts tranquilles,
Qui vont songeurs dans l’infini
Perdre leurs sommets immobiles
Où les grands aigles font leur nid.

Elle sourit aux vertes plaines
Où paissent les troupeaux joyeux,
Écoute les chansons lointaines
Qui montent dans l’azur des cieux;

Elle se penche sur les rives
Des grands fleuves au bord glissant,
Et dont les ondes fugitives
A l’inconnu vont en dansant;

Elle effleure les sombres plages
Où, contre les rochers géants,
Viennent avec des cris sauvages
Mourir les flots des océans;

Elle erre sur les forêts vierges,
Passe au-dessus des hauts palmiers
Dont les troncs droits semblent les cierges
D’un temple aux immenses piliers….

Et, quittant les terres connues,
Elle s’en va, d’un seul élan,
Au delà des rapides nues,
Dans le grand ciel étincelant.

Puis elle s’arrête, indécise,
Croyant reconnaître, égaré
Dans un murmure de la brise,
Un timbre de voix adoré….

Doux souvenir d’êtres qu’elle aime,
Partis pour des lieux inconnus,
Et qui, depuis l’heure suprême,
Ne sont, hélas! pas revenus!…

Et l’âme, triste, se réveille,
Frissonnant dans l’ombre du soir:
Le nuage à l’aile vermeille
A disparu dans le ciel noir…

1880

Chairil Anwar, Indonesië (1922 - 1949)

Chairil Anwar werd geboren op 26 juli 1922 te Medan, Sumatra als zoon van Toeloes Anwar,de voormalige regent van Indragiri, Riau. Over de rest van zijn familie is weinig bekend.

Chairil ontving onderwijs aan Nederlandse scholen, maar stopte echter op zijn 19e met zijn opleiding. Na de scheiding van zijn ouders verhuisde hij samen met zijn moeder naar Jakarta. Daar begon hij zich bezig te houden met het lezen van Westerse literatuur, en liet zich hierdoor ook inspireren voor zijn eigen werk. Dit onderscheidde hem van de eerdere generaties van traditionele schrijvers. Hij liet de traditionele vormen en taalgebruik voor wat ze waren en liet zich inspireren door wat hem bezighield (zo kreeg zijn werk ook een meer politieke lading dan in het verleden gewoonte was geweest) in een taal die dichter bij hemzelf en zijn generatiegenoten lag. Deze manier van werken kreeg al snel navolging van jonge dichters en kunstenaars, die uiteindelijk bestempeld zouden worden als de generatie van '45.

Tijdens de Japanse bezetting van Indonesië verspreidde hij zijn gedichten nog op goedkope papieren pamfletten, maar na 1945 werden zijn werken officieel gepubliceerd.
Onder andere in het literaire periodiek Siasat, waar hij uiteindelijk ook toetrad als één van de redactieleden.

Volgens verschillende bronnen was het de dood van zijn grootmoeder die Chairil ertoe aanzette om gedichten te gaan schrijven. Zijn verzamelde gedichten werden gepubliceerd als Deru Campur Debu in 1949.

I

If my time should come
I'd like no one to entice me
Not even you

No need for those sobs and cries

I am but a wild animal
Cut from its kind

Though bullets should pierce my skin
I shall still strike and march forth

Wounds and poison shall I take aflee
Aflee
'Til the pain and pang should dissapear

And I should care even less

I want to live for another thousand years

vertaling: Urip Hudiono

Rond die tijd had Chairil zelf te kampen met gezondheidproblemen vanwege zijn levensstijl. Hij werd opgenomen in het CBZ Ziekenhuis (het huidige Ciptomangunkusomo ziekenhuis), alwaar hij op 28 april 1949 stierf. Deze dag wordt nog jaarlijks gevierd in Indonesië als de dag van de literatuur.

Panait Cerna, Roemenië (1881-1913)

Panait Cerna werd geboren als Panait Stanciov op 26 augustus of 25 september 1881 te Cerna.

Zijn vader eveneens luisterend naar de naam Panait Stanciov was een Bulgaarse onderwijzer die was neergestreken te Cerna, toen nog een Ottomaanse provincie, en aldaar in het huwelijk trad met Maria Tacu, maar hij verliet haar reeds voor de geboorte van hun zoon. Toen de Roemeense overheid het te Cerna voor het zeggen kreeg, wenste hij zich daar als Bulgaarse nationalist niet bij neer te leggen., zijn gezin in grote armoede achterlatend. Vader en zoon zouden elkaar nooit ontmoeten maar zorgde er wel voor, dat panait zich bovenmatig interesseerde voor de cultuur van zijn voorouders en dat hij later vloeiend Bulgaars sprak.

Cerna studeerde filosofie en letterkunde te Boekarest. Hij debuteerde als dichter in 1897 toen Foaia interessante magazine zijn Trecutul (Het Verleden), een bewerking van Nikolaus Lenau's poezie. Zijn eerste echte poezie publicatie volgde twee jaar later met Orientale in Carmen. Ondanks zijn financiële problemen studeerde hij af in 1906. In diezelfde periode werd er tuberculose bij hem geconstateerd. In Boekarest maakte hij al snel deel uit van de plaatselijke literaire cirkel en schreef geregeld bijdragen voor verschillende bladen zoals Convorbiri Literare.

In 1908 besloot hij zijn studies voor te zetten in het Duitse rijk. Eerst in Heidelberg en vervolgens te Berlijn, waar hij filosofie, Engels en Duits studeerde. Tussen het einde van 1910 en begin 1912 studeerde hij te Leipzig, alwaar hij kort na zijn afstuderen op 26 maart 1913 zou bezwijken aan de tuberculose.

In 1910 was er reeds een verzameld werk van hem verschenen.

Christopher Caudwell, Engeland (1907-1937)

Caudwell werd op 20 oktober 1907 geboren als Christopher st John Spriggs te Putney. Hij ging naar school bij de Benedictijnen in Ealing, en verliet het ouderlijk huis toen hij zestien was om als journalist te werken bij the Yorkshire Observer. In 1925 ging hij in Londen wonen waar hij medewerker werd van een tijdschrift over de luchtvaart.

In 1935 trok hij zich terug in een afgelegen dorp in Cornwall waar hij in volsttrekte afzondering de werken van Marx, Engels, Lenin, Bukharin & Plekhanov bestudeerde. Hij bekeerde zich tot het Marxisme en ging wonen in de arbeiderswijk Poplar nabij de scheepswerven van Oost -Londen. Niet zoals Orwell, die zich tien jaar eerder had gestort in het leven van de achterbuurten te Londen & Parijs als intellectueel die zijn klasse schuld in kwam lossen, maar echt. Hij huurde permanent een verdieping, sloot zich aan bij het plaatselijke partijleven, schilderde leuzen op muren, verkocht The Daily Worker, sprak op straathoeken & verspreidde vlugschriften. Daarnaast zamelde hij geld in voor een ambulance die ingezet diende te worden voor de klassenstrijd in Spanje.

In december 1936 reed hij deze door de communistische partijcel van het Oost-Londense Poplar bijeengespaarde ambulance eigenhandig naar Spanje, alwaar hij zich aansloot bij de Internationale brigade. Hij sneuvelde op 12 februari 1937 bij de verdediging van Madrid. Op de eerste dag dat hij actief deelnam aan de Spaanse Burgeroorlog

Na zijn dood vond men een enorme verzameling manusripten. Aforismen, toneelstukken, een satirisch versepos over het Engels Duits marineverdrag, gedichten etc. Hij publiceerde gedichten, romans (zowel onder de naam Caudwell als Spriggs) & vele boeken over de luchtvaart.

Van de zogenaamde Auden generatie werd hij wel gezien als 't meest intellectueel begaafd. Men beweerde dat had hij langer geleefd, zelfs Auden niet in zijn schaduw had kunnen staan.

Een korte bibliografie:
1935 This is my hand (roman) - 1937 Illusion & Reality (over de poezie en diens bronnen. zonder enige twijfel beschouwd als zijn meesterwerk) - 1938 Studies in a dying culture (Marxistische essays over schrijvers als DH & TE Lawrence, Shaw, Wells & Freud .. waarin hij allerlei uitingen van de burgelijke cultuur onder de loep nam - een tweede deel verscheen overigens een 1949) - 1939 Poems (heruitgave in 1949)