Gerbrand Adriaensz. Bredero, Nederland (1585 - 1618)

Gerbrand Adriaensz. Bredero (Amsterdam, 16 maart 1585 - aldaar, 23 augustus 1618) was een Nederlands dichter en toneelschrijver en rederijker. Hij was een der grote Nederlandse 17de-eeuwse auteurs.

Bredero was het derde kind van Adriaen Cornelisz. Bredero en Maryghen Gerbrandsd en hij was geboren op 16 maart 1585 in Amsterdam. Het gezin bestond uit 12 kinderen waarvan de meeste jong gestorven zijn.

De naam Bredero is afkomstig van een uithangbord of gevelsteen met de beeltenis van de geuzenjonker Hendrik van Brederode (1531-1568), deze werd in calvinistische kringen vereerd om zijn optreden bij het Verbond der Edelen en bij het zogenaamde smeekschrift. De vader van Bredero was een schoenmaker uit de betere kringen (geen schoenlapper, die behoorden zelfs tot een ander gilde), hij was tevens kapitein bij de schutterij. Later werd hij belastingpachter en kon zich een kleine kunstverzameling veroorloven.

Het huis waarin Bredero geboren werd stond aan de Nes, naast deze woning stond een Vleeshal, waar boven de rederijkerskamer d'Eglantier gevestigd was. In december 1586 kocht Bredero's vader de woning, die zij tot die tijd huurden. In 1602 verhuisden ze naar een pand aan de Oudezijds Voorburgwal, bij de Varkenssluis. Daar heeft de dichter zijn verdere leven gewoond. Bredero was een ras-Amsterdammer, bewust burger en kunstenaar. Dat in een tijd dat de handelsstad snel in welstand, macht en omvang groeide. Amsterdam had deze rol overgenomen van Antwerpen, nadat geleerde en welstellende burgers om religieuze redenen in grote getale Antwerpen hadden verlaten om zich in Amsterdam te gaan vestigen.

Bredero volgde behoorlijk onderwijs, zo leerde hij Frans en sprak hij waarschijnlijk Engels en Latijn. Daarna ging hij in de leer bij de Antwerpse kunstschilder François Badens die in Amsterdam woonde. Het beroep van schilder werd indertijd maatschappelijk erkend, in tegenstelling tot dat van dichter. Er zijn tot nu helaas geen gesigneerde werken van hem bekend. Er wordt aangenomen dat hij rond zijn 20e jaar omging met leden van d'Eglantier, met name de leden van de Brabantse kamer. Daarnaast ging hij om met dichters en schilders in Amsterdam en de directe omgeving daarvan. Vanaf ongeveer 1611 had hij zich een positie verworven als een belangrijk toneelschrijver.

Hij maakte in 1616 kennis met Hugo de Groot, aan hem werd de druk Rodd'rick ende Alphonsus opgedragen. Hij was daarnaast bevriend met P.C. Hooft. Ook volgde hij Samuel Coster, deze richtte de Duytsche Academie op.

Bredero is nooit getrouwd, al blijkt uit zijn romantische gedichten dat vele vrouwen een rol in zijn leven hebben gespeeld. De dichteres Maria Tesselschade Visscher was onder andere een van hen en in de winter van 1617-1618 Magdelena Stockmans. De laatste trouwde later dat jaar met koopman Isaac van der Voort en ging naar Italië. Voor haar werd 'Oogen vol majesteyt' geschreven.

Eind december 1617 zakte Bredero, die per slede terugkeerde van een begrafenis in Haarlem, door het ijs. Mocht dit hem al een ziekte hebben gegeven, dan is hij daarvan snel hersteld, 1618 was voor hem een behoorlijk productief jaar. Hij overleed, getuige de doodsberichten, vrij plotseling, juist toen Holland in politiek opzicht uiterst kritieke dagen beleefde: op 29 augustus vond de arrestatie van Van Oldenbarnevelt en Hugo de Groot plaats. Volgens aantekening gemaakt door Bredero sr. is de dichter begraven `In der Heyliger Stede' (Kalverstraat). De enige beeltenis die van de dichter bekend is, is een gravure die in verschillende uitgaven van zijn werk is afgebeeld, maar ook die is na zijn dood gemaakt. Hij overleed op 23 augustus 1618 in Amsterdam.

De kluchten van Bredero (met name de klucht van de koe en de klucht van de molenaar) zijn nog relatief bekend bij het publiek, daar deze werken nog weleens op scholen en soms ook nog door toneelgroepen (o.a. Theatergezelschap De Kale en toneelstichting Leydse KluchtenCompagnie) opgevoerd worden.

(wikipedia)

---

Maer lieve oogjens Blij
en heught u niet aent wencken
en t'glueren van terzij
en t'loncken tegens mij
soo vriendelijck als vrij
nochtans in Vrijerij
heb ic noeijt willen dencken.

Ghy siet mijn lieffde in
met innerlijck medoogen
ic ken dat ic vriendin
u als mjin Ziel Bemin
doch eer ic meer begin
ghij sluijt mij uit u sin
en Bant mij van u Oogen.

---

George Frederick Cameron, Canada (1854 - 1885)

GEORGE FREDERICK CAMERON werd geboren te New Glasgow, Nova Scotia op 24 septmber 1854 als oudste zoon van James Grant Cameron en Jesse Sutherland. Hij doorliep de middelbare school te New Glasgow, alwaar hij reeds veel tijd besteedde aan het lezen van de klassieken en het schrijven van poëzie, In 1869 vertrok het gezin naaar Boston alwaar hij rechten studeerde. Na zijn studie kreeg hij een betrekking op een advocatenkantoor, maar de literatuur liet hem maar niet met rust. Na verschillende malen gepubliceerd te hebben in verscheidene tijdschriften en kranten begon hij in 1882 aan een studie aan Queens University te Kingston, alwaar hij in het daaropvolgende jaar een prijs won voor het meest originele gedicht. ( Over de studierichting ben ik in de bronnen niets tegengekomen maar het idee dat het wel eens Engelse literatuur geweest zou kunnen zijn lijkt me toch het meest voor de hand liggend.)

In maart 1883 werd hij redacteur van the kingston news, om enkele maanden later (in augustus om precies te zijn) in het huwelijk te treden met Ella Billings Amey. Na een tweetal jaren lang te hebben geleden aan slapeloosheid, bezwijkt hij op 17 september 18855 aan de gevolgen van een hartaanval.

In 1887, stelde Charles J. Cameron, M.A., een bundel samen van zijn broers gedichten (ongeveer 300 pagina's dik) met de titel : Lyrics on Freedom, Love and Death, In het voorwoord benadrukte hij nog even dat dit slechts een vierde zou zijn van diens complete oeuvre.

...

Ah, me! the mighty love that I have borne
To thee, sweet song! A perilous gift was it
My mother gave me that September morn
When sorrow, song, and life were at one altar lit.

A gift more perilous than the priest's: his lore
Is all of books and to his books extends;
And what they see and know he knows–no more,
And with their knowing all his knowing ends.

A gift more perilous than the painter's: he
In his divinest moments only sees
The inhumanities of colour, we
Feel each and all the inhumanities.


Standing on Tiptoe

Standing on tiptoe ever since my youth
Striving to grasp the future just above,
I hold at length the only future–Truth,
And Truth is Love.

I feel as one who being awhile confined
Sees drop to dust about him all his bars:–
The clay grows less, and, leaving it, the mind
Dwells with the stars.


The Way of the World

We sneer and we laugh with the lip–the most of us do it,
Whenever a brother goes down like a weed with the tide;
We point with the finger and say–Oh, we knew it! we knew it!
But, see! we are better than he was, and we will abide.

He walked in the way of his will–the way of desire,
In the Appian way of his will without ever a bend;
He walked in it long, but it led him at last to the mire,–
But we who are stronger will stand and endure to the end.

His thoughts were all visions–all fabulous visions of flowers,
Of bird and of song and of soul which is only a song;
His eyes looked all at the stars in the firmament, ours
Were fixed on the earth at our feet, so we stand and are strong.

He hated the sight and the sound and the sob of the city;
He sought for his peace in the wood and the musical wave;
He fell, and we pity him never, and why should we pity–
Yea, why should we mourn for him–we who still stand, who are brave?

Thus speak we and think not, we censure unheeding, unknowing,–
Unkindly and blindly we utter the words of the brain;
We see not the goal of our brother, we see but his going,
And sneer at his fall if he fall, and laugh at his pain.

Ah, me! the sight of the sod on the coffin lid,
And the sound, and the sob, and the sigh of it as it falls!
Ah, me! the beautiful face forever hid
By four wild walls!

You hold it a matter for self-gratulation and praise
To have thrust to the dust to have trod on a heart that was true,–
To have ruined it there in the beauty and bloom of its days?
Very well! There is somewhere a Nemesis waiting for you.

Jeremiah J Callahan, Ierland (1795 - 1829)

1795 Ballinhassig Cork
1829 Lissabon

Callahan werd geboren in een familie te Cork dat bolstond van de medici. Studeerde zelf aanvankelijk voor het priesterschap maar liet deze roeping uiteindelijk varen. Ging studeren aan Trinity college te Dublin & keerde terug naar Cork om aldaar als onderwijzer aan de slag te kunnen. Ondertussen begon hij enige naam te maken als dichter. Te Cork sloot hij zich bij de aldaar praktiserende literaire cirkel met onder andere Thomas Crofton & John Windele. Publiceerde verschillende vertalingen in Blackwoods magazine.

Reisde in het zuidwesten van Ierland op zoek naar folklore en de grondbeginselen van de Ierse Cultuur.

Op een gegeven moment raakte hij verliefde op Alicia Fisher, een methodist, maar keerde haar later de rug toe, aangezien ze zich niet wilde bekeren tot het katholieke geloof. Zijn gezondheid aangetast door TBC vertrok hij vervolgens naar Portugal om te Lissabon als privé leraar aan het werk te gaan voor een Ierse familie. Hij stierf aldaar aan een keelontsteking.

1830 - The recluse of Inchydoney
1830 - Collected poems
1847 - The Poems of JJ Callahan

Joseph Cahn, Frankrijk (1887 - 1917)

00.00.1887
30.01.1917

stierf aan de verwondingen die hij op 29.12.1916 te Biaches had opgelopen.

1912 - Au souffle de mois
1916 - Vers de tere - de France
1921 - Et puis voice des vers

Rene Guy Cadou, Frankrijk (1920 - 1951)

In de voetsporen tredend van zijn ouders & grootouders, werd Cadou onderwijzer in Bretagne (zijn geboortegrond). Tegen de tijd van zijn dood had hij al een behoorlijk poetisch oeuvre bij elkaar geschreven, dat overigens grotendeels pas in 1977 verzameld werd uitgegeven. Gedurende zijn leven verscheen onder andere :

1947 - Helene ou le monde vegetal
1950 - poemes choises

---

Preface

I did not write this book. It was dictated to me month after month by a sovereign voice, and I only recorded, like one dumb, the durable echo that banged so hard on the obscure eardrum of the world. Speech was granted to me in addition, so that I might relay a few of those amazing vibrations, a few of those mysterious exchanges we sometimes intercept in the halls of distress.

The poet lives inside a prison made of streets, people, buildings, car horns, breaking dishes, open bellies, tears, rains, laughs, drunken trains. He delivers us.

I deliver you a license on the dangerous network of beauty. I only have the rights of the weakest man. I have cut in line before you at the cashier’s window.

Departing trains take us through ferocious illusions toward a stellar mountain range that weighs little in eternity’s scale.

But what good is venturing into those pathetic wings, onto that bohemian stage whose every drama we have known for a long time?

I do not conceal that these poems are coming to me from much farther away than myself and that I speak to all of you about a fleeting world, as inaccessible as a grass fire and all surrounded with evil spells.

I show you a country without possible horizon, but time and again recognizable thanks to its chief adorned with scarlet and crimson.

I impart news that concerns you directly—great news. O poetry, step away from your mirror! I speak for youths and men of all ages. I speak of what’s happening to me. I speak of a world absolved by its anger. And perhaps will you hear this voice: monochord by choice, unseated, thrown off the horse in the lane, behind this thrice-locked gate, behind this gate, behind this soul, this voice, O youths and you men of all ages, perhaps will you hear this voice knocking, wanting in, knocking, O youths, knocking just like you at the door of its destiny and singing through the crossfire.

---

Want as I might I could not
Get used to horses and lilac flowers

The train that passes on the horizon is very old
Despite its very modern machinery

It is oiled and flawless like a poem
But I prefer Gaelic songs

Want as I might I could not
Leave horses and lilac flowers

The airplane is old the automobile is old
Only the melodious buzzing of a bee

Is young and equally young that old man
Whose walk is slowed by the walk of a beetle

Want as I might I could not
Get used to horses and lilac flowers

Because I am afraid that I will no longer know how to die the way men line up
Side by side for a fishing contest

I am afraid of not keeping up with my neighbors
Who drive automobiles and take trains

And die in their beds without worrying about the countryside
Where love kills like the bursting of a chestnut

Die as I might I will not be able
To leave horses and lilac flowers.

© Cadou

Andrzei Bursa, Polen (1932 - 1957)

Andrzei Bursa werd geboren op 21 maart 1932 te Krakau. Hij studeerde Journalistiek en Bulgaars aan de Jagellon universiteit in zijn geboortestad. Na zijn studies was hij werkzaam als journalist voor de Krakause krant Dziennik Polski.

Hij publiceerde zijn eerste gedicht in 1954. Gedurende zijn leven publiceerde hij 37 gedichten en een enkel kort verhaal in verschillende tijdschriften.

Hij overleed op 15 november 1957 aan een hartaanval. Hoewel er altijd verhalen zijn geweest, die dit in twijfel trekken en het op zelfmoord houden. Ten eerste omdat men kijkende naar het werk Bursa bijna vanzelfsprekend tot die conclusie zou komen, en ten tweede aangezien zelfmoord in het zeer katholieke Polen van de jaren vijftig een meer dan groot taboe was en door vele families doodgezwegen werd.

Kort na zijn overlijden verscheen zijn eerste poezie bundel. Tevens werd er een belangrijke poolse poezie prijs naar hem vernoemd.

Enkele vertalingen :

Quite A Primitive Syllogism
Free, you ain’t get anything pretty
sunset is free
therefore it is not beautiful
but if one wants to vomit in a posh nightclub
one must pay for one’s vodka

ergo
water closet in a discotheque is beautiful
but a sunset is not

well I must tell you that it’s all phony

I have seen a sunset
and a loo in a nightclub

I don’t find any relevant difference

**

Kicked

In a sober frame of mind he came to have some business taken care of
but at the first door he got kicked
he smiled
getting kicked to him seemed quite witty
he tried again
got kicked
he decided to go up to the next floor
again he was knocked down the stairs by a kick
like a well-behaved dog he waited politely in the hallway
got kicked
got kicked at the main gate
in the street got kicked again
so at any rate he desired a more poetical death
he flung himself under an automobile
and caught a solid kick from the chauffeur.

**

“A poet suffers for the millions
From 10 to 1.30
At 11 his bladder is full
He goes out
Unzips his flies
Zips up his flies
Returns to his desk
Clears his throat
And again
Suffers for the millions”

**

Chess

 

My buddy, slow-witted and malicious like a hundred mules, brings in his steel chessboard and asks: Wanna play? 
 
Ha, ha—I'm familiar with this trick. I know that as we play, my chess-pieces will become white-hot. With the third move they already sizzle on contact and char the epidermis. But I play—of course I do. 
 
Check, en garde, check. I lose two knights and a rook, and my fingers smoke like a factory. I try to shift a pawn with my fingernail, but having encountered my partner's ironic glance I desist. After all, my partner is magnanimous.—You'll lose your queen, he warns. Take back that move. 
 
In this way my torture is intensified. 
 
When he takes a second rook, I feel like giving up and putting an end to this idiotic ordeal. But he showed up, didn't he. And so grimacing with pain once again I make some fatal move.—Hee hee, cackles my slow-witted pal.—Just as in life. He can't come up with a better joke. This is the end now. With one last burn I move the king to a place of irrevocable checkmate. 
 
My pal cackles and rakes in his chess set. 
 
At that point I cry:—Now for a re-match.

**

A Fairy Tale

 

Once upon a time when the Emperor wasn't in a good mood a man rubbed him the wrong way. The Emperor ordered him to be beheaded. But the Emperor didn't have time. He only said:

—Report every hour to my chambers and remind me that in the very near future I have to chop off your head.

And so the man presented himself. At first he took it hard. He pondered the insignificance of existence and the constraints imposed upon the individual, and the dependence on the temperamental whims of a dull-witted bigwig. But then he got used to it. He became a cross for the officials to bear. Tons of work to be done, petitioners faint in line, and yet this man keeps showing up.

—Good day. The Emperor ordered me to remind you that in the near future he has to chop off my head. Goodbye.

And so it went every hour.

Promptly at two minutes to twelve this man burst out of the café called "The Ministerial" (he didn't frequent any others) in order to hastily deliver the little formula. Each Saturday night at eleven o'clock, slightly tottering on his legs after quickly downing a bottle in a bar called "Ambassador's Paradise" (he didn't frequent any other), the man showed up in chambers and announced incoherently:

—The Emperor ordered me to remind...so that…about it...that in the near future he has to chop off my head.

At four in the morning the man hopped off his cot which had been set up in the hallway of the royal chambers (he didn't sleep anywhere else), and in a sleepy voice he awakened the dozing secretary who was on duty:

—The Emperor ordered me... etc.

One day, after twenty years went by, this man happened to encounter the now-elderly Emperor in his chambers.

—And what does this man want? asked the Emperor.

—He reports that Your Excellency has ordered his head to be chopped off, said the secretary.

—Well then chop it off, the Emperor angrily snorted.

And so they chopped it off.

(vertalingen door : Kevin Christianson & Halina Ablamowicz)

Lettie Lavilla Burlingame, USA (1859 - 1890)

Lettie Lavilla Burlingame was een succesvol advocate die in 1886 op de universiteit van Michigan The Equity club oprichtte, deze zou uitgroeien tot de eerste professionele vereniging voor vrouwelijke advocaten.

In de korte periode dat ze als advocaat werkzaam was wist ze elke zaak die haar werd toevertrouwd winnend af te sluiten. In 1890 bezweek ze aan een griepvirus.

Het Boek Lettie Lavilla Burlingame - Her life pages, stories, poems and essays, including a glimpse of her succes as the first lady lawyer of Will county, Illinois dat in 1895 van de persen rolde is hier in zijn geheel na te lezen