Kort Dag

Hugh Reginald (Rex) Freston, Engeland (1891-1916)

2011-12-22T21:32:00.006+01:00

Hugh Reginald (Rex) Freston werd geboren op 25 juli 1891 te Tube Hill, Surrey. Hij volgde zijn opleidingen aan Dulwich College & Exeter College, Oxford. In eerste instantie was het de bedoeling dat hij zich na zijn studie aan het geloof zou wijden, maar al snel verloor hij zijn hart aan de literatuur en veranderde van studierichting. Hij zou zijn studie echter niet afronden, aangezien hij het als zijn plicht zag zijn land te dienen.

Gedurende zijn militaire opelding ging elk vrij uurtje op aan het werken aan zijn tweede bundel. In december 1915 arriveert hij aan het front te Frankrijk en diende aldaar bij het derde bataljon van the Royal Berkshire Regiment en sneuvelde reeds op 24 januari 1916. 24 jaar oud.

Hij werd begraven op de militaire begraafplaats te Becordel-Becourt.

Zijn tweede bundel zou postuum verschijnen al was het voorwoord reeds door hemzelf vervaardigt.

werken:
1915 - The Quest of Beauty & other poems
1916 - The Quest of Thruth & other poems
1916 - The Poetry of H Rex Freston

The Gift

His eyes are bright and eager, with the brightness of the sun,
(England, he gives them you)
His hands are strong for climbing and his feet are swift to run,
(England, he gives them you)
He has knowledge of the meadows, in the dreamy autumn days,
The brown hill, and the gold hill, and the green forgotten ways,
(But he leaves them now for you).
There s a certain ancient city where he once was free and young,
(But he leaves it now for you),
Where Oxford tales are spoken, and Oxford ways are sung,
(But he leaves them now for you)
And his heart is often weary, for that dear old river shore,
And he thinks a little sadly, of the days that come no more,
(But he gives them up for you).
If his dust is one day lying, in an unfamiliar land,
(England, he went for you)
Oh, England, sometimes think of him, of thousands, only one,
In the dawning, or the noonday, or the setting of the sun,
(As once he thought of you) .
For to him and many like him, there seemed no other way
(England, he asked not why)
The giving up of all things, for ever and for aye,
(England, he asked not why)
And so he goes unshrinking, from those dearest paths of home,
For he knows, great-hearted England, let whatever fate may come
You will never let him die !

KORT DAG INDEX (update)

2011-12-21T21:49:00.000+01:00

A

Abramov, Yuri (1895-1927) (32) Rusland – zelfmoord
Abrasevic, Kosta (1879-1898) (19) (Servië)
Abreu, Casimiro de (1839 - 1860) (21) Brazilië - tuberculose
Acuna-Narro, Manuel (1849 - 1873) (24) Mexico - zelfmoord
Adam, Edmond (1889 - 1918) ( ) Frankrijk - gesneuveld
Adams, Francis W L (1862 - 1893) (30) Eng / Aus. - zelfmoord
Adler, Kurd (1892 - 1916) ( ) Duitsland - gesneuveld
Agustini, Delmira (1886 - 1914) ( ) Uruguay – vermoord
Ajmeri, Gabil (1931-1962) (31) India/Pakistan – tuberculose
Akkerman, Pieter (1910 - 1934) ( ) Nederland
Alberdinghk Thijm, Lambertus Johannes (1823 - 1854) (31) Nederland
Alimjan, Hamid (1909-1944) Oezbekistan – verongelukt
Alis, Abdulla (1908-1944) (35) Rusland – onthoofd
Allen, Peter John (1825 - 1848) (23) Canada – koorts
Allison, Drummond (1921-1943) Engeland – gesneuveld
Altausen, Jack (1907 - 1942) ( ) Rusland - gesneuveld
Alunans, Juris (1832 - 1864) (31) Letland
Amorie van der Hoeven, Abraham des (1821 - 1848) (27) Nederland
Amorie van der Hoeven, Cornelis des (1831 - 1860) (28) Nederland
Anckaert, Marcel (1945-1979) België
Andersson, Dan (1888 - 1920) (32) Denemarken - Cyanide vergif.
Anjos, Augusto dos (1884 - 1914) (29) Brazilië - longontsteking
Anjuman, Nadia (1980 - 2005) (25) Afghanistan - vermoord
Antiokh, Marko (1904 - 193.) ( ) Oekraine
Antonych, Bohdan Ihor (1909 - 1937) (27 ) Oekraine – longontsteking
Appeltere, Joan Christiaan van (1764 - 1786) (21) Nederland
Ardouin, Coriolan (1812-1836) (23) Haiti
Arenbergh, Frans van (1811 - 1845) (34) België
Armstrong, Edmund John (1841 - 1865) (23) - Ierland – tuberculose
Armstrong, John (1771-1797) Schotland –
Arne, Emile (1890 - 1915) (24) Frankrijk - gesneuveld
Aronson, Leonid (1939 - 1970) Rusland
Artemov, Alexander (1912 - 1941) ( ) Rusland - gesneuveld
Asatiani, Lado (1917 - 1943) ( ) Georgië - gesneuveld
Atanackovic, Bogoboj (1826 - 1858) (32) Servië
Atkinson, Thomas (1801-1833) Schotland – tuberculose
Audigier, Rene (1894 - 1917) ( ) Frankrijk - gesneuveld
Auerdahl, Thorleif (1895 - 1918) ( ) Noorwegen - tuberculose
Auseklis (Mikelis Krogzemis) (1850 - 1879) (28) Letland
Azevedo, Manuel Alvares de (1831 - 1852) (20) Brzalië - tuberculose

B

Baargeld, Johannes Theodor (1892 - 1927) Duitsland – lawine
Baazov, Gerzel (1904-1938) (33) Georgië – vermoord
Bacarise, Mauricio (1895 - 1931) (35) Spanje
Baczynski, Krzysztof Kamil (1921-1944) (23) Polen – gesneuveld
Baelen, Kamiel van (1915-1945) (29) Belgie
Bagritsky, Vsevelod (1922 - 1942) (20) Rusland - gesneuveld
Bahdanovic, Maksim (1891 - 1917) (25) Wit-Rusland - tuberculose
Balantic, France (1921 - 1943) ( ) Slovenië – gesneuveld
Banescu, Constantin Virgil (1982-2009) Roemenië –
Barakat, Ahmed (1960 - 1994) Marokko -
Baratashvili, Nikoloz (1817 - 1845) ( ) Georgië
Barnes, Keith (1934 - 1969) (34) Engeland –leukemie
Barreto, Adeodato (1905-1937) (31) Portugal
Barrett, Eaton Stannard (1786 - 1820) ( ) Ierland
Bashlachev, Sasha (1960 - 1988) (27) Rusland - zelfmoord
Bastert, Christiaan Nicolaas (1786 - 1806) ( ) Nederland
Bayer, Konrad (1932 - 1964) (31) Oostenrijk - zelfmoord
Bayet, Jean (1882 - 1916) (34) Frankrijk - gesneuveld
Beaufort, Jean Louis Henri (1891 - 1916) ( ) Frankrijk - gesneuveld
Becker, Nikolas (1809 - 1845) (35) Duitsland
Becquer, Gustavo Adolfo (1836 - 1870) ( ) Spanje
Bekas, Muhammed Mohsin (1859-1882) Pakistan
Bekassy, Ferenc (1893-1915) (22) Hongarije – gesneuveld
Bell, Julian Heward (1908 - 1937) ( ) Engeland - gesneuveld
Bellamy, Jacobus (1757 - 1786) (30) Nederland - ?
Bellemans, Daniel (1642 - 1674) (34) Belgie
Belmonte, Moses (1619-1647) Spanje
Belon, Wojciech (1952-1985) (33) Polen
Bengoechea, Herman de (1889 - 1915) ( ) Frankrijk - gesneuveld
Benitsky, Alexander Petrovich (1780 - 1809) (29) Rusland - tbc
Bernard, Edouard (1888 - 1914) ( ) Frankrijk - gesneuveld
Bernard, Jean Marc (1881 - 1915) ( ) Frankrijk - gesneuveld
Berthon, Leon (1893 - 1917) ( ) Frankrijk – gesneuveld
Bertrand, Adrien (1888-1917) (29) Frankrijk – gesneuveld
Bertand, Aloysius (1807 - 1841) ( ) Frankrijk
Beyerinck, G J A (1818 - 1851) ( ) Nederland
Bhatta, Motiram (1866-1896) (30) Nepal
Bilunas, Jonas (1879-1907) (28) Litouwen – tuberculose
Blasius, Joan Leonardsz. (1639 - 1672) (33) Nederland
Bleecker, Ann Eliza (1752 - 1783) ( ) USA
Blecher, Max (1909-1938) (28) Roemenië – tuberculose
Blieck, Rene (1910 - 1945) (35) België - verdronken
Blythe, Harry Randolph (1882 - 1915) ( ) USA
Boake, Barcroft Henry (1866 - 1892) (25) Australië – zelfmoord
Bobowska, Irena (1920-1942) (22) Polen – geëxecuteerd
Bogatkov, Boris (1922 - 1943) (21) Rusland - gesneuveld
Bogdanovitsj, Maksim (1891 - 1917) ( ) Wit-Rusland
Boguslawska, Teresa (1929-1945) (16) Polen – hersenvliesontsteking
Bojarski, Waclaw (1921-1943) (21) Polen – gesneuveld
Bolles, Asa Moore (1802 - 1832) (29) USA - cholera
Borch van Verwolde, E v/d (1910 - 1943) (33) Nederland – gefus.
Borrero, Juana (1877-1896) (18) Cuba – tuberculose
Borowski, Tadeusz. (1922 - 1951) (28) Rusland - zelfmoord
Borsi, Giosue (1888 - 1915) (27) Italië - gesneuveld
Bosch, Maria (1741 - 1773) (32) Nederland
Bosis, Lauro de (1905 - 1931) ( ) Italië
Botev, Christo (1847 - 1876) (28) Bulgarije - vermoord
Boularenko, Valodynir (1918 - 1944) Oekraïne
Boumal, Louis (1890 - 1918) (28) België - gesneuveld
Bowen, Ben (1878 - 1903) (24) Wales
Brainard, John Gardiner Calkins (1796-1828) (31) USA – tuberculose
Breakenridge, John (1820-1854) ( ) Canada
Breathnach, Michael (1881 - 1908) ( ) Ierland
Brederode, Gerbrand Adriaensz. (1585 - 1618) (33) Nederland
Brinkmann, Rolf Dieter (1940 - 1975) (35) Duitsland – verongelukt
Brncic, Ivo (1912-1943) (31) Slovenië – vermoord
Bronshtein, Srul (1913-1943) Roemenië/Rusland
Bronte, Anne (1820 - 1849) (Engeland)
Bronte, Emily Jane (1818 - 1848) Engeland
Brooke, Rupert (1887 - 1915) (27) Engeland - bloedvergiftiging
Brooks, Francis (1867 - 1898) (31) USA - verdronken
Brouwenaar, Jan Francois (1815 - 1849) (34) Nederland
Brown Oliver Madox (1855 - 1874) (19) Engeland - vergiftiging
Brown, William Hill (1765 - 1793) (27) USA
Bruce, Michael (1746 - 1767) (21) Schotland - tuberculose
Brune, Johan de (1618 - 1649) ( ) Nederland
Brunel, Roger (1884 - 1917) (32) Frankrijk - gesneuveld
Brunning, Gerard (1898 - 1926) (28) Nederland
Buchebner, Walter (1929 - 1964) Oostenrijk - zelfmoord
Bulow, Margarethe von (1860 - 1884) Duitsland
Buntjer, Berend (1925-1946) Nederland
Burke, Alan (1979 - 1999) (20) Engeland - kanker
Burlingame, Lettie Lavilla (1859 - 1890) ( ) USA
Bursa, Andrzei (1932 - 1957) (25) Polen - hartstilstand
Buyssant, Willem (1698 - 1719) ( ) Nederland

C

Cabot Lodge George (1873 - 1909) (35) USA
Caceres, Jorge (1923 – 1949) (26) Chili
Cadou, Rene Guy (1920 - 1951) ( ) Frankrijk
Cahn, Joseph (1887 - 1917) (29) Frankrijk - gesneuveld
Caldwell, Howard Hayne (1831 - 1860) ( ) USA
Callahan, Jeremiah J (1795 - 1829) ( ) Ierland - tuberculose
Calloc'h, Jean Pierre (1888 - 1917) () Frankrijk - gesneuveld
Calvi, Josephine (16) Australie - verongelukt
Cameron, George Frederick (1854 - 1885) (30) Canada – hart
Caminha, Adolfo (1867-1897) (29) Brazilie – tuberculose
Campbell, James Edwin (1867 - 1895) (28) USA – longontsteking
Candole, Alec de (1897 - 1918) (21) Engeland - gesneuveld
Capdeville, Eugene (1892 - 1917) ( ) Frankrijk – gesneuveld
Capetanakis, Demetrios (1912-1944) Griekenland – leukemie
Caragiale, Luca (1893-1921) (27) Roemenië – longontsteking
Carlova, Vasile (1809 - 1831) (22) Roemenië - longontsteking
Carneiro, Mario de sa (1890 - 1916) (25) Portugal - zelfmoord
Caro, Jose Eusebio (1817 - 1853) (35) Columbia
Carrau, Charles (1885 - 1916) (30) Frankrijk – gesneuveld
Carriego, Evaristo (1883-1912) (29) Argentinie
Carter, Marshall (1791 - 1820) (29) USA
Casal. Julian del (1863 - 1893) (29) Cuba - tuberculose
Casey, John Keegan (1845 - 1870) (25) Ierland
Castillo, Otto Rene (1934-1967) Guatamala – vermoord
Castro Alves, Antonio de (1847 - 1871) (24) Brazilië - tuberculose
Catullus, Gaius Valerius (84 - 54) Romeins
Caudwell, Christopher (1907 - 1937) (29) Engeland - gesneuveld
Cerna, Penait (1881 - 1913) Roemenië
Cesar, Ana Christina (1952 - 1983) (31) Brazilie - zelfmoord
Chairil, Anwar (1922 - 1949) (27) Indonesië - tuberculose
Chambrier, Alice de (1861 - 1882) Zwitserland
Chandler, Elizabeth M (1807 - 1834) USA
Chatterton, Thomas (1752 - 1770) (17) Engeland - zelfmoord
Chenier, Andre Marie de (1762 - 1794) (31) Frankrijk - guillotine
Chih-Mo, Hsü (1897 - 1931) China
Chrostowska, Grazyna (1921-1942) (20) Polen – gefusilleerd
Chumak, Vassil (1901 - 1919) Oekraïne
Churchill, Charles (1731 - 1764) (33) Engeland
Cijfer, Robbert (1919-1945) (25) Nederland – gefusilleerd
Cimperman, Franc (1852 - 1873) Slovenië
Claassens, Pieter (1949 - 1983) Zuid-Afrika
Clarke, John Archer (1832 - 1862) (30) USA
Cleland, William (1661-1689) Schotland – gesneuveld
Clemens, Christaan Hendrik (1808 - 1841) Nederland
Cleve, Johanna Constantine (1800 - 1822) (21) Nederland
Cobain, Kurt (1967-1994) (27) USA – zelfmoord
Congdon, Caroline (1841/2 - 1860) USA
Conradi, Hermann (1862 - 1890) (27) Duitsland - longontsteking
Cooke, Philip Pendleton Cooke (1816-1850) USA
Corazzini, Sergio (1886 - 1907) (21) Italië - tuberculose
Corbiere, Tristan (1845 - 1874) (28) Frankrijk - tering
Cornford, John (1915 - 1936) ( ) Engeland - gesneuveld
Correa, Julio (1890 - 1926) (35) Paraquay
Costa Alegre, Caetano da (1864-1890) (25) Portugal – tuberculose
Cotter, Joseph Seamon (1895 - 1919) (23) USA - tuberculose
Coulson, Leslie (1889 - 1916) (27) gesneuveld
Crane, Hart (1899 - 1932) USA - Zelfmoord
Crane, Stephen (1871 - 1900) (28) USA - tuberculose
Cravan, Arthur (1887 - 1918) Zwitserland – verdwenen
Crevel, Renee (1900-1935) Frankrijk – zelfmoord
Crosby, Harry (1898 - 1929) (31) USA - zelfmoord
Csokonai Vitez, Mihaly (1773 - 1805) (31) Hongarije
Curtis, Ian (1956 - 1980) (23) Engeland - zelfmoord
Czako, Sigismund (1820 - 1847) Hongarije

D

Daele, Jan Emiel (1942 - 1978) (35) België - zelfmoord
Dagermann, Stig (1923 - 1954) Noorwegen
Dalrymple, Hew (1740-1774) Schotland
Daneshian, Keramat (1944-1974) Iran – geëxecuteerd
Danser, Johan Gustaaf (1893 - 1920) (26) Nederland - tuberculose
Darahan, Yuriy (1894 - 1926) Oekraïne
Davidson, Lucretia Maria (1808 - 1825) (16) USA - tuberculose
Davidson, Margaret Miller (1823 - 1838) (15) USA – tuberculose
Davidson Thomas (1838-1870) (31) Schotland – tuberculose
Davis, Thomas Osborne (1814 - 1845) (31) Ierland
Day, Jeffrey (1896 - 1918) Engeland – gesneuveld
Dayka, Gabor (1769-1796) (27) Hongarije
Debelyanov, Dimcho (1887 - 1916) (29) Bulgarije - gesneuveld
Debravo, Jorge (1938 - 1967) (29) Costa Rica – vermoord
Delamarina, Victor Vlad (1870-1896) (25) Roemenië
Daelaunay, Vadim (1947-1983) (35) Rusland – hartaanval
Delrue, Emiel (1887 - 1918) (30) België
Delvig, Anton A (1798 - 1931) (32) Rusland
Dementev, Nikolay (1907 - 1935) Rusland
Demetrescu, Traian (1866-1896) (29) Roemenië – tuberculose
Denison, Henry (1795 - 1819) (24) USA - Koorts
Dennys, Richard (1884 - 1916) (31) Engeland - gesneuveld
Derian, Vahan (1885 - 1920) Armenië - tuberculose
Dermody, Thomas (1775 - 1802) (27) Ierland
Destovnik, Kajuh Karel (1922 - 1944) Slovenië - gesneuveld
Deubel, Leon (1879 - 1913) (34) Frankrijk - zelfmoord
Dezman, Ivan (1841 - 1873) (32) Kroatië
Diop, David (1927 - 1960) Senegal - verongelukt
Dizdareviz, Zijo (1916 – 1942)
Dobrolyubov, Nikolay (1836-1861) (25) Rusland – tuberculose
Dolben, Digby Mackworth (1848 - 1867) (19) Engeland - verdronken
Domselaer, Jaap van (1923 - 1944) (21) Nederland - gefusilleerd
Donnelly, Charles Patrick (1914 - 1937) (22) Ierland - gesneuveld
Dorgan, John Aylmer (1836 - 1867) USA
Dorp, Bartholomeus C van (1793-1815) (21) Nederland - tuberculose
Doubarova, Petya (1962 - 1979) (17) Bulgarije - zelfmoord
Douglas, Keith (1920 - 1944) (24) Engeland - gesneuveld
Dousa Filius, Janus (1571 - 1596) Nederland
Duryan, Petros (1851 - 1872) (21) Armenië - tuberculose
Dowson, Ernest Christopher ( 1867 - 1900) (33) - alcohol
Doyer, Jacob (1774 - 1805) (31) Nederland
Drake, Joseph Rodman(1795 - 1820) (25) USA
Dransfield, Michael (1948 - 1973) (24) Australië - overdosis ?
Drouot, Paul (1886 - 1915) Frankrijk - gesneuveld
Dsida, Jeno (1907 - 1938) Hongarije
Duggan, George C (.... - 1915) (29) Ierland - gesneuveld
Dujardin, Antoine (1887 - 1915) Frankrijk - gesneuveld
Dumas, Henry (1934 - 1968) (33) USA - vermoord
Dunbar. Paul Laurence (1872 - 1906) (33) USA – tuberculose
Dupre, Antoine (1782-1816) Haiti
Duprey, Jean Pierre (1930 - 1959) (29) Frankrijk - zelfmoord
Durand, Evelyn (1870 - 1900) (30) Canada - tuberculose
Dutt, Toru (1856 - 1877) (21) India
Dyson, Julia A (1818 - 1852) USA

E

Easton, Robert Meader (1908-1930) (22) Engeland
Echebbi, Aboul-Qacem (1909-1934) (25) – hart
Edelstadt, David (1866 - 1892) (26) Rusland – tuberculose
Edgarton Mayo, Sarah C (1819-1848) USA
Eeghen, Jacob van (1818 - 1834) (16) Nederland
Elger, Willem den (1679 - 1703) (23) Nederland - zelfmoord
Elgstrom, Per (1781 - 1810) Zweden
Ellansky, Vassyl (1893-1925) Oekraïne
Elsbergs, Klavs (1959-1987) (28) Letland – verongelukt
Engelke, Gerrit (1890 - 1918) (27) Duitsland - gesneuveld
Erinna (4e eeuw) (19) Griekenland
Escousse, Victor (1813-1832) Frankrijk - zelfmoord
Esenbergis, Janis (1862 - 1890) Letland
Esenin, Sergei (1895 - 1925) (30) Rusland - zelfmoord
Eskens, Johan 1924-1945 (20) Nederland - gefusilleerd
Espino, Alfredo (1900-1928) El Salvador
Espronceda, Jose de (1808 - 1842) Spanje
E'tesami, Parvin (1907-1941) (34) Iran
Evans, Ellis (Hedd Wynn) (1887 - 1917) Wales - gesneuveld
Evans, Nathaniel (1742 - 1767) (25) USA – Tuberculose
Evans, Thomas (1840-1865) Wales – tuberculose
Everett, John (1801 - 1826) USA

F

Fairbridge, W.S (1918 - 1950) Australië
Farla, Daniël (1971 - 1999)
Farrokhzad, Forough (1935 - 1967) (32) Iran - verongelukt
Fedorov, Ivan (1913 - 1942) Rusland - gesneuveld
Fergusson, Robert (1750 - 1774) (24) Schotland
Finlay, John (1782-1810) Schotland
Fitzgerald, Harry (1913 - 1938) Ierland - Tuberculose
Flecker, James Elroy (1884 - 1915) (30) Engeland - Tuberculose
Fleming, Marjorie (1803 - 1811) (8) Schotland - Mazelen
Fleming, Paul (1609 - 1640) (30) Duitsland
Flex, Walter (1887 - 1917) Duitsland - gesneuveld
Flint, Micah P (1807 - 1830) USA
Focquenbroch, WG van (1640 - 1670) (30) Nederland
Fomin, Evhen (1910 - 1942) Oekraine
Forrest-Thomson, Veronica (1947-1975) Schotland – zelfmoord
Fox, Charles James (1811 - 1846) (34) USA
Frankenmolen, Antonius Henricus (1915-1945) (29) Nederland – gefusilleerd
Frankopan, Fran Krsto (1643-1671) Kroatië – publiekelijk onthoofd
Freston, Hugh Reginald (1891 - 1916) (24) Engeland - gesneuveld
Friedman, Pavel (1921 - 1944) (23) Tsj. - concentratiekamp
Frijda, Leo Herman (1923-1943) (20) Nederland – gefusilleerd
Froment, Paul (1875 - 1898) (23) Frankrijk
Froude, Richard Hurrell (1803 - 1836) (32) Engeland - Tuberculose
Funaroff, Sol (1911 - 1942) USA
Fuyter, Leonard de (1622 - 1658) (35) Nederland

G

Gabriel, Jose (1870 - 1905) (34) Spanje
Gajcy, Tadeusz (1922-1944) (22) Polen – gesneuveld
Gallegos Lara, Joaquin (1911 - 1947) (35) Ecuador
Gall, Richard (1776-1801) Schotland –
Gamboa, Isaias (1872-1904) (31) Colombia –
Garczynski, Stefan (1805 - 1833) Polen
Garneau, Hector Saint Denys (1912 - 1943) (31) Canada
Garrison, Lloyd McKim (1867 - 1900) USA
Gautier Benitez, Jose (1851-1880) (28) Puerto Rico – tuberculose
Gay, William (1865 - 1897) (32) Australië
Gellner, Frantisek (1881 - 1914) (33) Tsj. - gesneuveld
Gelovani, Mirza (1917 - 1944) (27) Rusland - gesneuveld
Genestet, Petrus Augustus de (1829 - 1861) (31) Nederland - Tbc
Genin, Sylvester (1822 - 1850) USA
Gerasimenko, Kost (1907 - 1942) Rusland - gesneuveld
Gerrets, Vrou (1580 - 1605) Nederland
Ghimire, Madhav Prasad (1929-1959) Nepal
Gi, Hyeong-do (1960-1989) (28) Korea – vermoord
Gil Y Carrasco, Enrique (1815 - 1846) Spanje
Gilbert, Nicolas J L (1751 - 1780) (29) Frankrijk - val van paard
Gililand, Barnard (1938 - 1962) Zuid-Afrika
Ginzanka, Zuzanna (1917-1944) Polen – geëxecuteerd
Glatigny, Joseph A A (1839 - 1873) (33) Frankrijk
Glik, Hirsj (1922 - 1944) (22) Litouwen - concentratiekamp
Godderis, Rogier (1920 - 1944) (24) België
Godfrey, Thomas (1736 - 1763) (26) USA - griepvirus
Godolphin, Sidney (1610 - 1643) Engeland - vermoord
Goethem, J Philip van (1885 - 1913) (28) Nederland - Tuberculose
Gofman, Victor (1884 - 1911) Rusland
Gomez Rojas, Jose Domingo (1896-1920) (23) Chili
Gordeev, Bogdan (1894-1914) (20) Rusland – zelfmoord o
Gorjan, Vojko (1949 - 1975) Slovenië
Gorlin, Mikhail (1909-1943) Rusland – holocaust
Goudriaan, Gerard (1919 - 1949) (29) Nederland - verongelukt
Gouldsburry, Henry Cullen (1881 - 1916) (35) Engeland - gesneuveld
Gozzano, Guido (1883 - 1916) (32) Italië – Tuberculose
Granados, Felipe (1976-2009) Costa Rica
Grant, Joseph (1805-1835) Schotland
Gray, Andrew (1634 - 1656) Schotland
Gray, David (1838 - 1861) (23) Schotland - Tuberculose
Grcic, Jovan Milenko (1846 - 1875) Servië
Greenberg, Samuel (1893 - 1917) (23) USA - Tuberculose
Greene, Robert (1558 - 1592) (34) Engeland
Greki, Anna (1931 - 1966) Algerije
Grenfell, Julian (1888 - 1915) Engeland - gesneuveld
Griboyedov, Aleksander S (1795 - 1829) (34) Rusland – vermoord
Grossmann, Jiri (1941-1971) (30) Tjechie – Hodgkin
Gudzenko, Semyon (1922 - 1953) (30) Rusland - oude oorlogswonden
Guerin, Charles (1873 - 1907) (33) Frankrijk
Guerin, Maurice de (1810 - 1839) (28) Frankrijk – Tuberculose
Gularans, Vanchinbalyn (1820-1851) – Mongolië
Gumilev, Nikolay Stepanovich (1886 - 1921) (35) Rusland
Günderode, Karoline von (1780 - 1806) (26) Duitsland - zelfmoord
Günther, Johann Christian (1695 - 1723) (27) Duitsland
Guolaugsson, Jonas (1887 - 1916) (28) Ijsland
Gutierrez Naura, Manuel (1859 - 1895) Mexico
Gutteling, Alexander (1884 - 1910) (26) Nederland – tuberculose
Gyoni, Geza (1884-1917) (33) Hongarije – gesneuveld

H
Hadzhiivanov, Krastyo (1929-1952) (22) Bulgarije – vermoord
Haenen, Huibrecht (1873 - 1908) (35) België
Haes, Frans de (1658 - 1690) Nederland
Halberstadt, Henri (1911-1943) (32) Nederland – gefusilleerd
Hall, John (1627 - 1656) ((28) Engeland
Hall, Robert Pleasants (1825 - 1854) (28) USA
Hallam, Arthur Henry (1811 - 1833) (22) Engeland – Koorts
Hamilton, William – geneuveld in de eerste wereldoorlog 1917 (26) schotland
Hamzah, Amir (1911 - 1946) (34) Indonesië – onthoofd
Han, Mac Tu (1912-1940) (28) Vietnam – lepra
Harasevich, Audriy (1917-1947) Oekraïne
Harmaja - Saima (1913 - 1937) Finland – tuberculose
Hasdeu, Iulia (1869-1888) (18) Roemenië – tuberculose
Hassan, Abul (1947-1975) Bangladesh
Hauff, Wilhelm (1802 - 1827) (24) Duitsland
Havlicek Barovsky, Karel (1821 - 1856) (35) Tjechië - Tuberculose
Havryliouk, Oleksander (1911-1941) Oekraine
Hawinkels, Pé (1942-1977) (34) Nederland - Hartaanval
Heath, George (1844 - 1869) Engeland
Heeman, Maurits (1906 – 1923/26) (17) België
Hemkes, Frederik Leonardus (1854-1887) (32) Nederland
Henderson, Philo (1823-1852) USA
Hens, Frans Johan (1834-1855) (20) België
Herassymenko, Kost (1907-1942) Oekraine
Heraud, Javier (1942 - 1963) Peru
Heredia, Jose Maria de (1803-1839) (35) Cuba
Hernandez, Miquel (1910-1942) (32) Spanje - Tuberculose
Heron, Pieter Johannes (1778-1803) (25) Nederland
Herrera Y Reissig, Julio (1875-1910) (35) Uruquay
Heym, Georg (1887-1912) (25) Duitsland - verdronken
Heyningen, Bastiaan van (1865-1889) Nederland
Heyst, David van (1802-1836) (34) Nederland
Hidalgo, Jose Luis (1919-1947) Spanje
Hiegentlich, Jacob (1907-1940) (32) Nederland - zelfmoord
Hilton, Arthur Clement (1851-1877) Engeland
Hlavacek, Karel (1874-1898) Tjechië - Tuberculose
Ho Nansorhon (1563 - 1589) ( ) Korea
Hodgson, T.R. (1915-1941) Engeland- gesneuveld
Hodgson, William Noel (1893-1916) Engeland - gesneuveld
Hofman, Clara Anna (1802-1827) (25) België
Holland, Edwin Clifford (1794 - 1824) USA
Hollender, Tadeusz (1910-1943) Polen – geëxecuteerd
Hölty, L H C (1748-1776) (27) Duitsland - Tuberculose
Honeywood, St John (1763-1798) USA
Hooft, Gerrit (1750-1768) (18) Nederland
Hooft, Jotie 't (1956 - 1977) België - overdosis
Hoolwerf, Henrica van (1681?-1695) Nederland
Hopper, Nora Jane (1871-1906) Engeland
Horne, Cyril Morton (1887-1916) Schotland - gesneuveld
Houtam, Hendrik (1751-1780) Nederland
Hovey, Richard (1864-1900) (35) USA
Hovre, Raymond Maria de (1842-1876) België
Howard, Henry (1517-1547) (29) Engeland – geexcecuteerd
Hrabe, Vaclav (1940-1965) (24) Tjechie – monoxidevergiftiging
Hribovsek, Ivan (1923-1945) Slovenië – gesneuveld
Hrisoverghi, Alexandru (1811-1837) (26) Moldavië – tuberculose
Hryhorouk, Ievhen (1899-1922) Oekraine
Hsü chih-mo (1897 - 1931)
Hubbell, Mary E (1833-1854) USA
Huisinga, Lodewijk Otto (1958-1976) (17) Nederland - spierdystrofie
Hulme, Thomas Ernest (1883-1917) (34) Engeland - gesneuveld
Humbert Broche, Arlette (1915-1945) Frankrijk
Huybert, Charlotte de (1622-1650) Nederland
Huybrechts, Julienne (1938-1961) (23) Nederland
Huyge, Anna Maria (1697-1730) Nederland
Hyde, Robin (1906-1939) Nieuw Zeeland - zelfmoord
Hyslop, James (1798-1827) (29) Schotland - koorts

I/J

Iacobescu, Dumitru (1893-1913) (19) Roemenië –
Iaryntych, Volodymir (1938-1968) Oekraïne
Ignatiev, Ivan (1882-1914) Rusland
Ilhami, Cicek (1954-1983) Turkije
Ilic, Vojislav (1860/62-1894) Servië – tuberculose
Ince, Kaan (1970-1992) (22) Turkije – zelfmoord
Indarte, Jose Rivera (1814-1845) Argentinië –
Ingelow, Augustus (1820-1837) Engeland
Isakov, Simcho (1919-1949)
Isanos, Magda (1916-1946) (28) Roemenië
Ishikawa, Zensuke (1909 - 1932) Japan
Israilov, Khasan (1910-1944) (34) Rusland
Ivasyuk, Volodymyr (1949-1979) (30) Oekraïne – zelfmoord?
Iwanow, Konstantin (1890-1915) (24) Rusland – tuberculose

Jacinto, Emilio (1875-1899) (23) Filipijnen - Malaria
Jacobowski, Ludwig (1868-1900) (32) Duitsland
Jalali, Shakeb (1932-1966) India - zelfmoord
James, Thomas (1946 - 1974) (27) Engeland - zelfmoord
Janicki, Clemens (1516-1543) Polen
Janowitz, Franz (1892-1917) (25) Duitsland - gesneuveld
Jarry, Alfred Henry (1873-1907) (34) Frankrijk
Jenko, Simon (1835-1869) (33) Slovenië
Jeno, Dsida (1907-1938) Hongarije
Jerotka, Frans (1855-1879) (23) België
Jewsbury, Maria Jane (1800-1833) Engeland
Jian Liu, Wen (1944 – 1976) kanker
Johnson, Donald F G (1890-1916) (26) Engeland - gesneuveld
Johnson, Helen Mar (1834-1863) Canada - Tuberculose
Johnson, Lionel Pigot (1867-1902) (34) Engeland - val van kruk
Jones, Leslie Philips (1895-1915) Engeland - gesneuveld
Jong, Max Jelle de (1917-1951) (33) Nederland - Hersenvliesont.
Jonker, Ingrid (1933-1965) (31) Zuid-Afrika - Zelfmoord
Josefsson, Ari (1939-1964) Ijsland – verdwenen
Jozsef, Atilla (1905-1937) (32) Hongarije - Zelfmoord
Jukichi, yagi (1898- 1927) (29) Japan - Tuberculose

K

Kailas, Frans (1901-1933) Finland - Tuberculose
Kaita, Muruyama (1896-1919) (22) Japan - Tuberculose
Kalina, Josef (1816-1847) Tjechie
Kalyayev, Ivan (1877-1905) (27) Rusland – opgehangen
Kamenev, Gavrila Petrovich (1772-1803) Rusland
Kanevsky, Ivan Ivanovich (1877-1901) Rusland
Kantemir, Antiokh Dimitreyevich (1709-1744) (34) Rusland
Karamanov, Aco (1927-1944) (17) Macedonië – gesneuveld
Karaolis, Michalis (1934-1956) Cyprus – opgehangen
Kariotakis, Konstandinos (1896-1928) Griekenland – Zelfmoord
Karpinski, Swiatopelk (1909-1940) (31) Polen
Keats, John (1795-1821) (25) Engeland – tuiberculose
Kehrer, Johanna W A (1826-1852) (26) Nederland
Kelly, Russell (.... - 1915) (22) USA - gesneuveld
Kelpenaar, Leon van (1930-1951) (21) Nederland - verdronken
Kette, Dragotin (1876-1899) (23) Slovenie - Tuberculose
Keyes, Sidney Arthus Kilworth (1923-1943) Engeland - gesneuveld
Khan Faayez, N S M (1690-1713) India
Khozijev, Yakov (1916-1938) (22) Osetië
Ki Hyong-do (1960-1989) ( ) Korea
Kidd, Adam (1802-1831) Canada – Tuberculose
Kien, Peter (1919-1944) (25) Tsjechoslowakije – concentratiekamp
Kilmer, Joyce (1886-1918) (31) USA - Gesneuveld
Kim Sowol (1902-1934) Korea - zelfmoord ?
Kinschot, Caspar van (1622-1649) Nederland
Klinkhamer, Sibout Cornelis (1804-1834) Nederland
Knister, Raymond (1899-1932) (33) Canada - verdronken
Knowles, Herbert (1798-1917) Engeland
Kobal, Josip (1870-1888) Slovenie
Kobyliansky, Volodymir (1895-1918/19) Oekraine
Kocacic, Ivan Goran (1913-1943) (30) Kroatie - gesneuveld
Koclousky, Oleksander (1876-1898) Oekraine
Kogan, Pavel (1918-1942) (24) Rusland – gesneuveld
Koker, David (1921-1945) (23) Nederland – holocaust
Koldewijn, Hans (1887-1908) (20) Nederland - verdronken
Kol'tsov, Alexey V (1809-1842) (33) Rusland
Koningh, Abraham de (1588-1619) (30) Nederland
Koppenol, Antonius van (1645-1677) (32) Nederland
Kopstein, Aron (1915-1940) Rusland
Korab-Brzozowski, Stanislaw (1876-1901) Polen – zelfmoord
Koreman, Tom (1915-1943) (27) Nederland
Kornilov, Boris Petrovitsj (1907-1938) Rusland - terechtgesteld
Körner, Karl Theodor (1791-1813) (21) Duitsland - gesneuveld
Kosovel, Srecko (1904-1926) (22) Slovenie
Kostrov, Boris (1912-1945) Rusland - gesneuveld
Kotov, Boris (1909-1943) Rusland – gesneuveld
Kozarac, Ivan (1885-1910) (25) Kroatie – tuberculose
Kozarcanin, Ivo (1911-1941) (29) Kroatie
Kraftner, Herta (1928 – 1951) (23) Oostenrijk – zelfmoord
Krahelska, Krystyna (1914-1944) (30) Polen
Kretzer, Hendrik (1818-1850) (32) Nederland
Kroes, Wouter de (1800-1830) (29) Nederland
Krouchelnytsky, Ivan (1902/05 - 1934) Oekraine
Krystallis, Kostas (1868-1894) Griekenland – tuberculose
Kubanev, Vassily (1921-1942) Rusland - gesneuveld
Kulchitsky, Mikhael (1919-1943) Rusland - gesneuveld
Kulmann, Elisabeth (1808-1825) (17) Rusland
Kyrlya, Yvan (1909-1943) (34) Rusland

L

Laan, Remco ter (1896-1928) Nederland
Labis, Nicolae (1935-1956) (21) Roemenie
Lacaba, Emmanuel F (1948-1976) (27) Filipijnen – vermoord
Laey, Omer Karel de (1876-1909) (33) Belgie - Hartkwaal
Laforque, Jules (1860-1887) (27) Frankrijk - Tuberculose
Lakerveld, Adriaan (1976-1999) (23) Nederland - Hersentumor
Lamb, George W (1818-1853) USA - Gele koorts
Lasso, Ignacio (1911 - 1943) Ecuador
La Taille, Jacques de (1542-1562) Frankrijk - Pest
Laure (Colette Peignot) (1903-1938) Frankrijk
Lautreamont, le comte de (1846-1870) (24) Frankrijk
Lavry, Karel Adolf (1817-1850) Belgie
Leapor, Mary (1722-1746) Engeland
Lebedev, Alexei (1912-1941) Rusland - gesneuveld
Lebenson, Micha Joseph (1828-1852) (23)
Lebras, Auguste (1811-1832) Frankrijk - zelfmoord
Ledegouwer, M B (Evarist Verdurne (1895-1914) (18) Belgie
Ledwidge, Francis (1891-1917) (26) Ierland - gesneuveld
Lee, Edwin Gray (1836 - 1870) (34) USA – Longziekte
Lee, Run Ha (1913-1947) Singapore –
Legare, James Mathewes (1823-1859) (35) USA – Tuberculose
Lehms, Georg Christian (1684-1717) Duitsland
Leighton, Rolland Aubrey (1895-1915) (20) Engeland - gesneuveld
Lenaerts, Hendrik (1842-1870) (27) Belgie - Longtering
Lenige, Kynke (1755-1780) (24) Nederland - Cholera
Leonard, John Edwards (1845-1878) (32) USA
Lermontov, Mikhail (1814-1841) (26) Rusland - in duel
Levy, Amy (1861-1889) (27) Engeland - zelfmoord
Lewis, Alun (1915-1944) (28) Engeland - gesneuveld
Lichtenstein, Alfred (1889-1914) (25) Duitsland - gesneuveld
Lier, Barbara Maria van (1751-1778) (26) Nederland
Lier, Catharina Allegonda van (1768-1801) Zuid Afrika
Lindenhout, Johannes van 't (1893-1916) (24) Nederland - zelfmoord
Little, Harvey D (1803-1833) USA
Littlejohn, WH (1891-1917) (26) Engeland - gesneuveld
Lloyd, Robert (1733-1764) Engeland
Loboda, Vsevolod (1915-1944) Rusland – gesneuveld
Lodeizen, Hans (1924-1950) (26) Nederland – leukemie
Loewisohn, Solomon (1788-1821) Hongarije
Lopez Merino, Fransisco (1904-1928) (23) Argentinie – zelfmoord
Lopez Perez, Rigoberto (1929-1956) (27) Nicaragua
Lopez Torres, Domingo (1910-1937) Canarische eilanden – burgeroorlog
Lopez Velarde, Ramon (1888-1921) (33) Mexico - Syfilis ?
Löwenhjelm, Harriet (1887-1918) (31) Zweden
Lucanus, Marcus Annaeus (39-65)
Lvova, Nadjeda (1891-1931) Rusland
Lyon, Walter Scott Stuart (1886-1915) (28) Schotland - gesneuveld

M

Macaire, Pierre (1911-1945) Frankrijk
M'Cheyne, Robert Murray (1813-1843) (29) Schotland
McDade, Alex (1905-1937) Schotland – gesneuveld
Macdonald, Andrew (1757-1790) (Schotland)
Macernis, Vytautas (1921-1944) (21) Litouwen – gesneuveld
Macha, Karel Hynek (1810-1836) (25) Tjechie – longontsteking
McKane. James Niall (1849-1878) USA
McKellarm J.A.R. (1904-1932) (27) Australie
Mackintosh, Ewart Alan (1893-1917) Schotland - gesneuveld
Macnish, Robert (1802-1837) (35) Schotland – griep
Macpherson, Jamie (1675-1700) Schotland – opgehangen
McPherson, John (1817-1845) (28) Canada – Tuberculose
Maczka, Jozef (1888-1918) (30) Polen – cholera
Maesen, Marten Jacob van der (1789-1820) (30) Belgie
Magny, Olivier de (1529-1561) Frankrijk
Mahmud, Abdelhrahim (1913-1948) Palestina - gesneuveld
Malaczewaki, Eugeniusz Korwin (1895-1922) Polen
Malgaj, Franjo (1894-1919) (24) Slovenië – gesneuveld
Malczewski, Antoni (1793-1826) (32) Polen
Malone, Peter Jehu (1844-1873) USA
Mameli, Goffredo (1827-1849) (21) Italie - gesneuveld
Mandelstam, Roald (1932 - 1961) (28) Rusland – tuberculose
Mann, Arthur James (1896-1917) Engeland - gesneuveld
Manne, Mordecha Zvi (1859-1886)
Mansfield, Katherine (1888-1923) (34) Nieuw-Zeeland – Tuberculose
Marakou, Valery (1909-1937) (28) Wit-Rusland – gefusilleerd
Marechera, Dambudzo (1952-1987) (35) Zimbabwe –
Marez, Hendrik de (1870-1906) Nederland
Margenat, Hugo (1933-1957) (23) Puerto Rico – tuberculose
Marlowe, Christopher (1564-1593) Engeland
Marmara, Nilgun (1958-1987) (29) Turkije – zelfmoord
Martina, Hemayel (1990-2011) (20) Curacao – verkeersongeval
Mateevici, Alexei (1888-1917) (29) Moldavië – tyfus
Mayo, Sarah C Edgarton (1819-1848) USA
Mayorov, Nikolai (1919-1942) Rusland - gesneuveld
Medzarents, Missak (1885-1908) (22) Armenie – Tuberculose
Meerbaum-Eisinger, Selma (1924-1942) (18) Roemenië – holocaust/tyfus
Meeuws, Rudy (1955-1980) (24) Belgie
Melgar, Mariano (1790-1815) (24) Peru - Gefussileerd
Mellen, Frederic (1804-1834) (29) USA
Menken, Adah Isaacs (1835-1868) (33) USA
Meplain, Anatole (.... - 1917) Frankrijk - gesneuveld
Mercieur, Elisa (1809-1835) Frankrijk
Mertens, Florentius (1830-1857) (26) Belgie
Merumeni, Toto (1883 - 1916) Italië
Mettes, Jeroen (1978-2006) Nederland
Michelstaedter, Carlo (1887-1910) (23) Italie – zelfmoord
Miclat, Maningning (1972-2000) (28) Filipijnen – zelfmoord
Middelkoop, Dionysius (1812-1845) (32) Nederland
Middleton, Richard Barham (1882-1911) (29) Engeland - zelfmoord
Migjeni (1911-1938) Albanie – Tuberculose
Mikhael, Ephraim (1866-1890) Frankrijk
Miladinov, Konstantin (1830-1862) Macedonie
Milanes, Maria Luisa (1893-1919) Cuba
Milev, Geo (1895-1925) (29) Bulgarije - vermoord
Miljkovic, Branko (1934-1961) (27) Servie - zelfmoord
Miller, Jeffrey (.... - 1977) (29) USA - verongelukt
Millevoje, Charles Hubert (1782-1816) (33) Frankrijk
Minamoto, No Sanetomo (1192-1219) (26) Japan
Missi, Sespel (1899-1922)
Mohylianska, Ladia (1902-1937) Oekraine
Molina, Juan Ramon (1875-1908) Honduras
Moore, Dugald (1805-1841) (35) Schotland
Moreau, Hegesippe (1810-1838) (28) Frankrijk
Morris, Francis st Vincent (1896-1917) (21) Engeland – gesneuveld
Morrison, Jim (1943-1970) (27) USA
Moyson, Emiel (1838-1868) (30) Belgie
Mukka, Timo K (.... - 1973) (28) Finland - Hartaanval
Müller, Wilhelm (1794-1827) (32) Duitsland
Munch-Petersen, Gustaf (1912-1938) Denemarken
Munro, John (1889-1918)
Murn, Josip (1879-1901) (22) Slovenie – Tuberculose
Murray, Robert Fuller (1863-1894) Engeland
Mutlak, Hassan (1961-1990) (29) Irak – opgehangen
Muyser, Gerard (1726-1757) Nederland

N

Naden, Constance (31) USA
Nadson, Semen Y (1862-1887) (24) Rusland
Nagama, Atsuko (1953 - 1985) Japan
Naidus, Lejb (1890-1918) Polen - hartkwaal
Nakahara, Chuya (1907-1937) (30) Japan
Nanning, Frederik Petrus Gisius (1798-1832) (33) Nederland
Natsagdorj, Dashdorjiin (1906-1937) Mongolie
Nauta, Sicco Godefridus (1786-1804) (18) Nederland
Nedelkovski, Kole (1912-1941) Bulgarije
Nedogonov, Alexei (1914-1948) Rusland
Nguyen, Xiem van (1886-1916) Vietnam
Nicoll, Robert (1814-1837) (23) Schotland - Tuberculose
Nielsen, Morten (1922-1944) (22) Denemarken - verongelukt
Nierstrasz, Johannes Leonardus (1796-1828) (32) Nederland
Nieuwland, Pieter (1764-1794) (30) Nederland - verlammingsziekte
Nievo, Ippolito (1831-1861) (30) Italie - verdronken
Nilsen, Rudolf (1901-1929) (28) Noorwegen
Niyazi, Hamza Hakimzade (1899-1929) (30) Oezbekistan –
Nobre, Antonio (1867-1900) (32) Portugal - Tuberculose
Nortje, Arthur (1942-1970) Zuid Afrika
Nouhuys, Herman J C van (1821-1853) (32) Nederland
Novodvorsky, Andrey Osipovich (1853-1882) Rusland
Nijs, Jozef (1925-1949) (23) Belgie - Tuberculose

O

Obregon, Carlos (1929-1963) (33) Colombia - zelfmoord
O Brien, Fitz James (1828-1862) (33) Ierland - gesneuveld
Obstfelder, Sigbjorn (1866-1890) (33) Noorwegen
Okigbo, Christopher (1932-1967) Nigeria - gesneuveld
Oldham, John (1653-1683) Engeland
Oquendo de Amat, Carlos (1905-1936) (31) Peru
Orten, Jiri (1919-1941) (22) Tjechie
Osmonov, Alykul (1915-1950) (35) Kirgizië – longontsteking
Ostayen, Paul van (1896-1928) (32) Belgie – tuberculose
Otrada, Nikolai (1918-1940) Rusland - gesneuveld
Otrokovsky, Volodymir (1892-1918) Oekraine
Owen, Wilfred (1893-1918) (25) Engeland - gesneuveld

P

Paley, Vladimir (1897-1918) (21) Rusland – vermoord
Palmovic, Andrija (1847-1882) Kroatie
Pancol, Georges (1888-1915) (27) Frankrijk – gesneuveld
Panero, Juan (1908-1937) Spanje
Park Inhwan (1926-1956)
Parland, Henry (1908 - 1930) (22) Finland - infectieziekte
Parmentier, Jean (1494-1529) Frankrijk - tropische ziekte
Parry, Harold (1896-1917) (20) Engeland - gesneuveld
Parseghian, Kegham (1886-1915)
Parsons, Clere (1908-1931) Engeland
Pasos, Joaquin (1914 - 1947) (32) Nicaragua -
Passos, Antonio Augusto Soares de (1826-1860) (33) Portugal
Pavcek, Marko (1958-1979) Slovenië
Pavlovic-Barili, Milena (1909-1945) (35) Servië – ongeluk met paard
Peckham, Susan Atefat (1970-2004) (33) USA – verongelukt
Pekelharing, Karel August (1909-1944) (34) Nederland - Gefusilleerd
Pellerin, Jean (1895-1921) Frankrijk
Pellew, George (1859-1892) USA
Pergaud, Louis (1882-1915) (33) Frankrijk
Perier, Odilon Jean (1901-1928) (27) Belgie
Perk, Jacques (1859-1881) (21) Nederland
Peterka, Odon (1925-1945) Slovenie - gesneuveld
Peters, Hugh (1807-1831) (24) USA – verdronken?
Peterson, Kristjan Jaak (1801-1822) (21) Estland – tuberculose
Petofi, Sandor (1823-1849) (26) Hongarije - gesneuveld
Pezoa Velis, Carlos (1879-1908) Chili
Phelps, Adaliza C (1823-1852) USA
Philipps, Colwyn Erasmus Arnold (1888-1915) Engeland - gesneuveld
Philips, Katherine (1631-1664) Engeland
Philips, John (1676-1709) Engeland
Pickova, Eva (1929-1943) (14) – holocaust
Pietrzak, Wlodzimierz (1913-1944) Polen
Piferrer Y Fabregas, Pablo (1818-1848) Spanje
Pinkney, Edward Coote (1802-1828) (26) USA
Pitharas, Lygandros (1960 - 1992)
Pizarnik, Alejandra (1936-1972) Argentinie - zelfmoord
Placido (1809-1844) (35) Cuba - vermoord
Plath, Sylvia (1932-1963) Engeland - zelfmoord (oven)
Plunkett, Joseph Mary (1887-1916) Ierland – geexcecuteerd
Pnin, Ivan (1773-1805) Rusland
Polezhayevm Alexander Ivanovich (1805-1838) Rusland
Polic Kamov, Janko (1886-1910) Kroatie - Tuberculose
Pollok, Robert (1798-1827) (28) Schotland
Popescu, Corneliu M. (1958-1977) Roemenië – aardbeving
Poplavsky, Boris (1903-1935) Rusland - vergiftigd
Popvici Banateanu, Ivan (1870-1893) Roemenie
Porcel, Bartomeu Rosello (1913-1938) Spanje – tuberculose
Porden, Eleanor Anne (1795-1825) (29) Engeland - Tuberculose
Posey, Alexander Lawrence (1873-1908) USA
Poswiatowska, Halina (1935-1967) (32) Polen - Hartoperatie
Pozzi, Antonia (1912 - 1938) (26) Italie - zelfmoord
Presseisen, Hans (1921-1944) (23) Nederland - Concentratiekamp
Proniewska, Karolina (1828-1859) (31) Polen
Prowse, William Jeffrey (1836-1870) (33) Engeland – Tuberculose
Prudnikau, Ales (1910-1941) (31) Wit Rusland – vermoord
Pruimers, Janus Conradus (1799-1822) (22) Nederland
Przemyk, Grzegorz (1964-1983) (18) Polen – vermoord
Putte, Jeanne van (1907-1930) (22) Belgie
Pijpers, F B Hollingerus (1790-1825) Nederland
Pyra, Immanuel Jacob (1715-1744) (28) Duitsland

Questier, Catharina (1637-1669) (31) Nederland

R

Radicevic, Branko (1824-1853) (29) Servie - Tuberculose
Radiguet, Raymond (1903-1923) (20) Frankrijk - Tyfus
Radnoti, Miklos (1909-1945) (35) Hongarije - vermoord
Raemdonck, Frans van (1897-1917) (20) Belgie - gesneuveld
Rafat, Taqi (1887-1920) Iran – zelfmoord
Randolph, Thomas (1605-1635) (29) Engeland
Rankovic, Svetolik (1863-1899) (35) Servie
Rcheulishvili, Guram (1934-1960) (26) Georgie – verdronken
Reed, John (1887-1920) (32) USA
Regt, Jan de (1694-1715) Nederland
Renssen, Pieter van (1902-1936) (34) Nederland
Rheiner, Walter (1895-1925) (30) Duitsland – overdosis
Rickey, Anna S (1827-1858) USA –
Rietbergen, Thora (1883-1916) (33) Nederland
Rigaut, Jacques George (1898-1929) Frankrijk - zelfmoord
Rivers, Conrad Kent (1933-1968) USA
Rizal, Jose (1861-1896) (35) Filipijnen - geexcecuteerd
Rixtel, P (1643-1673) Nederland
Robertson, Alexander (1882-1916) (34) Schotland – gesneuveld
Robot, Alexandru (1916-1941) Roemenie – verdronken / schipbreuk
Rochester, John Wilmot (1647-1680) (33) Engeland - Syfillis?
Rodenbach, Albrecht (1856-1880) (23) Belgie - Tuberculose
Rodriques Galvan, Ignacio (1816-1842) (26) Mexico
Roek, Jan de (1941-1971) (30) Belgie – verongelukt
Rojas Jiminez, Alberto (1900-1934) (33)
Romanowski, Miecxyslaw (1834-1863) (29) Polen – gesneuveld
Romocki, Jan (1925-1944) (19) Polen
Roodt, Hannah de (1917-1937) (20) Nederland - Pleuritus
Rooney, William (1873-1901) Ierland
Roosdorp, Frits (1876-1898) (21) Nederland - hersenvliesontsteking
Roscius, Antoni (1593-1624) (31) Nederland - verdronken
Roscoe, William Caldwell (1823-1859) (35) Engeland - Tyfus
Rosenberg, Isaac (1890-1918) Engeland - gesneuveld
Ross, William (1762-1790) Schotland
Rossieau, Henrico (1918 - 1940) Nederland - Nierziekte
Roughton, Roger (1916-1941) Engeland
Rubtsov, Nikolay (1936-1971) Rusland
Rudder, Renaat de (1897-1917) (20) Belgie - gesneuveld
Rumel, Zygmunt (1915-1943) Polen – vermoord
Runge, Wilhelm (1894 - 1918) Duitsland
Runius, Johan (1679-1713) (34) Zweden
Russell, Irwin (1853-1879) (26) USA - Longontsteking
Russell, Thomas (1762-1788) (26) Engeland
Ruyter, P C de (1855-1889) Nederland
Ryleyev, Kondraty F (1795-1826) (30) Rusland - opgehangen
Rijfkogel, Albertine Elisabeth (1816-1836) (20) Nederland - Tuberculose
Ryzji, Boris (1974-2001) (26) Rusland - Zelfmoord

S

Salel, Hugues (1504-1533) Frankrijk
Salvat-Papasseit, Joan (1894 – 1924) (30) Spanje –
Sands, Robert Charles (1799-1832) (33) USA
Sang, Yi (1910-1937)
Sarantaris, Yorgos (1908 - 1941) Griekenland
Sawyer, Narhaniel L (1815-1845) USA - Tuberculose
Schade, Johann Kaper (1666-1698) (32) Duitsland
Scharff, Jacobus Jan Theodoor (1841-1869) (27) Nederland
Schatz, Zevi (1890-1921) Oekraine
Scheltema JMW (1921-1947) Nederland
Schenkendorf, Gotlob Ferdinand von (1783-1817) (34) Duitsland
Schermer, Lukas (1688-1711) (22) Nederland – steenziekte
Schimmel, Johan (1919-1943) (24) Nederland – gefusilleerd
Schlengemann, Ernst Alister (1904-1930) Zuid-Afrika
Schilderup, Evert (1788-1808) Nederland
Scholten, Andre Roelof (1910-1944) (34) Nederland
Schouten, Carel (1975-2005) Nederland
Schreck, Hannatje (1964-1999) Zuid-Afrika
Schubert, David (1913-1946) USA
Scotelloro, Rocco (1923 - 1953) Italie - hartinfarct (?)
Secundus, Janus (1511-1536) (25) Nederland
Seeger, Alan (1888 - 1916) (27) USA - gesneuveld
Serneels, Stanne (1884-1917) (32) Belgie
Serras, Roger (1942-1978) (35) Belgie – zelfmoord
Sestini, Bartolomeo (1792-1822) (30) Italie
Sevak, Ruben (1885-1915) (30) Armenie
Shahidullah, Rudra Mohammad (1956-1992) (35) Bangladesh –
Shankar Naseem, Pendit Daya (1811-1843) India
Shaskevich, Markian (1811-1843) (31) Oekraine –
Shaw, John (1778-1809) USA
Sheares, John (1776-1798) Ierland - opgehangen
Shelley, Percy Byssche (1792-1822) (29) Engeland - verdronken
Shersher, Leonid (1916-1942) Rusland - gesneuveld
Shiki, Masaoko (1867-1902) (34) Japan – Tuberculose
Shiraz, Sipan (1967-1997) Armenie
Shirman, Elene (1908-1942) Rusland - gesneuveld
Shkurupiy, Geo (1903- 1934/37) Oekraine
Sicaud, Sabine (1913 - 1928) (15) Frankrijk
Sickenga Jaap (1918-1942) (23) Nederland - gefussilieerd
Sidney, Sir Philip (1554-1586) (31) Engeland - duel
Siefert, Louisa (1845-1877) Frankrijk
Sihlcanu, Alexandru (1834-1857) Roemenië
Sikken, Ben (1921-1944) (23) Nederland - gefussilieerd
Siljo, Juhani (1888-1918) (29) Finland
Silva, Jose Asuncion (1865-1896) (30) Colombia - zelfmoord
Silva, Medardo Angel (1900-1929) Ecuador - zelfmoord
Simic, Anton Branko (1898-1925) Kroatie
Simon, Belazs (1966 - 2001) Hongarije
Simpson, Henry (1897-1918) (21) Engeland - gesneuveld
Sjoberg, Erik (1794-1828) (34) Zweden
Skytte, Vendela (1608-1629) (20) Zweden – de pest
Slothouwer, Nico (1956-1987) (30) Nederland - zelfmoord
Smirnensky, Hristo (1898-1923) (25) Bulgarije – gesneuveld
Smith, Mikey (1954-1983) (28) Jamaica
Smolensky, Boris (1921-1941) Rusland – gesneuveld
Snijders, Dolf (1920/24-1943) Nederland – gefusilleerd
Södergran, Edith Irene (1892-1923) (31) Zweden - Tuberculose
Sorge, Reinhard Johannes (1892-1916) (24) Duitsland - gesneuveld
Sorley, Charles Hamilton (1895-1915) (20) Schotland - gesneuveld
Sowol, Kim (1902-1934) Korea - zelfmoord
Southwell, Robert (1561-1595) (33) Engeland
Spijkerman, Emily Nederland
Stadler, Ernst Maria Richard (1883-1914) Duitsland - gesneuveld
Stagnelius, Erik Johann (1793-1823( (29) Zweden - Hart
Stampa, Gaspara (1523-1554) Italie
Stanford, Frank (1948-1978) (29) USA – zelfmoord
Stankevich, Nikolai (1813-1840) (26) Rusland – tuberculose
Starter, Jan Jansz (1594-1626) Nederland - Veldtocht
Staveren, Gabriel Leonard van Oosten van (1810-1836) (25) Nederland
Stein, Heinrich von (1857-1887) Duitsland – Zelfmoord
Stelmakh, Mykhalio (1912-1933) Oekraine
Stempels, Bob (1915-1939) (24) Nederland
Stenbock, Eric (1860-1895) (35) Estland
Stepanek, Mattie (1990-2004) (13) USA - Spierziekte
Stephen, James Kenneth (1859-1892) (32) Engeland
Stephens, H Marion (1823-1858) USA
Sterling, Robert (1893-1915) (22) Schotland - gesneuveld
Stern, Avraham (1907-1942) (34) Polen - vermoord
Stewart, Patrick Shaw (1888-1917) Engeland - gesneuveld
Stickney, Trumbull (1874-1904) (30) USA - Hersentumor
Storer, Thomas (1571-1604) (33) Engeland
Strachwitz, Maritz von (1822-1847) (25) Duitsland
Stratenus, Petrus (1616-1640) Nederland
Streets, John William (.... - 1916) gesneuveld
Strelchenko, Vladim (1912-1942) Rusland - gesneuveld
Strunge, Michael (1958-1986) Denemarken
Suchodolski, Rajnold (1804-1831) Polen
Suckling, John (1609-1642) (33) Engeland – zelfmoord?
Sudeta, Duro (1903-1927) (24) Kroatie
Sulaymoni, Payrav (1899-1933) Tadzjikistan
Surnachev, Mikola (1917-1945) Rusland - gesneuveld
Sutermeister, John Rudolph (1813-1836) (23) USA - Mazelen
Suvorov, Georgi (1919-1944) Rusland – gesneuveld
Sweeden, Hans van (1939-1963) (24) Nederland – zelfmoord
Swert, Fred de (1945-1977) (31) Belgie
Symonenko, Vasyl (1935-1963) (28) Oekraine
Szczepanski, Jozef (1922-1944) (21) Polen
Szentessy, Gyula (1870-1905) (34) Hongarije
Szenwald, Lucjan (1909-1944) (35) Polen
Szlengel, Wladyslaw (1914-1943) Polen – zelfmoord
Szymanowicz, Wlodzimierz (1946-1967) (20) Polen

T - etc

Tahureau, Jacques (1527-1555) Frankrijk
Takuboku, Ishikawa (1886-1912) Japan
Talkov, Igor (1956-1991) (34) Rusland – vermoord
Tannahill, Robert (1774-1810) (35) Schotland – zelfmoord
Taqtas, Hadi (1901-1931) Rusland –
Tarchetti, Iginio Ugo (1841-1869) (27) Italie
Tarsia, Galeozzo di (1520-1553) Italie
Telfer Pemberton, Vivian (1894-1918) (24) Engeland - gesneuveld
Teliha, Olena (1906-1942) (35) Oekraine
Tellier, Jules (1863-1889) Frankrijk
Thatcher, Benjamin Bussy (1809-1840) (30) USA
Thierry, Albert (1881-1915) Frankrijk - gesneuveld
Thompson, Hannah Maynard (1812-1844) Canada
Thompson, James Braxton (1838-1862) (23) USA - vermoord
Thurman, Wallace (1902-1934) USA - Tuberculose
Tichborne, Chidlock (1558-1586) (28) Engeland - geexecuteerd
Tokoku, Kitamura (1868-1894) Japan – zelfmoord
Tomin, Lukas (1963-1995) Tjechie
Tonegaru, Constant (1919-1952) (32) Roemenie – longziekte
Tongju, Yun (1918-1945)
Top, Kamiel (1923-1945) (22) Belgie – concentratiekamp
Torma, Julien (1902-1933) (30)Frankrijk – verdwenen
Trakl, Georg (1887-1914) (27) Oostenrijk - overdosis
Trivino Forte, Rogello (1871-1905) Spanje
Troelstra, Jelles (1870-1902) (32) Nederland
Trotter, Bernard Freeman (1890-1917) (26) Canada – gesneuveld
Tsirekidze, Sandro (1894-1923) Georgie
Tsyganov, Nikolay (1797-1831) Rusland -
Tukan, Ibrahim (1905-1941) (35) Palestina
Tuor, Alfons (1871-1904) (32) Zwitserland
Tuqay, Gabdulla (1886-1913) (26) Ruisland – tuberculose
Turbina, Nika (1974-2002) (27) Rusland – zelfmoord
Turnebe, Odet de (1553-1581) (28) Frankrijk – koorts
Turnograjska, Josipina (1833-1854) (20) Slovenie

Uribe, Jorge Escobar (1886-1918) Colombia - zelfmoord

Vacarescu, Alecu (1769-1798) Roemenie
Valdes, Gabriel (1809-1844) Colombia
Vaptsarov, Nikola (1909-1942) (32) Bulgarije - gefussileerd
Varoujan, Daniel (1884-1915) Armenie – vermoord
Vasiljev, Dusan (1900-1924) Servie
Vasilyev, Pavel (1910-1937) Rusland
Vasilyeva, Lyudmila (1930-1949) (19)
Vassiliadis, Spyridon (1845-1877) Griekenland
Veidenbaums, Eduards (1867-1892) Letland
Venevitinov, Dimitry (1805-1827) (21) Rusland
Verbruggen, Fideel (1921-1947) (26) Belgie
Verde, Jose Joaquim Cesario (1855-1886) Portugal
Verhaagen, Niek (1915-1948) Nederland
Vidric, Vladimit (1875-1909) Kroatie
Vig, Ole (1824-1857) Noorwegen
Vilkomir, Leonid (1912-1942) Rusland - gesneuveld
Villiers, Robert Alexander Roesler de (1927-1944) (16) USA - Leukemie
Vincentius, Anna Maria (1697-1730) Nederland
Vivien, Renee (1877-1909) (32) Engeland
Vlyzko, Oleksa (1908-1934) Oekraine

Waiblinger, Wilhelm (1804-1830) (25) Duitsland
Waldau, Max (1825-1855) (29) Duitsland
Walle Perne, Gustaaf van de (1877-1911) Nederland
Wallengren, Axel (1865-1896) (31) Zweden
Waller. Max (1860-1889) (29) Belgie
Wasilewski, Edmund (1814-1846) (31) Polen
Waterhouse, Gilbert (+ 1916) – gesneuveld
Welby, Amelia B (1819-1852) USA
Wemerman, Will (1913-1938) Nederland
West, Arthur Graeme (1891-1917) Engeland - gesneuveld
Westerman, W Marten (1837-1872) Nederland
Weustenraad, Alfried (1860-1878) (17) Belgie
Weyand, Vincent (1921-1945) (23) Nederland - Buchenwald
Wheatlley, Phillis (1753-1784) USA
White, Henry Kirke (1785-1806) (21) Engeland
White Lowell, Maria (1821-1853) (32) USA
Willems, Kamiel (1853-1883) Belgie
Williams, Sarah (1841-1868) Engeland
Wilson, John McKay (1804-1835) (31) Engeland
Wilson, T P Cameron (1888-1918) – gesneuveld
Witt, Maria de (1622-1644) Nederland
Wojaczek, Rafal (1945-1971) Polen – zelfmoord
Wolf, Lejzer (1910-1943)
Wolf, Michael (1911-1945) (33) Duitsland
Wolfe, Charles (1791-1823) (31) Ierland
Wolker, Jiri (1900-1924) (24) Tsj. - Tuberculose
Woordt, Anthonie v/d (1769-1794) (24) Nederland -val van paard
Worsley, Philip Stanhope (1835-1866) (30) Engelenad - Tuberculose

Xhagjika, Trifon (1932-1963) Albanie - geexecuteerd

Yi Sang (1910-1937) Korea – Tuberculose
Yun, Dong-Ju (1917-1945) Korea –

Zaborowski, Tymon (1799-1828) Polen
Zanadvorov, Vladislav (1914-1942) Rusland – gesneuveld
Zawistowska, Kazimiera (1870-1902) Polen – zelfmoord
Zeeus, Jacob Adriaansz. (1686-1718) (32) Nederland
Zimorowicz, Szymon (1608-1629) Polen
Zomeren, Andreas van (1920-1941) (21) Nederland – gefusilleerd
Zylka, Uladzimir (1900-1933) (32) Wit Rusland

Grazyna Chrostowska, Polen (1921-1942)

2011-12-20T12:45:00.005+01:00

Grazyna Chrostowska werd geboren op 20 september 1921 te Lublin, alwaar ze ook de middelbare school doorliep. Hier begon ze ook met het schrijven van gedichten en toonde veel interesse in film en toneel. Daarnaast zat ze bij de padvinderij.

Na de Duitse bezetting raakte ze betrokken bij het Poolse verzet "Komenda Obrónców Polski". Dit uitte zich onder andere door de distributie van verschillende ondergrondse kranten.

Op 8 mei 1941 werd ze samen met haar vader gearresteerd toen ze haar zus Apolonia opzocht in de gevangenis. In september van dat jaar werd ze op transport gezet naar Ravensbrück alwaar ze op 18 april 1942 tezamen met haar zuster en negen andere vrouwen gefusullieerd werd.

Enkele uren voor haar dood had ze nog een gedicht geschreven: Niepokój

I WOULD WANDER (Wędrowałabym...)

Now, I would wander endlessly,
In small towns, on unknown roads,
I would drag myself aimlessly,
Starting in the town of Hrubieszow.
From shops full of secrets,
To colorful, wonderful fairs,
I watch life in miniatures,
And the strangest collections in the antiquarian's shop.

The sad inns, full of strangers,
Odd looking faces from a century and a half ago,
Whenever I want, I may leave it,
Not looking back at anything,
Not waiting for anything,
And somewhere, in an empty restaurant, one winter evening
I want to meet you for a glass of wine.
We will be happy, sitting at the wooden table,
And talk to each other, at the late winter hour,

Then, we will go out into the winter storm
To walk against the wind,
As we always do, as we did before,
Then we part - happily, just with a smile,
Till the next rendezvous - after quite a while.

In prison, Lublin, 1941

THE STONES (Kamienie)

I used to like watching stones,
They are naked, simple like a truth.
Silent rough beings.
Without tears and love - without complaint…
Thrown on huge, wide earth…
Stripped yearnings, free from hope
Stand, belonging to nobody, yet with grief…
Of their hard eternity
Free from illusion -
Alone in nothingness.
And I sorrowed unwisely over something,
That I might cry among those mute rocks,
That winds chop them up,
Storms are passing by,
But they last -
And nobody rules over them,
Because they had lived
And became human hearts.

Ravensbrück, 1941

* * *

The suffering touched me too early,
I have burned myself out,
I am the bright ash without desire.
Now, only the silence endures dearly,
When I am still standing in the fire.

Ravensbrück 13th April, 1942

THE FOREIGN LAND (Obczyzna)

Silent rows of grey, low buildings
And equally grey skies,
The grayness without hope.
Droves of different people, lost in gloom.
The grim picture, strange, too much silence.
In the dead emptiness, homesickness drags itself following silence,
A pale, strong and mute despair, suffocated by emotion
Wanders in dark, blind nooks-
Listen, free forests sibilate beyond it.
Are we? Are we enduring? Still the same-
I don't feel my being,
Don't see, don't follow.
We have been leaving traces
More shallow than oblivion,
On the foreign, harsh land.
We had been here and nothing else.

Ravensbrück, 1942

OUTSIDE THE WINDOW (Za oknem wiatr)

Outside the window,
Wind is swinging the happy storm,
But behind the bars you hear at last,
Life - Just think: Twenty years old,
And our night dreams,
Go down the sink.
Yet - it is nothing,
What does the world we live in look like?

* * *

I hide in my heart
The painful bleeding rose -
But, if the heart is empty,
Would I have remorse?

OUTSIDE THE BARS IN THE SUN (Za kratą w słońcu)

Outside the bars in the sun are green trees,
Tiny flower beds with petite pansies -
Far away is the patch of blue skies
And those faithful words "Pray for us".

People are always and everywhere the same -
How long can you be under illusion?
What more can be expected of them;
They are cruel, poor, uninteresting and small,
And I am with them. There is nothing more.

SNOW (Śnieg)

There is a lot of snow,
They sell Christmas Trees on squares
And someone expects irrationally,
That just today is the girls return,
To the merry rally,
And that all of us together,
Dad and we and Kasia, will be forever.

Snow is falling quietly outside the window,
The last traces of tiny feet disappeare on the road,
In the white storm of the time, everything is lost,
But our God sits in the evening under the tree,
We believe; he is close when we have a cup of tea.

TO WLADKA (Władce)

You are walking in the forest.
With bare, naked feet,
You are treading the fragrant moss along the ray of sun.
The forest is full of secrets, rustles
And the sibilants of homesickness;
It is the strange wildwood of love.

Do you smell the forest ground,
Hidden in the hissing green?
Life grows, flows and strengthens
From the deep veins of roots.

Do you see with the forest eyes,
the secret, quiet depth of retreats?
You know - there is no sun there.
The odd murmur, the deepest color: dark-green…

Ravensbrück, 8th March, 1942

THE DREAM (Sen)

I had the dream where you read your own poems,
Like those written sometime ago,
only these were in the grey book
written after death…

And you look finer, paler and tinier every passing moment,
Then you disappeare.

The last to vanish were your hands
And only the poems were left unharmed
And in the poems was left
someone's heart.

MOMENTS (Chwile)

Moments are passing by, empty or bleak.
They are never as we wish.
Nobody's day follows a beaten path.
Colorless and wasted, lost in helplessness,
And in every moment….
Think about this - life is passing, running out,
So what am I waiting for?
Though nothing abides.

THE CASUAL SKETCH (Szkic przygodny)

This man, as if he had no face,
Husks instead of glittering eyes,
Focused and without expression
It is obvious - they were empty.
I haven't seen his hands despite
the fact that he had passed me by.
He walked tall,but unsteady
apeared to be dim.
His hands, had to be weak,
they were empty and like slime.

THOUGHTFULNESS (Zamyślenie)

I was looking for something lost.
Near by, there were small coffins
Poverty-stricken by the big things,
They were tiny at most,
Not mine, someone else
Too tight for my life, I guess,
And life itself,
what would it be like,
without me?
Let me think,
It would be indifferent I guess,
Like a letter, without subject matter.

* * *

I wish, the earth won't be heavy in your grave,
Or hard like stone, or bitter like salt.
Let your folded hands sleep for ever,
For eternity doesn't hurt, And the pain is not eternal.

THE TINY ROOM (Mały pokoik)
To Kasia

Tiny is your flat painted in white.
Flowers grow in narrow window.
The pictures of saints of long ago,
All are in wooden frames,
And all hang on the same wall.
There is a simple cross with rosary,
In the room's corner, herbs are on the table,
And a tiny bottle with consecrated water,
All has been given to God's care.
Small is your room where
Human heart faithfully waits.

Ravensbrück, 16th March, 1942

THE INQUIETUDE (Niepokój)

The day is like the inquietude of Chopin's music,
The birds, scared away from their nests are circling
Low above the earth,
They are listening, afraid…

Quietness in the nature, warmth is like before a storm.
From the West, low, dark clouds flow.
Waylaid fear strikes into the heart.
Homesickness, homesickness…

I want to walk on soggy roads,
Listen to the sound of wind,
Hunt the breath of spring time,
Feel the deepest feeling,
Find quietness in love.

I am walking, unable to find, keep changing and returning.
Somewhere far a way, village hamlets are left behind.

Clouds flew to the East,
And on the east side,
Lonely, leaning, dark trees endure,
In the wind, and in the quietness,
They are swung by the inquietude.

Ravensbrück. 18 April, 1942

**

alle gedichten vertaald uit het Pools door Jarek Gajewski

Pavel Friedmann, Tsjechië (1921-1944)

2011-12-19T21:12:00.003+01:00

Pavel Friedmann werd geboren op 7 januari 1921 te Praag. Over zijn jeugd is verder weinig bekend. Sommige bronnen melden dat hij op 11 jarige leeftijd samen met zijn ouders Polen ontvlucht zou zijn, maar aangezien de meeste andere bronnen melding maken van een geboorte in Praag lijkt dat niet heel waarschijnlijk.

Op 26 april 1942 wordt hij gedeporteerd naar het Ghetto van Theresienstadt, alwaar de Duitsers overigens in de herfst van 1941 al mee begonnen waren. Theresienstadt werd tevens al snel een concentratie- & doorgangskamp voor de Duitse en West-Europese Joden, die uiteindelijk gedeporteerd zouden worden naar Auschwitz. Midden 1944 gaven de Nazi's het kamp een tijdelijke opknapbeurt voor het ontvangst van een delegatie van het Rode Kruis en het maken van een propoganda film, dat het kamp af diende te spiegelen als een geschenk van Hitler aan de Joodse bevolking. De feiten vertellen natuurlijk een compleet ander verhaal. Van de meer dan 140.000 Joden die in Theresienstadt terechtkwamen stierven er 33.000 in het kamp zelf en werden ongeveer 88.000 Joden gedeporteerd en vermoord in de vernietigingskampen.

Op 4 juni 1942 schrijft Pavel het gedicht "Der Schmetterling" over de laatste vlinder die hij ooit gezien had. Een gedicht dat in Tjechië erg bekend is & daar symbool staat voor de anti-oorlog / anti-geweld beweging. Vergelijkbaar met de dagboeken van Anne Frank in Nederland (& ver daarbuiten natuurlijk).

Op 29 september 1944 overlijdt Pavel Friedmann op 23 jarige leeftijd te Auschwitz.

Der Schmetterling

Der letzte war's der aller allerletzte

der satt und bitter blendend grelle

vielleicht wenn eine sönnetrane iregendwo

auf weissem stein erklingt

so war das gelb

und trug sich schwebend in die Höhe

er stieg gewiss gewiss wollt' küssen

er dort meine letzte welt

und sieben wochen leb ich da

gettoisiert

hier fanden mich die meinen

mich ruft der löwenzahn

und auch der weisse zweig im hof auf der kastanie

doch einen schmetterling hab ich hier nicht gesehn

das war gewiss der allerletzte

denn schmetterlinge leben nicht

im getto

Willem Godschalk van Focquenbroch, Nederland (1640-1670)

2011-12-18T16:51:00.004+01:00

Willem Godschalck van Focquenbroch werd op 26 april 1640 gedoopt in de Oude Kerk te Amsterdam. Zijn vader Paulus van Focquenbroch kwam uit een Antwerpse familie van kleine kooplieden, zijn moeder Catharina Sweers was de dochter van een uit Antwerpen afkomstige 'huystimmerman'. Janneke en Paulus jr., oudere kinderen uit dit huwelijk, zijn waarschijnlijk jong gestorven. Willems jongere broer Jacobus vestigde zich later als arts te Alkmaar. Over Focquenbrochs schoolopleiding zijn niet veel feiten bekend. Wellicht heeft hij de Latijnse school van Jacobus Heyblocq, die een verre verwant van hem was, bezocht. Focquenbroch schreef immers ook in zijn Album Amicorum.

Van Focquenbroch was arts te Amsterdam & vertrok in 1668 geheel platzak als fiscaal van de WIC naar Nieuw-Guinea.

Hij schreef Nederlandse en Franse Lyriek, blijspelen en kluchten. Daarnaast maakte hij in navolging van de Franse Burleske dichter Scarron, komische bewerkingen van klassieken zoals Aeneas van Virgillius.

Van Focquenbroch wordt beschouwd als de eerste Nederlandse Burleske dichter. Uit zijn werk spreekt een cynische & pessimistische visie op het leven, die met humor & spot wordt verwoordt. Eerbied voor de kunst & poezie was hem vreemd. Het enige dat hem troost & inspiratie bood was zijn onafscheidelijke pijp. De officiele waardering voor zijn werk, is ondanks dat de lezers hem trouw bleven, zeer wisselend geweest.

Hij was naar Afrika vertrokken, om er zijn fortuin te maken maar hij vond er enkel zijn dood. In 1670 overleed hij op 't kasteel st. Georges del Mina waar hij zijn belangrijkste toneelwerk "De min in 't Lazarushuys" schreef. De omstandigheden van zijn dood zijn echter onbekend. Guinea werd geteisterd door Malaria & dysentrie. Mogelijke dat een van deze ziekten hem de das om hebben gedaan.

In 1696 verscheen zijn verzameld werk "Thalia of geurige zanggodin"

Anders ['Graf-schrift.Van Mr. F.']

Hier leydt in 't onder-aerdsche hock

Het rist van d' arme Mr. F.

Begraeven onder deesen koor-steen:

Hy was gebooren t'Amsterdam,

Soo swart als een Westfaelse-ham,

Door roockt gelijck sijn besjes schoorsteen.

Den roock was oock sijn Element;

Waer door hy meenigh parckement

Heeft om den damp aen stuck gekurven.

Hy heemeld' op een Donderdagh;

Had hy gewacht tot Saterdagh,

Hy was soo vroegh noch niet gesturven.

Sonnet op een Pijp, die hy niet Aen kon houwen.

O Goude Son! wiens licht noch noyt is uyt gegaen,
Maer die gedurig brant by ons, of d'Antipoden
Ghy, die geen swavel-stock, noch vuurslach hebt van noden,
Om, (of ghy wierd gedooft) u weer in brandt te slaen:

Ghy van wiens vuur, al de Planeeten, en de Maen,
Haer leven trecken, als de menschen van de brooden,
Ja sonder wien ons vuur geen pot sou kunnen zooden,
En niemandt schier een bout half gaer sou kunnen braên;

Ghy, welckers vrolijck licht de Weereldt doet herleven,
Met recht word u de naem van God'lijck toegeschreven,
Nadien g'al meerder deugt op aerdt doet als de Wijn;

Ick sal tot uwer eer een Hoog Altaer doen bouwen
Soo ghy maeckt dat dees Pijp die schier geen vuur wil houwen
Meê even eens als ghy, altijdt ontfonckt mag sijn.

Op Amsterdam

’t Gelt-suchtigh Amsterdam met al haer soete keyers,
Stoft al te moedigh op haer opgevulde tas;
De maegre gierigheydt die steets haer Af-god was,
Maeckt dat dit hoen niet leydt, dan stront, in plaets van eyers.

Wat vind een eerlijck man op aerd, soo duldeloos
Dan dat hy hier een aep moet als een mensch gekleet zien?
En dat hy ’t loflijck goudt moet aen een sot besteet sien?
Die als een stront-vliegh sit te prijcken in een Roos.

O Schraele kaerigheyt! met uw verslenste koonen!
Hoe plant ghy dus uw stoel in dees beruchte Stadt?
ô Luckvrouw al te blindt! hoe stort ghy dus uw schat,
In een vergult Paleys, daer niet dan varckens woonen?

Wat doet het heyligh gout by sulck een heyloos volck?
’t Geen eeuwigh sit en huylt by haer ghevulde kisten;
Ja ’t geen het alles denckt op een tocht te verquisten,
Als het een stooters koeck derft koopen op de Kolck!

Wat doet een eerlijck man in dese Stadt te blijven?
Waer afkomst noch verstandt, noch wijsheyt, deught, noch geest,
Ooyt soo veel werd geacht, als d’alderminste feest,
Ten aensien van ’t geklank der saem-geschraepte schijven.

O eer! die in de deught wel eertijts wierd gestelt!
Hoe zijt ghy dus verkeert? hoe gaet ghy dus verlooren?
Een harssenloose sot, met narre tuygh gebooren,
Besit die u dan nu, door sijn geschachert gelt?

O liefde! ghy die ’t al op aerde plach te dwingen!
Die boven al wat leeft de Meester plagh te zijn,
Het gout maeckt hier ter stee, u even als een swijn,
Wiens macht men heeft betoomt, door hem sijn snuyt te ringen.

De gaeven van de ziel die worden hier versmaet;
Al ’t geen beminlijck is, dat siet men hier verachten;
Al ’t geen verachtlijck is, daer siet men hier na trachten,
De deught is hier het geldt, de eer de eyghen baet.

In ’t endt, ’t is niet dan geldt daer men hier van hoort roemen,
Die dat heeft, die ist al, die dat ontbeert, is niet.
’t Gheluck ’t geen op dees stadt soo mildt haer gaeven giet,
Saeyt daer sleghs distelen, en doornen sonder bloemen.

Want, soo een witte kraey yet seltsaems word geacht,
Noch seltsaemer is hier een eel ghemoet te vinden;
De geltsucht, die de deught hier in haer balgh gaet slinden
Die heeft, door haer fenijn, hier alles in haer macht.

O neen; een eel gemoedt dat hanght niet van de gaeven,
Van ’t blinde en dartle wijf, dat sonder aensien geeft,
Maer ’t mint alleen een ziel, die schatten in sigh heeft,
Die men, als ’t ydel goudt, uyt geen geberght kan graeven.

’t Veracht verganckelijck goedt, dat als een roock verdwijnt,
En kiest de deught alleen tot voorwerp van sijn minnen;
En dees is, die geen tijt, noch voorval kan verwinnen,
Mits sy, gelijck een Son, door alle wolcken schijnt.

***

Bronnen :
J.Helwig - http://focquenbroch.apud.net/

Hans Heesen, Harry Jansen, Ed Schilders - Waar ligt Poot (Over de dood en de laatste rustplaats van Nederlandse en Vlaamse schrijvers - absoluut een must have boek)

Veronica Forrest-Thomson, Schotland (1947-1975)

2011-12-18T16:18:00.004+01:00

Veronica Forrest Thomson werd in 1947 geboren te Malaya, maar groeide op in Glasgow.

Ze studeerde aan de universiteiten van Liverpool en Cambridge en zou later zelf les geven aan universiteiten van Leicester en Birmingham.

Naast Poeziëbundels zoals Indenti-kit (1967) en Language-games (1971), waar ze de nodige prijzen mee won, schreef ze ook de nodige kritische studies waarvan de bekendste Poetic Artifice: A Theory of Twentieth-Century Poetry pas na haar dood zou verschijnen, dat tot op de dag van vandaag nog geregeld wordt aangehaald en geprezen.

In 1971 trouwt ze met mede criticus Jonathan Cutler, maar erg gelukkig blijkt het huwelijk niet te zijn, ze vervreemden al snel van elkaar en gaan in 1974 weer hun eigen weg. Een weg die voor Forrest-Thomson overigens niet al te lang zou blijken te zijn. Op 26 april 1975 pleegt ze gedurende het Cambridge Poetry Festival zelfmoord. Ze werd 27.

In 1976 wordt er nog een bundel van haar uitgebracht On the Periphery

Daarna volgen nog Collected Poems and Translations (1990), Selected Poems (1999) en Collected Poems (zonder de vertalingen) (2008)

Identi-kit

Love is the oldest camera.
Snap me with your eyes.
Wearied with myself I want
a picture that simplifies.

Likeness is not important
provided the traits cohere.
Dissolve doubts and contradictions
to leave the exposure clear.

Erase shadows and negative
that confuse the tired sight.
Develop as conclusive definition
a pattern of black and white.

For I wish to see me reassembled
in that dark-room of your mind.

"Pastoral"

They are our creatures, clover, and they love us
Through the long summer meadows' diesel fumes.
Smooth as their scent and contours clear however
Less than enough to compensate for names.

Jagged are names and not our creatures
Either in kind or movement like the flowers.
Raised voices in a car or by a river
Remind us of the world that is not ours.

Silence in grass and solace in blank verdure
Summon the frightful glare of nouns and nerves.
The gentle foal linguistically wounded
Squeals like a car's brakes
Like our twisted words.

Antiquities

A gesture is adjective,
two hands, granite
when they turn bread to flesh
(Notre Dame, July 14th)
A mirror is a museum-case,
two hands, priestesses'
when she mummifies her face.
Emotion is a parenthesis,
two hands, irony
when I light the candle
and cross myself.
Aesthetic approbation is glass
when it encloses her faience eyes
and gilded skin.
(Musée du Louvre, July 18th)
Glance is the copula
that petrifies our several identities,
syntactic superficies.

II

Michaelmas
My cardboard daisies are in bloom
again.
The city's silhouette stands out
just like real, from a child's
pop-up book, "a castle cut in
paper" (Gawain & the Grene Knight
c.1400). Autumn leaves turn like
pages, black on white. For green
and gold must be as parenthetical
as walks through sharpening air
and clamant colour, smoky light
along the Backs, from typewriter
to Library. "Grammar" derives from
"glamour"; ecology may show the two
still cognate: Museum, Gk. mouseion,
a seat of the Muses, a building
dedicated to the pursuit of learning
or the arts. (OED)
The glamorous grammatical frames
captions for a monograph on non-
existent plates. Glue, paper,
scissors, and the library together
paste a mock-up of an individual
history. The art of English Poesie?
"Such synne is called yronye."

Leo Herman Frijda, Nederland (1923-1943)

2011-12-17T11:58:00.006+01:00

Leo Herman Frijda werd op 1 augustus 1923 te Amsterdam geboren als zoon van Herman Frijda (1887-1944) & Dora Frank. Hij was de oudste van in totaal drie kinderen.

Na het behalen van zijn gymnasiumdiploma wilde hij medicijnen gaan studeren, maar aangezien het medio 1941 reeds verboden was om als Jood een universitaire studie te volgen, werd hij daarom leerling medisch analist in het CIZ Laboratorium te Amsterdam.

In het najaar van 1941 onderzocht hij samen met oud schoolgenoot Theo Hondius de mogelijkheid om met een zeilboot via de Noordzee te ontsnappen.

Hij publiceerde gedichten en essays in het illegale jongerenblad Lichting. In januari 1943 gaf hij onder het pseudoniem Edgar Fossan (die hij ook hanteerde voor zijn publicaties in de Lichting) samen met Theo Haag (pseudoniem van Theo Hondius) de gedichtenbundel Op leven en dood uit.

Hij raakte vanaf 1942 nauw betrokken bij de Amsterdamse verzetsgroep CS-6. Zo was hij onder meer betrokken bij de geslaagde aanslag op luitenant-generaal Seyffardt, de commandant van het Vrijwilligerslegioen Nederland (5 februari 1943), bij de spoorwegaanslag in de Rietlanden (maart 1943) en bij de liquidaties van de agent-provocateur Blom & rijwielhersteller B.Hoff. Daarnaast trachtte hij nog met een bom brand te stichten in een Haagse bioscoop.

Op 20 augustus 1943 is Leo Herman Frijda samen met zijn verloofde (Mien Harmsen) in Amsterdam opgepakt. In september 1943 vond voor het Polizeistandgericht in Amsterdam het proces plaats tegen de gearresteerde leden van de groep CS-6. Op 30 september werden 19 leden van de groep ter dood veroordeeld. De volgende dag werd het vonnis reeds in de duinen bij Overveen voltrokken. Leo Herman Frijda was één van hen. Hij werd 20 jaar oud & ligt begraven op de Eerebegraafplaats te Bloemendaal.

Bronnen : Eerebegraafplaats Bloemendaal / Joods Monument & De Gids jaargang 151 (dbnl)

***

Het zwart wijkt als een gas. Wil iemand grijpen
wat teloor ging zo? Een stapel lijken
verspert de deur, en slechts de modderige gracht
is - via vele trappen - te bereiken
En zij, die speelde, was een laatste weer
tegen den zoon, die omgebracht,
nog zei van... ‘water, water, alsjeblieft’

***

Spreek niet.
Dat hebben zij ook niet gedaan.
Misschien alleen een naam, heel stil gedacht.
Toen zij in koelen bloede werden omgebracht
hebben vijf kisten hen afgewacht.

Straks
Even stilte, van muziek begeleid.
Weer een blamage voor de eeuwigheid.

Spreek niet
........
Laten wij nu maar gaan
Ik heb het hun vannacht beloofd.
Wij zijn een waan,
een lang vergaan
visioen.

Marjorie Fleming, Schotland (1803-1811)

2011-12-16T23:24:00.005+01:00

Marjorie Fleming werd op 15 januari 1803 geboren te Kirkcaldy (Fife) in Schotland, als derde kind van James Fleming & Isabella Rae Ze groeide al snel op als de lieveling van de familie. Niet in de laatste plaats door haar onbeperkte energie & uitzonderlijke intelligentie. Marjorie leerde lezen op haar derde en prefereerde al snel de werken uit haar vaders bibliotheek boven de doorgaande kinderboeken.

Toen Marjorie vijf was kwam haar nicht, de 17-jarige Isabella Keith op familiebezoek. Ondanks 't verschil in leeftijd klikte 't meteen tussen de twee en ontstond er een hechte vriendschap. Mogelijk doordat Isabella er op stond dat ze Marjorie als een volwassene zouden behandelen. Isabella ontdekte de specifieke kwaliteiten van haar nichtje en verzocht de familie Marjorie bij haar in Edinburgh te laten wonen. Overtuigd van het feit dat haar dochter discipline behoefde die zij niet kon bieden stemde Mrs Fleming in met 't voorstel.

In de zomer van 1808 vertrok het tweetal. Isabella begon met Marjorie's educatie door haar twee uur per dag les te geven. Marjorie absorbeerde werkelijk alles. Nadat ze over het leven van Queen Mary of Scotts gelezen had schreef ze bijvoorbeeld een 205 regelig gedicht ter ere van deze vorstin. Ze hield van 't luisteren naar poëzie en was net zo verknocht aan het lezen als het zelf producreren van gedichten, verhalen etc. Haar lievelingsgedicht was Helvellyn van Sir Walter Scott. Volgens verschillende bronnen zouden de twee elkaar veelvuldig hebben ontmoet. Waarin urenlange gesprekken over de dichtkunst eerder regelmaat dan uitzondering waren. De bewondering was dan ook wederzijds te noemen, daar Scott zich veelvuldig lovend uit liet over de kennis en kwaliteiten van de nog jonge Marjorie. Isabella was ook degene geweest die Marjorie aanmoedigde om een dagboek bij te houden. Een dagboek dat uiteindelijk naast 9.000 woorden aan proza ook een kleine 500 regels poëzie zou bevatten. In juni 1811 keerde ze terug naar Kirkcaldy. De scheiding met haar nicht had duidelijk zijn weerslag op haar.

THEN I WOULD ALL QUITE HAPPY BE

Dated July 1811, and written to her beloved Isabella.

There is a thing that I do want,
With you these beauteous walks to haunt,
We would be happy if you would Try to come over if you could.

Then I would all quite happy be Now and for all eternity.
My mother is so very sweet, And checks my appetite to eat;
My father shows us what to do; But,O, I'm sure that I want you.

I have no more of poetry; O, Isa, do remember me,
And try to love your Marjorie.

Rond september van dat jaar kreeg Marjorie de mazelen & nog geen vier maanden later (19 december 1811) overleed ze aan de gevolgen van een hersenvliesontsteking.Slechts 8 jaar en 11 maanden oud.

Haar werk werd verschillende malen uitgegeven (HB Farnie 1858 / John Brown 1863 / Lachlan Macbean 1904, 1928) alvorens in 1935 The Complete Marjorie Fleming zou verschijnen. Het werk van Marjorie Fleming zou onder andere als inspiratiebron hebben gefungeerd voor schrijvers als Mark Twain & Robert Louis Stevenson.

Whispers Of Escaped Thoughts

Thoughts of all sorts pervade the mind.
The way to release them is sometimes hard to find.
The brain holds them as if it were a jail.
They cannot be released on any kind of bail.
Some are private and should stay where they are.
Others should be scattered near and afar.
With great effort some manage to escape,
From where they have known mauling..death..or rape.
Disguise of laughter, screams, or gasps, and sighs,
Or wails and prayers, can tear them from their ties.
Then, once broken away from their captor "the brain",
They change into whispers of escaped thoughts...free to remain
Thence to detect-enlighten-buffer-man's struggle against the wind.
They bring new life to places where before man failed or sinned.
A thought in it's free state, is as flexible as the breeze
To gain a new configuration-modified or embellished-to please.
Descending like breeze-swirled, leaves of the fall.
Multicolored words, soft or brittle, broken or shaped, drop on all.
To nurture..be reborn...return to brain.
Where mind swirls...and thoughts plan escape again.

Tyrants Of The Night

Rush onward in your endless flight,
Oh, giant tyrants of the night.
Less shaded by a veil of gloom.
I fail to see the summer moon.
Unlike the firefly or the star.
Designed to flicker from afar,
Moon's glow was meant to flood the earth,
In her the poets' dreams find birth.
My life, my loves, I must impart
To this enchantress of my heart.
So, clouds, begone to distant skies
Let moonlight beam all it implies.
In darkness, love is lost by broken ties.
Lovers neath a shining moon say "adieu"
to sighs and cries and love that dies!
Moon spell prevail...
O'er hill and dale
Romance be king!
While tyrants of the night... take wing!

James Elroy Flecker, Engeland (1884-1915)

2011-12-16T20:25:00.008+01:00

James Elroy Flecker wordt geboren op 5 november 1884 te Londen, als de oudste van vier kinderen in het gezin van schoolmeester W.H. Flecker. Enkele jaren later vertrekt het gezin naar Cheltenham in de Cotswolds, alwaar zijn vader hoofdonderwijzer wordt op de Dean Close School.

Na enkele jaren op de school van zijn vader te hebben gezeten, gaat hij naar Upingham en vertrekt in 1902 met een beurs op zak, naar Oxford om klassieke talen te studeren aan Trinity College, alwaar hij tot 1906 zou blijven.

In 1907 keert hij terug naar Londen alwaar hij enige tijd lesgeeft. Dit jaar wordt ook zijn eerste poeziëbundel uitegegeven. Een jaar later besluit hij echter dat zijn toekomst in het buitenland ligt en begint te Cambrigde aan een studie Oosterse talen.

In juni 1910 wordt hij naar het consulaat te Constantinopel gestuurd. Maar na een verblijf van twee maanden wordt hij echter ziek na oververhit de zee in te zijn gedoken. Niet veel later wordt er tuberculose geconstateerd, zodat hij zich genoodzaakt ziet terug te keren naar Engeland om behandeld te worden in een sanatorium in de voor hem zo vertrouwde Cotswolds.

In maart van het daaropvolgende jaar was hij echter weer terug op zijn post. Ogenschijnlijk in een prima gezondheid verkerend. Via Smyrna komt hij in Athene terecht, alwaar hij trouwt met Helle Skiadaressi, die hij een jaar eerder ontmoet had in Parijs. In september 1911 is hij assistent consul te Beiroet, alwaar hij in maart 1913 wederom ziek wordt.

Korte tijd later vertrekt hij naar Zwitserland. Hij wordt in de daaropvolgende achttien maanden in verschillende sanatoria berhandeld, maar het zou niet baten.

Op 3 januari 1915 overlijdt hij te Davos. Hij wordt begraven in Cheltenham.

bron : the collected poems

Poëzie
The Bridge of Fire (1907)
Thirty-Six Poems (1910)
Forty-Two Poems (1911)
The Golden Journey to Samarkand (1913)
The Old Ships (1915)
Collected Poems (1916)

Proza
The Last Generation: A Story of the Future (1908)
The King of Alsander (1914)

TO A POET A THOUSAND YEARS HENCE

WHO am dead a thousand years,
And wrote this sweet archaic song,
Send you my words for messengers
The way I shall not pass along.

I care not if you bridge the seas,
Or ride secure the cruel sky,
Or build consummate palaces
Of metal or of masonry.

But have you wine and music still,
And statues and a bright-eyed love,
And foolish thoughts of good and ill,
And prayers to them who sit above?

How shall we conquer? Like a wind
That falls at eve our fancies blow,
And old Mæonides the blind
Said it three thousand years ago.

O friend unseen, unborn, unknown,
Student of our sweet English tongue,
Read out my words at night, alone:
I was a poet, I was young.

Since I can never see your face,
And never shake you by the hand,
I send my soul through time and space
To greet you. You will understand.

THE GOLDEN JOURNEY TO SAMARKAND

We are the Pilgrims, master; we shall go
Always a little further: it may be
Beyond that last blue mountain barred with snow,
Across that angry or that glimmering sea,

White on a throne or guarded in a cave
There lives a prophet who can understand
Why men were born: but surely we are brave,
Who take the Golden Road to Samarkand.

Sweet to ride forth at evening from the wells
When shadows pass gigantic on the sand,
And softly through the silence beat the bells
Along the Golden Road to Samarkand.

We travel not for trafficking alone;
By hotter winds our fiery hearts are fanned:
For lust of knowing what should not be known
We make the Golden Journey to Samarkand

***

meer gedichten van Flecker leest men hier

Forough Farrokhzad, Iran (1935-1967)

2011-12-15T22:04:00.004+01:00

Forough Farrokhzad, die op 5 januari 1935 te Teheran geboren wordt als dochter van een legerofficier, was een Perzisch dichteres en filmmaakster. Samen met Parvin E'tesami en Simin Behbahani wordt ze beschouwd als de bekendste moderne dichteressen van Iran. Haar gedichten zijn voor een groot deel gebasseerd op haar eigen leven.

In navolging van haar vader ontwikkelt Farrokhzad al op jonge leeftijd een grote interesse in de poëzie. Op de middelbare school heeft ze kunst als hoofdvak, maar ze zal haar opleiding niet afmaken, aangezien ze verliefd wordt op haar haar achterneef Parviz Shapoor, met wie ze in 1951 zou trouwen. Haar familie is hier op tegen vanwege de leeftijd van de neef. Na een jaar wordt haar eerste en enige zoon geboren.In 1954 strandt het huwelijk.

Ze debuteert met de dichtbundel 'De gevangene' ('Asir') (1955) waarin ze haar leven tot dan toe bespiegelt. Later krijgt ze een inzinking en wordt ze opgenomen.

Voor een periode van negen maanden vertrekt Forough Farrokhzad in 1956 naar het buitenland. Ze volgt filmcursussen in Duitsland en Italië. In dat jaar verschijnt ook de bundel 'De muur' ('Divar') die ze opdraagt aan haar voormalige echtgenoot. In 1958 verschijnt 'Opstand' ('Esian') waarmee ze haar naam gevestigd ziet. In datzelfde jaar maakt ze kennis met filmmaker Ebrahim Golestan met wie ze een relatie krijgt.

In 1962 maakt ze een documentaire over een leprakolonie, getiteld 'Het huis is zwart', waarmee ze verschillende internationale prijzen wint.

In 1963 produceerde UNESCO een dertig minuten durende film over Forough Farrokhzad. Ook Bernardo Bertolucci kwam naar Iran om haar te interviewen en besloot een vijftien minuten durende film te maken over het leven van de dichteres.

In 1964 komt haar hoofdwerk 'Opnieuw geboren' ('Tavallodi digar') uit. Deze bundel kenmerkt een keerpunt in zowel vorm als inhoud van haar schrijven. Persoonlijke bespiegelingen maken plaats voor universele. De uitgave bevat gedichten van de afgelopen zes jaar.

Forough Farrokhzad overlijdt op 13 februar 1967 aan de verwondingen die ze had opgelopen tijdens een auto-ongeluk in Darrus, Iran.

bron : Wikipedia

Border Walls

Now, again in the silent night,
sequestrant walls, border walls
like plants entwine,
so they may be the guardians of my love.

Now, again the town's evil murmurs,
like agitated schools of fish,
flee the darkness of my extremities.

Now, again windows rediscover themselves
in the pleasure of contact with scattered perfumes,
and trees, in slumberous orchards, shed their bark,
and soil, with its thousand inlets
inhales the dizzy particles of the moon.

***
Now
come closer
and listen
to the anguished beats of my love,
that spread
like the tom-tom of African drums
along the tribe of my limbs.

I, feel.
I know
which moment
is the moment of prayer.

Now stars
are lovers.

In night's refuge,
from innermost breezes, I waft.
In night's refuge, I
tumble madly forth
with my ample tresses, in your palms,
and I offer you the equatorial flowers of this young tropic.

Come with me,
come to that star with me
that is centuries away
from earth's concretion and futile scales,
and no one there
is afraid of light.

On islands adrift upon the waters, I breathe.
I am in search of a share in the expansive sky,
void of the swell of vile thoughts.

Refer with me,
refer with me
to the source of all being,
to the sanctified center of a single origin,
to the moment I was created from you
refer with me,
I am not complete from you.

Now,
on the peaks of my breasts,
doves are flying.
Now,
within the cocoon of my lips,
butterfly kisses are immersed in thoughts of flight.
Now,
the altar of my body
is ready for love's worship.

Refer with me,
I'm powerless to speak
because I love you,
because "I love you" is a phrase
from the world of futilities
and antiquities and redundancies.
Refer with me,
I'm powerless to speak.

In night's refuge, let me make love to the moon,
let me be filled
with tiny raindrops,
with undeveloped hearts,
with the volume of the unborn,
let me be filled.
Maybe my love
will cradle the birth of another Christ.

Vertaald door Layli Arbab Shirani

The Wind Will Take Us

In my small night, ah
the wind has a date with the leaves of the trees
in my small night there is agony of destruction
listen
do you hear the darkness blowing?
I look upon this bliss as a stranger
I am addicted to my despair.

listen do you hear the darkness blowing?
something is passing in the night
the moon is restless and red
and over this rooftop
where crumbling is a constant fear
clouds, like a procession of mourners
seem to be waiting for the moment of rain.
a moment
and then nothing
night shudders beyond this window
and the earth winds to a halt
beyond this window
something unknown is watching you and me.

O green from head to foot
place your hands like a burning memory
in my loving hands
give your lips to the caresses
of my loving lips
like the warm perception of being
the wind will take us
the wind will take us.

Gift

I speak out of the deep of night
out of the deep of darkness
and out of the deep of night I speak.

if you come to my house, friend
bring me a lamp and a window I can look through
at the crowd in the happy alley.

Vertaald door Ahmad Karimi Hakkkak

Ellis Humphrey Evans (Hedd Wyn), Wales (1887-1917)

2011-12-14T14:35:00.003+01:00

Ellis Humphrey Evans (die later overigens bekender zou worden onder zijn schrijversnaam Hedd Wyn, dat zoveel betekend als gezegende vrede) werd geboren op 13 januari 1887 te Trawsfynydd als oudste van elf kinderen in het gezin van Evan en Mary Evans.

Zijn onderwijs ontving hij voornamelijk op de lagere- en de zondagsschool. Op zijn veertiende zette hij daar dan ook een punt achter om als schaapherder voor zijn vader te gaan werken. Hoewel Evans op school niet veel meer was dan een middelmatige leerling bleek hij wel aanleg te hebben voor het schrijven van poëzie. Zijn eerste gedichten produceerde hij dan ook reeds op zijn elfde.

Op zijn negentiende nam hij voor het eerst deel aan een Eisteddfod (een festival voor literatuur, muziek en performance, alwaar de beste dichter een zetel c.q troon wint), om een jaar later zijn eerste "chair" binnen te slepen te Bala. In 1910 nam hij de schijversnaam Hedd wyn aan. Zijn poëzie waarin de thema's natuur en geloof duidelijk de boventoon voerde was voor een groot deel beinvloed door dichters als Shelley en Keats.

Na verschillende Eisteddfodau op zijn naam te hebben geschreven en hij eindelijk leek af te stevenen op de National Eistedfodd chair, bereikte de oorlog zijn hoogtepunt en meldde hij zich aan bij het Britse leger. Hij onderging zijn basistraining te Liverpool en arriveerde juni 1917 in Flechin, Frankrijk, alwaar hij zich aansloot bij the 15th Battalion Royal Welch Fusiliers. In Frankrijk legde hij toch nog de laatste hand aan zijn inzending voor de National Eisteddfod 1917 die hij op 15 juli op de bus deed. Dezelfde dag vertrok hij met zijn bataljon richting Passchendale, alwaar hij op 31 juli 1917 zou sneuvelen.

Op 6 september 1917 werd hij tot winnaar uitgeroepen van de National Eisteddfod Chair. Men zou er pas later achterkomen dat winnaar op dat moment al niet meer in leven was, aangezien hij zijn inzending "Yr Arwr" = "De held", had ondertekend met Fleur de Lys.

In 1918 verschenen zijn gedichten voor het eerst in druk onder de titel "Cerdd'ir Bugail (de gedichten van een schaapherder)

bron : wikipedia

War

Alas, this is an age so mean
That everyman is made a Lord,
For all authority's absurd
When God himself fades from the scene.

As quick as God is shown the door
Out come the cannons and the sword:
Hate on hate on brother poured
And scored the deepest on the poor.

The harps that once could help our pain
Hang silent, to the willows pinned.
The cry of battle fills the wind
And blood of lads--it falls like rain

A wiser, more beautiful death - Miklos Radnoti

2011-12-14T10:47:00.005+01:00

meer informatie over deze uitgave treft men hier

Jose de Espronceda, Spanje (1808-1842)

2011-12-13T13:09:00.005+01:00

Jose de Espronceda werd geboren op 25 maart 1808 te Almendralejo, in de provincie Badajoz. Hij verkreeg zijn onderwijs aan het Colegio San Mateo te Madrid, alwaar hij onder andere les kreeg van Alberto Lista. Op zijn vijftiende vormde hij samen met enkele vrienden zoals Ventura de la Vega en Patricio de la Escosura een geheim genootschap "Los Numantinos" ter samenzwering tegen Ferdinand VII en met het vooropgestelde doel om de dood van Rafael del Riego te wreken. Hiervoor werd hij gevangengezet in een klooster en vervolgens verbannen.

Hij trok naar Portugal, Belgie, Frankrijk, Nederland en Engeland. Volgens de overleveringen zette hij zich in 1828 te Nederland in voor de Liberale zaak en stond hij twee jaar later op de Parijse barricades.

In 1833 is hij terug in Spanje en wordt hij actief in het extreem linkse kamp van Spaanse politiek. Na het overlijden van zijn geliefde Teresa Mancha, verblijft hij nog enige tijd op de malakken, maar keert uiteindelijk weer terug naar Spanje alwaar hij op 23 mei 1842 komt te overlijden aan de gevolgen van difterie.

Geinspireerd door zijn leraar Alberto Lista, begint hij gedurende zijn gevangenschap aan het historische gedicht Pelayo dat hij overigens nooit af zou ronden. Zijn belangrijkste werken zijn onder andere El estudiante de Salamanca en El Diablo Mundo, lange lyrische gedichten, maar ook het kortere werk zoals A Jarifa en una orgía, El verdugo, El canto del cosaco, La canción del pirata en Himno al sol. Wordt in Spanje gezien als één van de belangrijkste dichters van de romantiek.

Bronnen : wikipedia & los poetas

THE BEGGAR

by: José de Espronceda (1808-1842)

HE world is mine; I am free as air;
Let others work that I may eat;
All shall melt at my piteous prayer:--
"An alms, for God's sake, I entreat."

The cabin, the palace,
Are my resort;
If the threat of the thunder
Shall break from the mountain,
Or the torrent's quick fountain
Shall drive me under,
Within their shelter
The shepherds make place,
Lovingly asking me
Food to grace;
Or by the rich hearthstone
I take my ease
Fanned by the odors
Of burning trees;
With the luscious banquet
And cushioned store,
Upon the couch
Of some proud señor.

And I say to myself:--
"Let the breezes blow
And the tempest rage
In the world without:
Let the branches crack
Where the high winds go,
As I slumber with nothing to trouble about.
The world is mine; I am free as air!"

All are my patrons,
And for all I ask
My God as I daily pray;
From peasant and noble
I get my pay,
And I take their favors
Both great and small.
I never ask them
Who they be,
Nor stop to task them
With thanks for fee.
If they desire
To give me alms,
'Tis but their duty
To tip my palms.
Their wealth is sinful
They must see;
And a holy state
Is my poverty,
And he is a miser
Who would deny
An alms, and a beggar
Blest am I.

For I am poor and they grieve to note
How I groan beneath my pain;
They never see that their wealth is a mine
Where I my treasures gain.
The world is mine; I am free as air!

A rebel and a discontent
Amid my rags am I;
To satirise their ease I'm sent
And with a sour-set eye
I boldly stare at the potentate
Who dares to pass me in his state.

The lovely maid
Of a thousand scents
In her joy arrayed
With her love-locks blent--
'Tis she I follow
Till she turns around,
And my evil smells
Her sense astound.
At the feasts and spreads
My voice is heard
And they bow their heads
At my merest word.
Their joy and revel
I come to stay,
At the sight of my rags
And my voice's brags
Their music dies away.
Showing how near
Dwell pain and joy;
No joy without tear
No pain sans glad alloy.
The world is mine; I am free as air!

For me no morrow
Nor yesterday;
I forget the sorrow
And the welladay.
There's nought to trouble
Or weary me here,--
It's a palace tomorrow
Or a hospital's cheer.
I live a stranger
To thoughts of care;
Let others seek glory
Or riches rare!
My one concern
Is to pass today;
Let the laws prevail
Where the monarchs sway!
For I am a beggar
And a poor man proud;
'Tis through fear of me
There are alms allowed.

A soft asylum
Where'er it be,
And a hospital bed
Will be ready for me;
And a cosy ditch
Where my bones shall lie
Will cover me over
When I die.

The world is mine; I am free as air;
Let others work that I may eat!
All hearts must melt at my piteous prayer:--
An alms, for God's sake, I entreat!"

vertaald door Thomas Walsh

CANCIÓN OF THE PIRATE

by: José de Espronceda (1808-1842)

HE breeze fair aft, all sails on high,
Ten guns on each side mounted seen,
She does not cut the sea, but fly,
A swiftly sailing brigantine;
A pirate bark, the "Dreaded" name,
For her surpassing boldness famed,
On every sea well-known and shore,
From side to side their boundaries o'er.
The moon in streaks the waves illumes
Hoarse groans the wind the rigging through;
In gentle motion raised assumes
The sea a silvery shade with blue;
Whilst singing gaily on the poop
The pirate Captain, in a group,
Sees Europe here, there Asia lies,
And Stamboul in the front arise.

"Sail on, my swift one! nothing fear;
Nor calm, nor storm, nor foeman's force,
Shall make thee yield in thy career
Or turn thee from thy course.
Despite the English cruisers fleet
We have full twenty prizes made;
And see their flags beneath my feet
A hundred nations laid.
My treasure is my gallant bark,
My only God is liberty;
My law is might, the wind my mark,
My country is the sea.

"There blindly kings fierce wars maintain,
For palms of land, when here I hold
As mine, whose power no laws restrain,
Whate'er the seas infold.
Nor is there shore around whate'er,
Or banner proud, but of my might
Is taught the valorous proofs to bear,
And made to feel my right.
My treasure is my gallant bark,
My only God is liberty;
My law is might, the wind my mark,
My country is the sea.

"Look when a ship our signals ring,
Full sail to fly how quick she's veered!
For of the sea I am the king,
My fury's to be feared;
But equally with all I share
Whate'er the wealth we take supplies;
I only seek the matchless fair,
My portion of the prize.
My treasure is my gallant bark,
My only God is liberty;
My law is might, the wind my mark,
My country is the sea.

"I am condemned to die! -- I laugh;
For, if my fates are kindly sped,
My doomer from his own ship's staff
Perhaps I'll hang instead.
And if I fall, why what is life?
For lost I gave it then as due,
When from slavery's yoke in strife
A rover! I withdrew.
My treasure is my gallant bark,
My only God is liberty;
My law is might, the wind my mark,
My country is the sea.

"My music is the Northwind's roar;
The noise when round the cable runs,
The bellowings of the Black Sea's shore,
And rolling of my guns.
And as the thunders loudly sound,
And furious the tempests rave,
I calmly rest in sleep profound,
So rocked upon the wave.
My treasure is my gallant bark,
My only God is liberty;
My law is might, the wind my mark,
My country is the sea.

vertaald door James Kennedy

Klavs Elsbergs, Letland (1959-1987)

2011-12-13T10:31:00.003+01:00

Klavs Elsbergs werd geboren op 3 januari 1959 te Riga als zoon van dichteres Vizma Belsevica (1931-2005) & vertaler Zigurds Elsbergs. In 1977 startte hij met een studie Frans die hij in 1982 af zou ronden. In 1978 was hij reeds getrouwd met dichteres Irena Auzina.

Naast het schrijven van poezie hield hij zich veelvuldig bezig met vertalen. Zo vertaalde hij de gedichten van Apollinaire en slaughterhouse five van Vonnegut.

Hij was tevens een van de oprichters van het invloedrijke intellectuele maandblad Avots, dat avantgardistisch genoemd kon worden en geregeld politiek beladen onderwerpen aansneed.

Elsbergs wordt gezien als één van de toonaangevende dichters van zijn generatie. Tijdens zijn leven publiceerde hij twee bundels.

Hij overleed op 5 februari 1987 onder verdachte omstandigheden. Waar de één spreekt over een ongeluk spreekt een ander over moord. De Russische overheden die het er toen voor het zeggen hebben, hebben in ieder geval weinig moeite gedaan om het op te helderen.

Zijn jongere broer Janis (1969) is eveneens dichter en publiceerde zijn eerste twee bundels onder een pseudoniem om zodoende maar niet vergeleken te worden met Klavs of zijn moeder. In 2001 stond Janis nog op Poetry International.

Bron: Wikipedia / Poetry international

Skin

I hurry along the grey highway
as if running away from someone

behind the car dreadful flaps
of skin pulled over eyes

whom could I have skinned
a beast or a human being

what shall I do now
whom shall I tell whom

we of course all are human
everything can happen in life

from whence this horror
where did this skin come from

what shall I do now
how shall I stop

how shall I get this skin off
how shall I destroy myself

TEXTS 1—4

1.
now and then I remember the best days
silently and sadly the open window shuts
and by a shore where serious corpuses reach upward
floats a raft fashioned of reeds of memory
by garbage dumps smelling of discarded flowers
pain covered with a newspaper in lonely decay

I am that river where the soul thoughtfully sails
a river sleeplessly flows as slowly as a sigh

2.
all the best to my unreachable shore
all the best I don't want to be with you more
in the wind undecipherable gravestones sway
odd and naked boredom sleeps under sand and gray

3.
we're in the shallows where lindens wade through me
in the shallows of today even a cat runs over me
I hear you flow slowly beside me
I am Tigris and you Euphrates
people for a thousand years have lived
between us
and everything they've written
is still a secret

4.
now and then I remember the best days
all the best
but I don't feel the shore any more
and again I fall in love with the linden I see wade
through me
while a frozen smile plays on the cheek of the past

Surviving

I'll take you along
to a garden where time has stopped

where fragrance winds around strange flowers
twines but does not disperse

where with minute parachutes
raindrops land

time is in the long grass
time is in the Prussian spruce

and elsewhere I can't quite determine

where with minute parachutes
raindrops land

surviving is good here
under clock-eating plants

untitled

the names of people like neat posts
crowd in my head
stand upright
as if inscribed by the Japanese

they're from remembrance layers
or soya memory layers
the sort that immediately should be put against the wall

but I don't want to shoot them yet
I don't want to shoot them any more

by no means has history
revived all enemies

why do we make them—
the ones from remembrance layers—
shoot and shoot in a vacuum?

vertaald door Margita Gailitis

Juana Borrero, Cuba (1877-1896)

2011-12-12T00:06:00.003+01:00

Juana Borrero werd geboren op 17 mei 1877 te Havana, als dochter van schrijver en patriot Esteban Borrero Echevaria en Consulelo Pierra. Ze begon op haar vijfde met schilderen en schreef haar eerste gedicht toen ze zeven was. Op haar tiende was ze al verschillende talen machtig. We zouden dus kunnen stellen met een wonderkind te maken te hebben, al zijn er ook geruchten dat ze tegen die tijd al ouder was en dat haar geboortedatum dus niet zou kloppen, maar bewijzen zijn daar niet voor.

In 1887 volgde ze haar eerste lessen aan de San Alejandro Kunst academie, en vier jaar later werden haar eerste gedichten gepubliceerd in verschillende bladen en tijdschriften te Cuba.

In 1892 verblijft ze enige tijd met haar vader in New York alwaar ze onder ander Jose Marti ontmoet. In dezelfde periode ontmoet ze eenmaal terug in Havana ook de moderne dichter Julian del Casal(1863-1893), met wie ze een eigenaardige intieme relatie onderhoudt. Na zijn plotselinge dood raakt Juana in een diepe depressie en sluit zich voor een periode van tien maanden op in haar kamer.

In 1895, raakt ze in een liefdesrelatie verwikkeld met de ongeveer tien jaar ouder Carlo Pio Uhrbach die abrupt eindigt wanneer ze een jaar later met haar ouders noodgedwongen vertrekt naar Key West.

Op 9 maart 1896 sterft ze aan de gevolgen van tubercvulose, 18 jaar oud.

bronnen : wikipedia / find a grave memorial

Twilight

All is peace and calm ... In the twilight
the aroma of jasmines can be smelled,
and, over the glassy surface of the river,
is heard the flapping wings of the swans

which, like a bunch of snowy flowers,
glide over the smooth water surface.
Now the dusky bats reemerge
from their many secret hiding places,

and a thousand turns, and capricious spins
they make in the tranquil atmosphere;
or fly very close to the ground,

barely grazing with their gray wings
the yellow petal of the bitter thistle,
or the virgin corolla of the humble mallow.

vertaald uit het spaans door José Wan Diaz.

Ferenc Bekassy, Hongarije (1893-1915)

2011-12-11T19:34:00.006+01:00

Ferenc Bekassy wordt geboren op 7 april 1893 te Zsennye in het westen van Hongarije. In 1905 wordt hij naar Engeland gestuurd, alwaar hij zijn middelbare onderwijs doorloopt op een kostschool in Hampshire (Bedales)

In 1911 vertrekt hij naar Cambridge om geschiedenis te gaan studeren aan King's College. Aldaar raakt hij bevriend met onder andere James Strachey, E L Grant Watson en John Maynard Keynes, en heeft hij net als Rupert Brooke zijn oog laten vallen op Noël Olivier, die hij nog kende van Bedales.

Hij schreef zowel gedichten in het hongaars als in het engels. Enkele van zijn engelse gedichten verschijnen in de Cambridge anthologie in 1912. De Hongaarse gedichten werden enkel postuum gepubliceerd.

Bij het uitbreken van de oorlog keert hij terug naar Hongarije om zich aan te melden voor het leger en dient in een huzaren eenheid. Vier dagen na aankomst aan het Oostfront sneuvelt hij nabij Dubrovouc op 22 juni 1915. Zijn lichaam werd teruggebracht naar het landgoed van zijn ouders, alwaar hij begraven werd.

Een selectie van zijn engelse gedichten werd in 1925 samengesteld door F L Lucas onder de titel : Ferenc Bekassy : Adriatica and other poems, a selection.

bron: Wikipedia

A BOAT FOR LOVE.

GIVE me but the boat, I say,
Sorrow never follows ;
Fare you well ! I shall not stay :
Winter's in the hollows.

Where the wastes stretch far away,
Blurred with rain, and blending,

Or to-morrow or to-day

Love shall have an ending.

There the swans dash through the wave,

On the water swinging ;
I shall make my scallop rave

With the tempest springing.

I shall come before the snow ;

I shall come a-courting
To the hazy depths below.

Shadows at their sporting.

When the snow before the rout
Drifts against my sail,

I shall turn my boat about
Straight across the gale !

***

Over endless waters wind,
Chase the fast stream faster ;

All but love is left behind :
Death shall prove the master!

Now the sparrows cease their cry;

Silence stands appalling. —
Still and far and deep I'll lie,

Where the snow is falling.

***

FRAGMENTARY VIEWS.

1. Waters.

LARCHES all green and chestnuts hardly white.
Rough grass, and clumpy marigolds I see
Within the water : but how changed quite !
A world begins, where tree doth grow from tree.

What dusky Earths, what Fires at all compare
With thee, what Air, what Shadows lightly wrought,
Thou living Water! Settled softly there.
Proud with the proud reality of Thought.

2. Clouds.

YEA, very swiftly do they veer, and fly ;
Their shadow dapples the abundant vale.
And in a while no cloud is on the sky.
Their forms are fanciful, of texture frail :

And now like hounds in great pursuit they seem !
— Their prey will vanish in the opening mom.
Only a little while the trappings gleam,
And for a little space doth sound a horn.

3. Winds.

A -TIPTOE up and down and all about
What folly prompts you, wind, from room to
room ?
Leave now the creaking staircases ; go out :
Make sturdy movement all across the broom

And in the heather-bells; or in a mead
Stiffen the hairs upon a horse's mane ;
And, unreluctant as the moments speed
Soar to destruction in the slanting rain.

***

Sergei Esenin, Rusland (1895-1925)

2011-12-11T00:24:00.007+01:00

Sergei Esenin werd geboren op 3 oktober 1895 te Konstantinova en overleed op 28 december 1925 te Lenningrad.

Geboren als boerenzoon, groeide hij op in het dorpje Konstantinovo, bij Rjazan, voornamelijk bij zijn grootouders. Hij begon op zijn negende met schrijven. In 1912, op zijn zeventiende, verhuisde Esenin naar Moskou, waar hij een baantje als proeflezer bij een uitgeverij had om in zijn onderhoud te voorzien. Ook studeerde hij anderhalf jaar aan de Staatsuniversiteit van Moskou.

In 1915 verhuisde hij naar Sint-Petersburg, alwaar hij in aanraking kwam met dichters als Aleksandr Blok, Sergej Gorodetski, Nikolaj Kloejev en Andrej Bely. In 1915 publiceerde hij zijn eerste bundel, Radoenitsa, snel gevolgd door Ritueel voor de Doden. Zijn liefdesgedichten en gedichten over het alledaagse leven waren geliefd en zijn faam groeide snel.

In 1916 en 1917 vervulde hij zijn militaire dienstplicht. Maar tot vechten kwam het niet.

Ondertussen hield Esenin er een turbulent liefdesleven op na. In 1913 was hij getrouwd met een medewerkster van de uitgeverij, van wie hij al snel scheidde. In augustus 1917 trouwde hij met actrice Zinaida Raich, met wie hij twee kinderen zou krijgen. In 1918 richtte hij zijn eigen uitgeverij op: "Трудовая Артель Художников Слова" ('Het arbeidersbedrijf van artiesten van het woord'). Hij maakte enkele jaren deel uit van de imaginistische beweging. Van 1918 tot 1919 was hij onafscheidelijk bevriend met mede-imaginist Anatoli Marienhof. Samen met Marienhof en Sersenevitsj stichtte hij in die periode de ‘imaginistische’ school.

In de herfst van 1921 ontmoette hij de beroemde danseres Isadora Duncan, die 18 jaar ouder was en de Russische taal niet machtig was, terwijl Esenin op zijn beurt geen woord over de grens sprak. Ze trouwden in mei 1922. Esenin vergezelde zijn vrouw op tournee door Europa en de Verenigde Staten. Esenin had altijd al een zwak voor alcohol gehad, maar in deze periode van zijn leven werd zijn verslaving alleen maar erger. Hij sloeg zijn vrouw, vernielde hotelkamers en maakte scènes in restaurants. De internationale pers besteedde hier veel aandacht aan. Het huwelijk hield slechts een jaar stand; in mei 1923 keerde hij terug naar Moskou. Hoewel formeel nog steeds getrouwd met Duncan, trouwde hij in Rusland met actrice Augusta Miklasjevskaja. Niet veel later kreeg hij een zoon, Aleksandr, bij dichteres Nadezjda Volpin. Zijn zoon zou een bekend dichter worden.

In de laatste twee jaar van zijn leven was Esenin vrijwel elke dag dronken. In 1925 trouwde hij Sofia Tolstaja, een kleindochter van Tolstoj. Zij probeerde hem tevergeefs van zijn drankverslaving af te helpen. Na een geestelijke instorting werd hij voor een maand opgenomen in een psychiatrische inrichting. Twee dagen nadat hij tijdelijk vrij was gelaten in verband met Kerst, sneed hij zijn polsen door en schreef hij met zijn bloed zijn afscheidsgedicht. Een dag later hing hij zichzelf op aan een verwarmingsbuis in een hotel.

Esenin kreeg een staatsbegrafenis en werd begraven op Vagankovo. Stalin verbood zijn gedichten, en het zou tot het midden van de jaren zestig duren voordat ze weer in herdruk verschenen.

Bron: Wikipedia

met bewegende beelden van Esenin

met beelden van de begrafenis

My Life

It appears, my life is fated to torment;
My way is dammed up by grief and distress.
My life has been severed from fun and enjoyment,
Vexation and wounds are afflicting my chest.

It seems I"m fated to suffer from pain.
All I have in this life are bad luck and misfortune.
I have suffered enough in this life, and again
Both my body and soul have been put to the torture.

The expanse, vast and hazy, promises joy,
Sighs and tears, however, are the real solutions.
A storm will break out, the thunder - oh boy! -
Will ruin the magical luscious illusions.

Now I know life"s deception, and nevertheless
I don"t want to complain of bad luck and misfortune.
So my soul doesn"t suffer from grief and distress,
No one ever can help to relieve me from torture.

1911-1912

***

I will not be wandering about
Trampling goosefoot in the bushes any more;
And I know you"ll never come around
In my dreams, oat-haired, as before.

You were tender beautiful and fair,
Berry juice upon your skin, so light.
You resembled rosy sunset glare,
And, like snow, you were lustrous, fair and bright.

Having shed their grain your eyes are fading,
And your name has melted like the sound of chimes;
But the folders of your crumpled shawl and veiling
Have retained the smell of honey from your arms.

When it"s quiet and the sunset smartens,
Like a kitten, washing up its face.
I can hear the honeycomb-like patterns
Chat about you, along with wind and haze.

Well, the evening tells me you are oderous,
Like a dream, a flower and sweet song ...
After all, who has designed your waist, your shoulders
Apprehending holy secret all along?

I will not be wandering about
Trampling goosefoot in the bushes any more;
And I know you"ll never come around
In my dreams, oat-haired, as before.

1916

A LETTER TO MOTHER

Are you still alive, my dear granny?
I am alive as well. Hello! Hello!
May there always be above you, honey,
The amazing stream of evening glow.

I"ve been told that hiding your disquiet,
Worrying about me a lot,
You go out to the roadside every night,
Wearing your shabby overcoat.

In the evening darkness, very often,
You conceive the same old scene of blood:
Kind of in a tavern fight some ruffian
Plunged a Finnish knife into my heart.

Now calm down, mom! And don"t be dreary!
It"s a painful fiction through and through.
I"m not so bad a drunkard, really,
As to die without seeing you.

I"m your tender son as ever, dear,
And the only thing I dream of now
Is to leave this dismal boredom here
And return to our little house. And how!

I"ll return in spring without warning
When the garden blossoms, white as snow.
Please don"t wake me early in the morning,
As you did before, eight years ago.

Don"t disturb my dreams that now have flown,
Don"t perturb my vain and futile strife
For it"s much too early that I"ve known
Heavy loss and weariness in life.

Please don"t teach me how to say my prayers!
There is no way back to what is gone.
You"re my only joy, support and praise
And my only flare shining on.

Please forget about your pain and fear,
and don"t worry over me a lot
Don"t go out to the roadside, dear,
Wearing your shabby overcoat.

1924

meer gedichten van Esenin in het Engels treft men hier

Gerrit Engelke, Duitsland (1890-1918)

2011-12-09T16:20:00.005+01:00

Gerrit Engelke wordt op 21 oktober 1890 te Hannover geboren als zoon van een koopman, die in 1904 naar Amerika vertrekt, enkele jaren later gevolgd door vrouw en dochter. Gerrit blijft achter in Hannover en gaat na het afronden van de volksschool aan de slag als schilder. In de avonduren volgt hij vaak schildercursussen en weet hij geregeld in de prijzen te vallen. In 1914 koopt het Kestner museum zowaar 80 van zijn aquarellen en tekeningen.

In 1910 begint hij met het schrijven van poëzie. Hij verslindt de wereldliteratuur, en in 1913 verschijnen uiteindelijk de eerste gedichten in het tijdschrift Der neue Pathos en deze trend zou zich nog enige tijd voortzetten. De gedichten die hij in deze periode schrijft handelen grotendeels over het leven in de grote stad en de wereld der arbeiders.

In december 1914 meldt hij zich aan als soldaat en vecht onder andere aan de Somme. In de winter van 1916 verschijnt de bundel "Schulter an Schulter - Gedichte von 3 arbeitern"

Op 11 oktober 1918 raakt hij zwaar verwond op het slachtveld en sterft twee dagen later in een Engels veldhospitaal te Cambrai.

Het grootste deel van zijn Oeuvre werd dus postuum gepubliceerd

1921 - Rhythmus des Neuen Europa - Gedichte
1927 - Gesang der Welt - Gedichte, Tagebuchblatter und Briefe
1937 - Vermachtnis
1979 - Das Gesamtwerk

Bronnen: Wikipedia & Reclams Lexikon der deutschsprachigen Autoren (2001)

Die Fabrik

Düster, breit, kahl und eckig
Liegt im armen Vorort die Fabrik.
Zuckend schwillt, schrill und brutal
Aus den Toren Maschinen-Musik.

Schlot und Rohr und Schlot und Schlot,
Heißdurchkochtes Turmgestein,
Speien dickes Qualmgewölk
Ueber traurigstarre Häuser, Straßenkot.

Tausend Mann, Schicht um Schicht,
Saugt die laute Arbeits-Hölle auf.
Zwingt sie all in harte Pflicht
Stunde um Stunde.

Bis der Pfiff heiser gellt:
Aus offnem Tore strömen dann
Mädchen, Frauen, Mann und Mann –
Blasses Volk – müde – verquält –

Schläft der Ort –: glüh und grell
Schreit aus hundert Fenstern Licht!
Kraftgesumm, Rädersausen, Qualm durchbricht
Roh und dumpf die Nacht –

Tag und Nacht: Lärm und Dampf,
Immer Arbeit, immer Kampf:
Unerbittlich schröpft das Moloch-Haus
Stahl und Mensch um Menschen aus.

Appassionato

Du hast durch Deinen Kuß
Mein stromvoll Blut geweckt
Und mein Gesicht warm aufgehoben aus dem Tag,
Daß mich nun uferlose große nacht umspült,
Herwehend Glanz und Taumel.
Ein wiegend Zittern schwillt in meiner Füße Wurzeln,
Einströmen lassend Erde und Getön,
Und springt aus meiner Kniee Schreiten in die Brust
Zu meerbewegter Melodie,
Darin mein Herz , die Orgel rauscht.
Nun sich im Takte meine Sohlen heben
Und grenzenlos beseeltes Schweben
Die Glieder übergießt:
Hab ich die Arme aufgehoben,
Den Blick in Himmeldunkelblau zerstoben
Und fühl, wie meiner aufgelockten Haare schopf
Die nachtbemalten Wolken streift,
Sternenblütenkranz die Stirn umgreift,
Und tanze, tanze zu Dir hin !
Denn meiner segelwilden Sehnsucht Schauer,
All meine Einsamkeiten Trauer,
Mein hin und her durchflutet Sein,
Und nun des sel`gen Leibes neue Lust:
Stürmt fort und fort an Deine Brust,
Will nur in Dir geborgen sein!

Herbst

Um die Großstadt sinkt die Welt in Schlaf.
Felder gilben, Wälder ächzen überall.
Wie Blätter fallen draußen alle Tage,
Vom Zeitwind weggeweht.

Ob Ebene und Wald in welkes Sterben fallen,
Ob draußen tost Vergänglichkeit,
Im Stadtberg brüllen Straßen, Hämmer hallen:
Die Stadt dampft heiß in Unrast ohne Zeit.

Willem den Elger, Nederland (1679-1703)

2011-12-09T15:13:00.003+01:00

Willem den Elger werd geboren te 's-Gravenhage, waarschijnlijk in 1677 hoewel er ook enkele bronnen zijn die melding maken van het jaar 1679. Hij studeerde sinds 6 Oktober 1698 te Leiden en stierf reeds op 4 Februari 1703 te Rotterdam.

P.G.Witsen Geysbeek meldt in zijn Biographisch anthologisch en critisch woordenboek der Nederduitsche dichters (1822) onder andere het volgende over den Elger. "den Elger verdient eervolle vermelding onder de dichters van zijnen tijd, en zou waarschijnlijk bijaldien eene ongelukkige liefde niet onverwacht den draat van zijn jeugdige leven had afgesneden, aanmerkelijke vorderingen in de dichtkunst en fraaie letteren gemaakt hebben. Den Elger was een jongeman van een vluggen geest, juist oordeel, fijn gevoel, grondige geleerdheid en zuiveren smaak. Opgeleid tot het vak der regtsgeleerdheid en reeds met zijn negentiende jaar (Geysbeek ging er dus vanuit dat den Elger uit het jaar 1679 stamde) tot het meesterschap in dezelve bevorderd, paarde hij met de kennis der Latijnsche en Grieksche talen ook die der Fransche en Italiaansche, welke hij in een ongeloofelijk korten tijd zonder meesters aanleerde. Zijnen zinnebeelden der liefde en zijne gedichten en Rotterdansche Arkadia dragen blijken van eenen goeden dichterlijken aanleg in dezen jeugdige martelaar der liefde, wiens gedichten meestal op een zachten en tederen toon gestemd zijn. Niet dat op al het goede, dat wij daarvan zeggen, in onze tijd niets zou af te dingen zijn, maar wanneer men de tij, waarin hij bloeid, zijne jeugd en daarbij in aanmerking neemt dat hij alle, wat er van hem in het licht is, binnen den tijd van drie jaren heeft opgesteld, en het grootste gedeelte daavan na zijn dood door anderen is uitgegeven, die hunnen beschaaflust aan zijne voortbrengselen ontwijfelbaar niet wenig geboet hebben, zal men dezelven zoo streng niet beoordelen als die van een meer in jaren gevorderden dichter."

den Elger beroofde zich dus van het leven, waarmee hij de vroegst bekende zelfmoordenaar uit de Nederlandse literatuurgeschiedenis is. De reden voor den Elgers zelfmoord was geen onbeantwoorde liefde, zoals onder andere de hierboven geciteerde Geysbeek vermoedde, maar een verboden liefde. Over het hoe en wat van deze liefdesgeshiedenis is overigens weinig bekend. Standsverschil en het geloof zouden de voornaamste redenen geweest zijn. Zij was immers gereformeerd en hij katholiek. De naam van het meisje is onbekend. Hij sprak haar altijd dichterlijk aan met Leliaane. In een bewaard gebleven brief verzekert hij haar dat zijn liefde 'vermits uwe bevalligheden geen ogenblik uit mijne gedagten zijn, nog gestadig toeneemt, en dat ik duizend maal liever zou willen sterven als u verlaten, ja dat het mij onmogelijk zou zijn van u te scheiden als met de dood'. Den Elger hield zich aan zijn woord.

Hij schreef:

* Wagt me voor dat Laantje kluchtspel, n.h. Fr. van Regnier, Rott. 1698, herd.1708 en 1735;
* Pyrrhus, koning van Epieren, trsp. n.h. Fr. van Corneille, Rott. 1698, herdr. 1708 en 1735;
* Rotterdamsche Arcadia, Rott. 1699;
* Manlius, blij-eijndend treurspel, u.h. Fr. van Mad. Desjardins, Rott. 1699;
* Zinnebeelden der liefde, Leid. 1703, Amst. 1732; hier

* De dood van Cyrus, trsp. n.h. Fr. van Quinault, Rott. 1716, id. 1717;
* Gedichten en Rotterdamsche Arcadia, Amst. 1726.

Bronnen : DBNL & waar ligt poot, de Prom, 1997

Jacob van Eeghen, Nederland (1818-1834)

2011-12-09T15:03:00.005+01:00

Jacob van Eeghen (Amsterdam, 21 maart 1818 - aldaar 28 oktober 1834) is een telg uit het bankiersgeslacht van Eeghen.

Jacob van Eeghen is de zoon van Abraham van Eeghen (Amsterdam, 7 november 1786 - aldaar 31 oktober 1818) en zijn tweede echtgenote Petronella Rachussen. Uit een eerder huwelijk met Aletta Willink zijn 3 kinderen voortgekomen. Vader Abraham is firmant bij bankiershuis Van Eeghen & Co van 1809 tot zijn overlijden in 1818. Hij heeft zijn jongste zoon maar enkele maanden meegemaakt.

Ondanks zijn vroegtijdig overlijden heeft Jacob van Eeghen een gedichtenbundel nagelaten. Het is postuum uitgegeven in 1835 en heet "Keuze van nagelaten gedichtjes". Het is in 5 delen opgesplitst: geschreven op 10/12-jarige leeftijd, op 13-, 14-, 15- en 16-jarige leeftijd. In de inleiding staat o.a.: "Hij is overleden .... na te zijn geslaagd in zijn opgevat voornemen om nooit aan zijne ouders eenige zorg of droefheid te veroorzaken".

In 1877 verscheen een tweede druk (zie hierboven). Naast het Nederlands schreef de Jonge van Eeghen ook gedichten in het Frans en het Latijn. Daarnaast maakte hij verschillende vertalingen uit het Duits & het Frans, in welke taal vooral De la Martine zijn lievelingsdichter scheen te zijn.

De Oorlog

Ziet gij ginds die dichte rookwolk, die de velden overdekt,
en in dikke dampkolommen naar des hemels bogen trekt?
Hoort gij ginds dien schorren donder, die al bulderend rolt en kraakt,
daar van allen kant de bliksem vreesselijk geld en akker blaakt?
Hoort gij ginds de schrille toonen der trompet, die langs het dal
ijlings door de schaterende echo's wordt herhaald met luid geschal,
en gepaard aan 't rommelend brommen der eentoonige oorlogstrom,
akelig antwoordt op het bulderen van het dreunend schutgebrom?
Hoort gij ginds dat gillend kermen, dat wanhopig rouwmisbaar?
Wat toch mag het onheil wezen, dat zoo groot een weedom baar?

De Oorlog

'k Heb heden nacht gedroomd, een Kannibaal te wezen:
een zendling kwam tot mij, en sprak van God de Heer;
en toen ik hem Gods woord, de Bijbel, hoorde lezen,
werd ik van tijger lam, en boog voor God mij neer.

Wat zalig volk, dacht ik, dat, zonder leed te vrezen,
in eeuwige vrede leeft, als dienaars van een leer,
die zegt: doet men u kwaad, vergeld met goed het weer;
ja, waardoor wraak en strijd, als doodslag, wordt misprezen.

'k Ging toen naar het Christenland, doch vond er, tot mijn leed,
slechts tweedracht, oorlog, moord!.... De Kannibaal is wreed,
doch kan op verre na niet bij die Christnen halen :

(dus sprak ik) gene moordt, daar hij niet beter weet;
maar dezen kennen God, en blijven Kannibalen!
Dit zeide ik in mijn droom - 'k durf wakend het herhalen.

© Jacob van Eeghen

In het Rijksmuseum te Amsterdam hangt een schilderij van hem, in 1887 gemaakt door Jacobus Hermanus Otterbeek naar een pastel uit 1830. (zie hierboven)

Bronnen : Het geheugen van Nederland & wikipedia

David Edelstadt, Rusland/USA (1866-1892)

2011-12-09T11:43:00.004+01:00

David Edelstadt werd op 9 mei 1866 te Kaluga, Rusland geboren en was één van de eerste Joods Socialistische revolutionaire dichters. Begon met het schrijven van poëzie op zijn negende en zag zijn eerste gedichten gepubliceerd toen hij twaalf was.

Edelstadt was zich al vroeg bewust van de sterk anti-semitische houding in de Russische samenleving. Zo diende zijn vader maar liefst vijfentwintig jaar in het leger van de Tsaar, een maatregel die in die tijd vaker op Joodse mannen werd toegepast. Dit liet duidelijk zijn sporen na in de jonge David.

Hoewel Russisch zijn moedertaal was, communiceerde hij voornamelijk in het Jiddisch. Al snel besloot hij dat hij in Rusland geen toekomst zag voor zichzelf en vertrok in 1882 naar Amerika, alwaar hij al snel actief werd in de Joodse anarchistische beweiging The Pioneers of Liberty te New York. Hij schreef vele pamfletten, hield bijeenkomsten en zag hoe de beweging zich langzaam over het Amerikaanse continent verspreidde. Regelmatig bezocht hij deze zusterbewegingen en schreef ook regelmatig artikelen voor anarchistische kranten in bet buitenland zoals de Arbeiter Fraynd te Londen.

In 1889 was hij één van de oprichters van een weekblad met de naam Varhayt (De Waarheid). Hij publiceerde hier zelf ook regelmatig Jiddische gedichten in. Na een maand of vijf hield het blad echter op te bestaan, en sleet hij zijn geschriften aan het anarchistische weekblad Der Morgenshtern, kort daarop gevolgd door het wederom door hemzelf opgerichte Fraye Arbeter Shtime (De stem van de vrije arbeider) dat overigens een veel langer leven beschoren bleek dan de eerdergenoemde bladen.

Qua poëzie bleek dit een vruchtbare periode, maar jammer genoeg gold dat ook voor de tuberculose die al enkele jaren een sluimerend bestaan had geleidt. Zijn gezondheid ging zodanig achteruit dat hij zich in oktober 1891 terug moest trekken uit zijn functie bij de Fraye Arbeiter Shtime en hij zijn toevlucht zocht in de bergen rond Denver. Maar dit mocht echter niet baten.

Hij overleed aldaar op 17 oktober 1892, slechts zesentwintig jaar oud.

Zijn verzamelde gedichten en politieke geschriften werden in 1910 postuum gepubliceerd.

bronnen : enrager.net/history & wikipedia

AT STRIFE

Hated are we, and driven from our homes,
Tortured and persecuted, even to blood;
And wherefore? 'Tis because we love the poor,
The masses of mankind, who starve for food.

We are shot down, and on the gallows hanged,
Robbed of our lives and freedom without ruth,
Because for the enslaved and for the poor
We are demanding liberty and truth.

But we will not be frightened from our path
By darksome prisons or by tyranny;
We must awake humanity from sleep,
Yea, we must make our brothers glad and free.

Secure us fast with fetters made of iron,
Tear us like beasts of blood till life departs,
'Tis but our bodies that you will destroy,
Never the sacred spirit in our hearts.

You cannot kill it, tyrants of the earth!
Our spirit is a plant immortal, fair;
Its petals, sweet of scent and rich of hue,
Are scattered wide, are blooming everywhere.

In thinking men and women now they bloom,
In souls that love the light and righteousness.
As they strive on toward duty's sacred goal,
Nature herself doth their endeavor bless—

To liberate the poor and the enslaved
Who suffer now from cold and hunger's blight,
And to create for all humanity
A world that shall be free, that shall be bright;

A world where tears no longer shall be shed,
A world where guiltless blood no more shall flow,
And men and women, like clear-shining stars,
With courage and with love shall be aglow.

You may destroy us, tyrants! 'Twill be vain.
Time will bring on new fighters strong as we;
For we shall battle ever, on and on,
Nor cease to strive till all the world is free!

MY WILL

Good friends, when I am dead, bear to my grave
Our banner, freedom's flag of crimson hue,
Stained with the blood poured from the toilers' veins.
There 'neath the crimson banner sing to me
My song, "At Strife," the song of liberty,
That in the hearer's ear clangs like the chains
Of the enslaved, Christian alike and Jew.

E'en in the grave, O brothers, I shall hear
My song of liberty, my stormy lay;
E'en there shall I shed tears for every slave,
Christian or Jew; and when the swords I hear
Clash in the final battle's blood and fear,
Then, singing to the people from my grave,
I will inspire their hearts, that glorious day!

(Beide gedichten werden vertaald door Alice Stone Blackwell (1857-1950) vanuit het Jiddisch)

Robbert Cijfer, Nederland (1919-1945)

2011-12-09T00:52:00.001+01:00

Robbert (Robert/Rob/Bob) Cijfer wordt geboren op 14 september 1919 te Amsterdam. Na staatsexamen Gymnasium-Alfa te hebben gedaan, studeerde hij vanaf september 1940 Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam.

In 1943 staakte hij (half joods) zijn studie, aangezien hij de loyaliteitsverklaring weigerde te tekenen.

Nadat er al gedichten van hem verschenen waren in verschillende school- en universiteitsbladen en in 1942 zelfs in de bloemlezing De jongste lichting, publiceerde hij in 1944 onder eigen naam en het pseudoniem G.E.Tal - gedichten in de literaire tijdschriften En Passant en Parade der Profeten.

In de loop van 1944 raakte hij betrokken bij de verspreiding van de illegale bladen Het Parool (hij bezorgde 120-150 exemplaren per dag), De Vrije Katheder en De Nieuwe Amsterdammer. Op 31 maart 1945 werd hij 's avonds rond een uur of acht, tijdens het verspreiden van Het Parool in de omgeving van zijn ouderlijk huis, door een patrouille van Nederlandse Landwachters en SS'ers gearresteerd. Na te zijn overgedragen aan de Sipo, werd hij overgebracht naar het HvB-Weteringschans. Op 11 april 1945 werd hij te Zijpe gefussileerd.

Bron - Eerebegraafplaats Bloemendaal

Ontmoeting

Ik heb de dood gezien, als kleine jongen
in 't zand gezeten, spelend met zijn zeis,
hij was zo argeloos, niet oud en grijs
en luisterde naar de psalmen, die wij zongen.

Dit is de wrede dood niet, die gedrongen
in angst-verhitte dromen ons de reis
op aarde wreed-ruw afbreekt, ik heb niet eens gedongen
om nog één uur, want hij wees 't paradijs.

1939

Johan Eskens, Nederland (1924-1945)

2011-12-08T16:06:00.008+01:00

Johan Gerard Eskens werd geboren op 4 november 1924 te Amsterdam. Na het verlaten van de mulo gaat hij als kantoorbediende aan de slag bij Handelmaatschappij H.Albert de Bary & Co te Amsterdam. In zijn vrije tijd was hij lid van de Jeugdbond voor onthouding en schreef hij gedichten.

In juni 1943 weigerde hij te voldoen aan de oproep voor verplichte tewerkstelling in Duitsland en dook hij onder bij de familie Inkelaar te Middelie. Hier luisterde hij naar de Engelse zender en noteerde de berichten. Deze werden vervolgens door de onderduikgever in het dorp doorgegeven. Eskens verspreidde in een later stadium zelf het illegale blad De Waarheid, zamelde geld in ten behoeve van het Solidariteitsfonds van Edam, voorzag onderduikers met bonkaarten en bracht geld naar een in Middelie ondergedoken schippersgezin.

Als RvV-lid nam hij deel aan wapeninstructies en was hij betrokken bij overvallen op distributiekantoren en bevolkingsregisters en het verwijderen van explosieven onder bruggen, duikers en sluizen. Als gevolg van verraad werden Eskens, zijn onderduikverstrekker(en tevens aanstaande schoonvader) en een ondergedoken joods echtpaar op 24 februari 1945 's nachts in Middelie gearresteerd. Tijdens een verhoor in Oosthuizen nam Eskens alle schuld op zich. Via het HvB-Alkmaar werd hij overgebracht naar het HvB-Weteringschans te Amsterdam en op 12 maart 1945 gefussileerd.

bron: eerebegraafplaats Bloemendaal

In 1945 verschijnt bij J.Muusses te Purmerend de bundel (124 blz.) Voorbij - herinneringen aan Johan Eskens in een oplage van 200 exemplaren. Herinneringen aan is mogelijk enigszins verwarrend aangezien het degelijk allemaal gedichten van Eskens bevat. Het één en ander wordt verklaart op pagina 3.

Van een vogel

Kijk eens in dien hoogen boom,
Daar zit een vogel, hij zingt loom
Hij zingt van: wiede wiede wiet,
Zoo klinkt het vrolijk lied
Als de zon schijnt in gloed
Dan is het tijd voor de broed
Alle vogels zitten op het nest,
En doen opper hun best

Dit simpele versje, geschreven op 8-jarigen leeftijd, was de inleiding van een lange reeks gedichten. Dit boekje heeft niet de bedoeling van een gedichtenbundel, maar als dankbare herinnering aan onzen zoon Johan. Hij is gefussileerd door de Duitsers voor zijn ideaal den 12en maart 1945 in het Weteringplantsoen te Amsterdam op 20 jarige leeftijd.

ter illustratie heb ik een vijftal gedichten in chronologische volgorde opgenomen:

Robert Meader Easton, USA (1908-1930)

2011-12-08T13:22:00.004+01:00

Robert Meader Easton werd geboren in 1908 en studeerde te Harvard. Hij was een groot bewonderaar van de warpoets en liet zich daar ook in zijn poëzie door beinvloeden en inspireren.

Easton overleed in 1930 slechts 22 jaar oud

De bundel Youth werd in 1931 postuum en in eigen beheer uitgegeven door enkele van zijn vrienden.

TO RUPERT BROOKE

Death! He was cut away from the living
And laid beneath relentless sod
With his great, kindly work half done,
And his book of verses but begun.
— No, in my heart is no forgiving
That cruel, senseless act of God.

What of the bright laughter in those eyes
The tropic fever glazed?
What of the genius of his mind?
Oh, why is Providence so blind!
What need this precious human sacrifice
For fate to be appeased!

Struck down at the beginning of his song—
With that fall Parnassus shook.
Was Christ his Saviour too? It would be well
If there were justice, if in heaven or hell;
Oh, jealous God or gods, undo your wrong,
Return us Rupert Brooke.

Toru Dutt, India (1856-1877)

2011-12-07T23:17:00.006+01:00

Toru Dutt was de jongste dochter van een gepensioneerd officier, Govin Chunder Dutt en werd geboren op 4 maart 1856 te Calcutta, alwaar ze haar kinderjaren doorbracht, tezamen met haar oudere zuster Aru en broer Abju.

Ze verbleef in Calcutta tot november 1869, toen ze samen met haar zuster naar europa vertrok, waar ze zowel Frankrijk, Italië en Engeland aan deden. Onder andere met het doel om de talen machtig te worden. Ze studeerde enige tijd in Frankrijk alwaar ze verliefd werd op het werk der Franse dichters.

Terug in India werkte ze hard aan de bloemlezing Sheaf Gleaned in French Fields, waarin ze werk van ongeveer honderd Franse dichters had opgenomen die ze vervolgens vertaalde in het Engels. Het boek werd gepubliceerd door Saptahiksambad Press of Bhowanipore te India in 1876.

De bloemlezing kwam een jaar later onder de aandacht van Edmund Gosse, die er vrij lovend over schreef in de Examiner. Het zou nog verschillende malen herdrukt worden.
Toru Duut zou dat echter niet meer meemaken, ze overleed op 30 augustus 1877 aan tuberculiose, waar haar zus en broer al eerder aan bezweken waren.

Bij haar overlijden liet ze twee onafgeronde romans na (één in het engels Bianca, or the Young Spanish Maiden en één in het Frans Le Journal de Mademoiselle d'Arvers) en een poëziebundel Ancient Ballads and Legends of Hindustan die allen in de loop der jaren postuum zouden verschijnen. Het gedicht Our Casuarina Tree, wordt wel beschouwd als zijnde haar autobiografie.

Our Casuarina Tree

LIKE a huge Python, winding round and round
The rugged trunk, indented deep with scars,
Up to its very summit near the stars,
A creeper climbs, in whose embraces bound
No other tree could live. But gallantly
The giant wears the scarf, and flowers are hung
In crimson clusters all the boughs among,
Whereon all day are gathered bird and bee;
And oft at nights the garden overflows
With one sweet song that seems to have no close,
Sung darkling from our tree, while men repose.

When first my casement is wide open thrown
At dawn, my eyes delighted on it rest;
Sometimes, and most in winter,—on its crest
A gray baboon sits statue-like alone
Watching the sunrise; while on lower boughs
His puny offspring leap about and play;
And far and near kokilas hail the day;
And to their pastures wend our sleepy cows;
And in the shadow, on the broad tank cast
By that hoar tree, so beautiful and vast,
The water-lilies spring, like snow enmassed.

But not because of its magnificence
Dear is the Casuarina to my soul:
Beneath it we have played; though years may roll,
O sweet companions, loved with love intense,
For your sakes, shall the tree be ever dear.
Blent with your images, it shall arise
In memory, till the hot tears blind mine eyes!
What is that dirge-like murmur that I hear
Like the sea breaking on a shingle-beach?
It is the tree’s lament, an eerie speech,
That haply to the unknown land may reach.

Unknown, yet well-known to the eye of faith!
Ah, I have heard that wail far, far away
In distant lands, by many a sheltered bay,
When slumbered in his cave the water-wraith
And the waves gently kissed the classic shore
Of France or Italy, beneath the moon,
When earth lay trancèd in a dreamless swoon:
And every time the music rose,—before
Mine inner vision rose a form sublime,
Thy form, O Tree, as in my happy prime
I saw thee, in my own loved native clime.

Therefore I fain would consecrate a lay
Unto thy honor, Tree, beloved of those
Who now in blessed sleep for aye repose,—
Dearer than life to me, alas, were they!
Mayst thou be numbered when my days are done
With deathless trees—like those in Borrowdale,
Under whose awful branches lingered pale
“Fear, trembling Hope, and Death, the skeleton,
And Time the shadow;” and though weak the verse
That would thy beauty fain, oh, fain rehearse,
May Love defend thee from Oblivion’s curse.

Sonnet

A sea of foliage girds our garden round,
But not a sea of dull unvaried green,
Sharp contrasts of all colors here are seen;
The light-green graceful tamarinds abound
Amid the mango clumps of green profound,
And palms arise, like pillars gray, between;
And o'er the quiet pools the seemuls lean,
Red—red, and startling like a trumpet's sound.
But nothing can be lovelier than the ranges
Of bamboos to the eastward, when the moon
Looks through their gaps, and the white lotus changes
Into a cup of silver. One might swoon
Drunken with beauty then, or gaze and gaze
On a primeval Eden, in amaze.

Evelyn Durand, Canada (1870-1900)

2011-12-07T23:00:00.003+01:00

Evelyn Durand werd geboren in 1870 te Toronto, Ontario. Ze studeerde aan de universiteit van Toronto en behaalde haar bul in 1896.

Naast het feit dat ze al vroeg begon met het schrijven van gedichten had ze ook al snel haar hart verloren aan het toneel. Zo speelde ze geregeld in door haar zelf geschreven toneelstukken.

Evelyn Durand overleed op 5 december 1900 aan de gevolgen van Tuberculose te Boulder, Colorado

Enkele van haar literaire werken werden postuum gepubliceerd door haar zuster Laura Durand die werkzaam was als journaliste onder de titel Elise le Beau, A Dramatic Idyll, and Lyrics and Sonnets (1921)

Jean Pierre Duprey, Frankrijk (1930-1959)

2011-12-06T22:52:00.005+01:00

Jean-Pierre Duprey werd geboren op 1 januari 1930 te Rouen. Op zijn achttiende vertrok hij naar Parijs. Zijn eerste gedichten had hij dan al geschreven (1945-1947), welke in januari 1948 voor het eerst gepubliceerd zouden worden in en marge

In december 1948 begon hij aan het manuscript voor Derriere son Double , die hij enkele maanden later naar André Breton zou sturen. Deze reageerde per omgaande post, dat hij zeer onder de indruk was van de jonge Duprey, vooral het feit dat hij in elke tekst een tweede stem dacht te horen, die hem uitermate intrigeerde. Later zou Duprey ook verklaren dat hij zich zijn hele leven reeds achtervolgt voelde door iets wat mogelijk nog meer Jean Pierre Duprey was, dan hijzelf. Het feit dat duisternis en dood door hem als hoofdthema's werden geadopteerd, zal dan ook niemand verbazen, thema's die hij echter met een zekere lichtheid wist te beschrijven, zonder dat er spake was van enige omarming. Breton zette zich vervolgens in om het werk van Duprey gepublceerd te krijgen. Dit deed hij onder andere door enkele fragmenten op te nemen in zijn Anthologie de l'Humour Noir, die hij op dat moment aan het herzien was. In 1950 zou Derriere son double gepubliceerd worden.

Maar tegen deze tijd had Duprey reeds afstand genomen van Breton en de surrealistische beweging. Niet dat hij, en verschillende tijdgenoten met hem, het surrealisme afzwoor, maar eerder dat hij duidelijk de behoefte voelde het breder te trekken, meer te integreren met de actualiteit.

1949/1950 bleken de meest productieve jaren in het schrijverschap van Duprey. Een jaar later stopte hij namelijk plots met het schrijven van poezie en storte zich op het schilderen en beeldhouwen. In de jaren die volgde had hij geregeld exposities en begon hij ook hierin een zekere naam op te bouwen.

In 1959 keerde hij plots weer terug naar de schrijftafel en schreef hij zijn laatste werk La Fin at la Maniere.

Datzelfde jaar werd hij gearresteerd nadat hij als surrealistisch gebaar op de eeuwige vlam bij de onbekende soldaat had geurineerd. Na kort gevangen te hebben gezeten werd hij overgebracht naar een psychiatrische inrichting. Weer op vrije voeten stortte hij zich volledig op het afronden van zijn manuscript.

Op 2 oktober 1959 overhandigde hij het eindproduct aan zijn vrouw met de vraag of zij het op wilde sturen naar Andre Breton. Bij terugkomst van het postkantoor trof ze het levenloze lichaam van Duprey aan in diens atelier. Hij had zich opgehangen.

Drie dagen voor ziin dood had hij een vriend nog toevertrouwd dat hij allergisch was voor deze planeet.

Derrière son double, Le Soleil Noir, 1950
La Forêt sacrilège, Le Soleil Noir, 1964
La Fin et la manière, Le Soleil Noir, 1970
Œuvres complètes, annotée par François Di Dio, Bourgois, 1990; herdrukt Poésie/Gallimard, 1998
Un bruit de baiser ferme le monde,; Le Cherche-Midi, 2001

Bron : Jean Pierre Duprey: Geographer of the dark moon - door Pierre Joris, die ook veel werk van Duprey vertaalde.

Ben vooralsnog geen vertalingen van zijn werk tegengekomen.

Henry Dumas, USA (1934-1968)

2011-12-04T22:27:00.004+01:00

Henry Dumas werd geboren op 23 juli 1934 te Sweet Home, Arkansas. Alhier bracht hij zijn vroege jeugd door en werd er naar eigen zeggen geinspireerd door de religieuse en folk tradities uit de streek. Moms Mabley & gospelmuziek zag hij als belangrijke invloeden op hem alswel op zijn werk.

Op zijn tiende verhuisde het gezin naar Harlem, alwaar hij de publieke scholen doorliep en afstudeerde aan Commerce High School in 1953. Begon datzelfde jaar aan City College, maar verliet de school om zich aan te melden bij de luchtmacht. Gedurende zijn verblijf in de luchtmacht blijft hij metr de religie bezig en geeft les aan een zondagsschool. Verbleef ook een jaar op het Arabisch schiereiland waar hij een interesse ontwikkelde voor de taal, mythologie en cultuur.

Op 24 september 1955 trouwt hij met Loretta Ponton en ze krijgen twee zoons (1958 - 1962) Nadat hij uit dienst kwam begon hij te studeren aan Rutgers University maar zou zijn graad niet behalen. Dumas was tevens actief binnen burgerrechtenorganisaties & humanitaire bewegingen. Waaronder het organiseren van transporten met voedsel en kleding naar demonstranten in Mississippi & Tennessee.

In 1967 begon hij als leraar aan Southern Illinois University. Hier ontmoette hij Eugene Raymond, die een grote rol zou spelen in zijn literaire carriere. Vooral na zijn dood. Ze lazen vaak poëzie voor op literaire bijeenkomsten en stimuleerde elkaar veelvuldig, tot een hoge productie. Dit is dan ook zonder enige twijfel de meest productieve periode uit Dumas zijn schrijversschap. Zo schreef hij stapels met gedichten, korte verhalen en was hij begonnen aan zijn Roman "Jonoah and the green stone"

Op 23 mei 1968 werd hij per ongeluk doodgeschoten door eeen politieagent te New York.

Al zijn werk werd Postuum gepubliceerd.

1974 Ark of Bones & other stories
1974 Play Ebony, Play Ivory - a collection of poetry
1988 Goodbye Sweetwater (stories)
1989 Knees of a Natural Man: The selected poetry of Henry Dumas

bron: The oxford companion to African American Literature (2001)

Kef 12

Take up the blood from the grass, sun.
Take it up.
These people do not thirst for it.
Take up the insect children that play in
the grass, sun.
Take them away.
These people are sick of them.
Take down the long slender reeds, sun.
Cut them down.
These people cannot make flutes any longer.
Now sun, come closer to the earth!
Even closer than that.
Closer. Now, sun.
Take away the shape from the metal, sun.
They are like stone, these people.
Now make them lava.

--

Kef 21

First there was the earth in my mouth. It was there like a running stream, the July fever sweating the delirium of August, and the green buckling under the sun. The taste of sick dust ran in the currents of saliva which I heaved up and tried to picture when all the people would curse their own stinking guts and die. No. I am not wishing that everyone should die. Nor am I wishing that everyone should be still. Only I am squeezing out the steam in me.

--

Kef 24

lay sixteen bales down in front on the plank
let me set and bay at the houndog moon
lay sixteen bales down of the cotton flank
pray with me brothers that the pink
boss dont sweat me too soon
beat my leg in a round nigger peg
lord have mercy on my black pole
lay sixteen bales in the even row
let me sweat and cuss my roustabout tune
lord have mercy on my shrinkin back
let me go with the jesus mule
lay sixteen bales for the warp and loom
beat a nigger down and bury his soul
boss dont sweat me too soon
pray with me brothers that I hold my cool
lord have mercy on this long black leg
let me ride on the jesus mule
lay sixteen bales of white fuzz down
lay sixteen tales of how I got around
lord have mercy on this sweat and stink
lord have mercy
lay sixteen bales
pray brothers
beat down
lord have
let me
lord lord
brothers
the houndog moon
howl jesus,
howl!

--

Knees of a Natural Man

for Jay Wright

my ole man took me to the fulton fish market
we walk around in the guts and the scales

my ole man show me a dead fish, eyes like throat spit
he say “you hongry boy?” i say “naw, not yet”

my ole man show me how to pick the leavings
he say people throw away fish that not rotten

we scaling on our knees back uptown on lenox
sold five fish, keepin one for the pot

my ole man copped a bottle of wine
he say, “boy, build me a fire out in the lot”

backyard cat climbin up my leg for fish
i make a fire in the ash can

my ole man come when he smell fish
frank williams is with him, they got wine

my ole man say “the boy cotch the big one”
he tell big lie and slap me on the head

i give the guts to the cat and take me some wine
we walk around the sparks like we in hell

my ole man is laughin and coughin up wine
he say “you hongry boy” i say “naw, not yet”

next time i go to fulton fish market
first thing i do is take a long drink of wine

--

Love Song

Beloved,
I have to adore the earth:

The wind must have heard
your voice once.
It echoes and sings like you.

The soil must have tasted
you once.
It is laden with your scent.

The trees honor you
in gold
and blush when you pass.

I know why the north country
is frozen.
It has been trying to preserve
your memory.

I know why the desert
burns with fever.
It was wept too long without you.

On hands and knees,
the ocean begs up the beach,
and falls at your feet.

I have to adore
the mirror of the earth.
You have taught her well
how to be beautiful.

--

Rite

Vodu green clinching his waist,
obi purple ringing his neck,
Shango, God of the spirits,
whispering in his ear,
thunderlight stabbing the island
of blood rising from his skull.

Mojo bone in his fist
strikes the sun from his eye.
Iron claw makes his wrist.
He recalls the rites of strength
carved upon his chest.
Black flame, like tongues of glass,
ripples beneath a river of sweat.

Strike the island!
Strike the sun!
Strike the eye of evil!
Strike the guilty one!

No power can stay the mojo
when the obi is purple
and the vodu is green
and Shango is whispering,
Bathe me in blood.
I am not clean.

--

Son of Msippi

Up
from Msippi I grew.
(Bare walk and cane stalk
make a hungry belly talk.)
Up
from the river of death.
(Walk bare and stalk cane
make a hungry belly talk.)

Up
from Msippi I grew.
Up
from the river of pain.

Out of the long red earth dipping, rising,
spreading out in deltas and plains,

out of the strong black earth turning
over by the iron plough,

out of the swamp green earth dripping
with moss and snakes,

out of the loins of the leveed lands
muscling its American vein:
the great Father of Waters,
I grew
up,
beside the prickly boll of white,
beside the bone-filled Mississippi
rolling on and on,
breaking over,
cutting off,
ignoring my bleeding fingers.

Bare stalk and sun walk
I hear a boll-weevil talk
cause I grew
up
beside the ox and the bow,
beside the rock church and the shack row,
beside the fox and the crow,
beside the melons and maize,
beside the hound dog,
beside the pink hog,
flea-hunting,
mud-grunting,
cat-fishing,
dog pissing
in the Mississippi
rolling on and on,
ignoring the colored coat I spun
of cotton fibers.

Cane-sweat river-boat
nigger-bone floating.

Up from Msippi
I grew,
wailing a song with every strain.

Woman gone woe man too
baby cry rent-pause daddy flew.

--

The Zebra Goes Wild Where the Sidewalk Ends

I
Neon stripes tighten my wall
where my crayon landlord hangs
from a bent nail.

My black father sits crooked
in the kitchen
drunk on Jesus’ blood turned
to cheap wine.

In his tremor he curses
the landlord who grins
from inside the rent book.

My father’s eyes are
bolls of cotton.

He sits upon the landlord’s
operating table,
the needle of the nation
sucking his soul.

II
Chains of light race over
my stricken city.
Glittering web spun by
the white widow spider.

I see this wild arena
where we are harnessed
by alien electric shadows.

Even when the sun washes
the debris
I will recall my landlord
hanging in my room
and my father moaning in
Jesus’ tomb.

In America all zebras
are in the zoo.

I hear the piston bark
and ibm spark:
let us program rabies.
the madness is foaming now.

No wild zebras roam the American plain.
The mad dogs are running.
The African zebra is gone into the dust.

I see the shadow thieves coming
and my father on the specimen table.

--

Michael Dransfield, Australië (1948-1973)

2011-12-03T15:45:00.004+01:00

Michael Dransfield werd geboren op 12 september 1948 te Sydney alwaar hij ook The Sydney Grammar School doorliep. Volgde nog kortstondig een studie Engelse taal & literatuur aan de University of New South Wales & Sydney University, maar kwam al snel tot de conclusie dat het studentenleven niets voor hem was. Na nog enkel maanden als kantoorklerk te hebben gefungeerd, dompelde hij zichzelf onder in de literaire wereld. Had af en toe nog wel eens een baantje, maar reisde het liefst door het land - altijd onderweg naar vrienden en collega poeten.

Dransfield schreef zijn eerste gedicht op zijn achtste, maar begon op regelmatige basis gedichten te produceren toen hij een jaar of veertien was. Hij schreef in die periode vooral lyrische poezie die al vroeg de aandacht trok, maar later kwam de nadruk steeds meer te liggen op zijn drugs experimenten. Zijn poezie werd voor het eerst in het midden van de jaren zestig gepubliceerd in de zogenaamde Underground Press. Zijn werk reflecteerde vaak de stem van het volk in een gemarginaliseerde samenleving. Hij experimenteerde met drugs en alternatieve levensstijlen, was een prominent lid van Sydney's subcultuur en een actieve actievoerder tegen de Vietnamoorlog. Hij had zelf ook een oproep ontvangen, maar was afgekeurd vanwege een slechte gezondheid.

De kwaliteit van zijn poezie bezorgde hem een steeds groter wordend publiek, en maakte van hem een van best gelezen dichters van zijn generatie, ondanks het feit dat hij doorgaans korte werken produceerde.

Dransfield's gedichten werden gepubliceerd in Meanjin, Southerly, Poetry Australie & Poetry Magazine . Zijn eerste poezie-bundel was Streets of the Long Voyage. Daarna zou hij nog twee bundels produceren, waaronder Drug Poems (Sun Books 1972) welke 't resultaat was van een door drugsgebruik geinspireerd poetisch experiment.

Tussen 1967 en 1969 correspondeerde Dransfield veelvuldig met Peter Kocan die gevangen had gezeten vanwege een poging federaal oppositie leider Arthur Calwell om het leven te brengen, maar zijn tijd nu doorbracht in Morrisset Mental Hospital. Een correspondentie die ook veel gedichten bevatte. Dransfield citeerde in deze correspondentie ook veelvuldig uit gedichten van anderen. De brieven geven verder een goed beeld van Dransfield's excensieve schrijfgedrag en een inzicht in zijn mentale staat en persoonlijke worstelingen in deze periode van zijn leven.

Begin twintig werd Dransfield veelvuldig geplaagd door een slechte gezondheid, Hij stierf in Mater Misericirdiae hospital te Sydney op Goede vrijdag 20 april 1973, slechts 24 jaar oud, Hij liet ongeveer duizend gedichten achter. Hoewel het vaak is aangenomen dat hij stierf aan een overdosis Heroine, meld zijn Biograaf Patricia Dobrez dat de bevindingen van de lijkschouwer spraken van een "acute broncho-pneumonia" en hersenbeschadiging. Daarnaast zou het feit dat hij afgekeurd werd voor militaire dienst tevens sugereren dat zijn onderliggende gezondheidsproblemen alreeds genoeg schade hadden veroorzaakt, nog voor hij veelvuldig met drugs begon te experimenteren. Maar gelukkig zal het toch altijd een raadsel blijven.

Parnassus mad ward

for libby

First day she hid in bed
under the covers. Then tried to climb up the wall.
On the third day she was telling a parable:
"there was a dead dog on a road. Rotting. Everyone thought
it ugly. But Christ said, "Its teeth, they are beautiful."'
Overcast Thursday, in the garden
she was picking flowers. 'I like pansies,' she said,
'my friends. They have faces.' Pressed one between the pages
of her sculpture book. It rained, we sat on a bench
beneath a maple whose starfish leaves swam in watery
afternoon. Wet grassblades green day everything green
the absolutest colour. Speaking later of Heine
wondering within myself how if poets become mad
there continues to be such colour and how
if gods shall have been discredited forgotten
there can still be innocents there can still be love.

---

Six months

for Paula

a smoke of tea
a fix
and a good lie
down
the doc gives me
six months to live

won't spend them
staying still

believe i'll
see some country
& love not left behind

---

shit

in the bluejean days
when acid was still legal
we used to sell shit for fourteen an
oz & everything was cool & the DS only had
three cops
now its thrity when you can
get it & the squad has thirty-two cops only we
call them pigs now & the heavies are getting all the
smolers busted so they can lay
smack on everyone

the perfect merchandise

customers for life

we know this cat
lives in Mombasa
where good shit's
dollar a kilo

asked him
what's it like living in Mombasa

been there a year & and he said
i don't know, man

---

meer gedichten vindt u hier

Joseph Rodman Drake, USA (1795-1820)

2011-12-03T14:32:00.003+01:00

Joseph Rodman Drake werd geboren op 7 augustus 1795 te New York. Zijn ouders overleden echter al vroeg, waardoor de vier kinderen (naast Joseph telde het gezin nog drie meisjes) al snel op eigen benen diende te staan. Sinds zijn vroege kindertijd schreef Drake reeds gedichten. Een activiteit die overigens ook door zijn zussen Caroline & Louise gebezigd werd.

Hij ontving zijn opleiding aan Colombia en besloot in 1813 medicijnen te gaan studeren. In 1816 ging hij zelf als arts aan de slag en trouwde in datzelfde jaar met Sarah Eckford, waarmee hij één dochter kreeg. In deze periode schreef hij ook een groot deel van zijn bekendere werken zoals The Culprit Fay & The American Flag.

In 1819 schreef hij samen met zijn vriend en tevens dichter Fitz-Greene Halleck een serie satirische verzen voor The New York Post, welke gepubliceerd werden onder het pseudoniem The Croakers.

Drake stierf een jaar later op 21 september 1820 te New York aan de gevolgen van tuberculose.

Als schrijver werd Drake beschouwd als deel van "The Knickerbocker group", tezamen met onder andere Halleck, Washington Irving , William Cullen Bryant , James Kirke Paulding , Gulian Crommelin Verplancke, Robert Charles Sands , Lydia M. Child , en Nathaniel Parker Willis . Een verzameling van zijn werk werd in 1835 door zijn dochter verzorgd onder de titel "The Culprit Fay and Other Poems"

The Culprit Fay

"My visual orbs are purged from film, and lo!
"Instead of Anster's turnip-bearing vales
"I see old fairy land's miraculous show!
"Her trees of tinsel kissed by freakish gales,
"Her Ouphs that, cloaked in leaf-gold, skim the breeze,
"And fairies, swarming ----- "

Tennant's Anster Fair

I
'Tis the middle watch of a summer's night --
The earth is dark, but the heavens are bright;
Nought is seen in the vault on high
But the moon, and the stars, and the cloudless sky,
And the flood which rolls its milky hue,
A river of light on the welkin blue.
The moon looks down on old Cronest,
She mellows the shades on his shaggy breast,
And seems his huge gray form to throw
In a sliver cone on the wave below;

His sides are broken by spots of shade,
By the walnut bough and the cedar made,
And through their clustering branches dark
Glimmers and dies the fire-fly's spark --
Like starry twinkles that momently break
Through the rifts of the gathering tempest's rack.

II

The stars are on the moving stream,
And fling, as its ripples gently flow,
A burnished length of wavy beam
In an eel-like, spiral line below;
The winds are whist, and the owl is still,
The bat in the shelvy rock is hid,
And nought is heard on the lonely hill
But the cricket's chirp, and the answer shrill
Of the gauze-winged katy-did;
And the plaint of the wailing whip-poor-will,
Who moans unseen, and ceaseless sings,
Ever a note of wail and woe,
Till morning spreads her rosy wings,
And earth and sky in her glances glow.

III

'Tis the hour of fairy ban and spell:
The wood-tick has kept the minutes well;
He has counted them all with click and stroke,
Deep in the heart of the mountain oak,
And he has awakened the sentry elve
Who sleeps with him in the haunted tree,
To bid him ring the hour of twelve,
And call the fays to their revelry;
Twelve small strokes on his tinkling bell --
('Twas made of the white snail's pearly shell:- )
"Midnight comes, and all is well!
Hither, hither, wing your way!
'Tis the dawn of the fairy day."

IV

They come from beds of lichen green,
They creep from the mullen's velvet screen;
Some on the backs of beetles fly
From the silver tops of moon-touched trees,
Where they swung in their cobweb hammocks high,
And rock'd about in the evening breeze;
Some from the hum-bird's downy nest --
They had driven him out by elfin power,
And pillowed on plumes of his rainbow breast,
Had slumbered there till the charmed hour;
Some had lain in the scoop of the rock,
With glittering ising-stars inlaid;
And some had opened the four-o'clock,
And stole within its purple shade.
And now they throng the moonlight glade,
Above -- below -- on every side,
Their little minim forms arrayed
In the tricksy pomp of fairy pride!

V

They come not now to print the lea,
In freak and dance around the tree,
Or at the mushroom board to sup,
And drink the dew from the buttercup; --
A scene of sorrow waits them now,
For an Ouphe has broken his vestal vow;
He has loved an earthly maid,
And left for her his woodland shade;
He has lain upon her lip of dew,
And sunned him in her eye of blue,
Fann'd her cheek with his wing of air,
Played in the ringlets of her hair,
And, nestling on her snowy breast,
Forgot the lily-king's behest.
For this the shadowy tribes of air
To the elfin court must haste away:--
And now they stand expectant there,
To hear the doom of the Culprit Fay.

VI

The throne was reared upon the grass
Of spice-wood and of sassafras;
On pillars of mottled tortoise-shell
Hung the burnished canopy --
And o'er it gorgeous curtains fell
Of the tulip's crimson drapery.
The monarch sat on his judgment-seat,
On his brow the crown imperial shone,
The prisoner Fay was at his feet,
And his peers were ranged around the throne.
He waved his sceptre in the air,
He looked around and calmly spoke;
His brow was grave and his eye severe,
But his voice in a softened accent broke:

VII

"Fairy! Fairy! list and mark,
Thou hast broke thine elfin chain,
Thy flame-wood lamp is quenched and dark,
And thy wings are dyed with a deadly stain --
Thou hast sullied thine elfin purity
In the glance of a mortal maiden's eye,
Thou hast scorned our dread decree,
And thou shouldst pay the forfeit high,
But well I know her sinless mind
Is pure as the angel forms above,
Gentle and meek, and chaste and kind,
Such as a spirit well might love;
Fairy! had she spot or taint,
Bitter had been thy punishment.
Tied to the hornet's shardy wings;
Tossed on the pricks of nettles' stings;
Or seven long ages doomed to dwell
With the lazy worm in the walnut-shell;
Or every night to writhe and bleed
Beneath the tread of the centipede;
Or bound in a cobweb dungeon dim,
Your jailer a spider huge and grim,
Amid the carrion bodies to lie,
Of the worm, and the bug, and the murdered fly:
These it had been your lot to bear,
Had a stain been found on the earthly fair.
Now list, and mark our mild decree --
Fairy, this your doom must be:

VIII

"Thou shalt seek the beach of sand
Where the water bounds the elfin land,
Thou shalt watch the oozy brine
Till the sturgeon leaps in the bright moonshine,
Then dart the glistening arch below,
And catch a drop from his silver bow.
The water-sprites will wield their arms
And dash around, with roar and rave,
And vain are the woodland spirits' charms,
They are the imps that rule the wave.
Yet trust thee in thy single might,
If thy heart be pure and thy spirit right,
Thou shalt win the warlock fight.

IX

"If the spray-bead gem be won,
The stain of thy wing is washed away,
But another errand must be done
Ere thy crime be lost for aye;
Thy flame-wood lamp is quenched and dark,
Thou must re-illume its spark.
Mount thy steed and spur him high
To the heaven's blue canopy;
And when thou seest a shooting star,
Follow it fast, and follow it far --
The last faint spark of its burning train
Shall light the elfin lamp again.
Thou hast heard our sentence, Fay;
Hence! to the water-side, away!"

X

The goblin marked his monarch well;
He spake not, but he bowed him low,
Then plucked a crimson colen-bell,
And turned him round in act to go.
The way is long, he cannot fly,
His soiled wing has lost its power,
And he winds adown the mountain high,
For many a sore and weary hour.
Through dreary beds of tangled fern,
Through groves of nightshade dark and dern,
Over the grass and through the brake,
Where toils the ant and sleeps the snake;
Now o'er the violet's azure flush
He skips along in lightsome mood;
And now he thrids the bramble bush,
Till its points are dyed in fairy blood.
He has leapt the bog, he has pierced the briar,
He has swum the brook, and waded the mire,
Till his spirits sank, and his limbs grew weak,
And the red waxed fainter in his cheek.
He had fallen to the ground outright,
For rugged and dim was his onward track,
But there came a spotted toad in sight,
And he laughed as he jumped upon her back;
He bridled her mouth with a silk-weed twist;
He lashed her sides with an osier thong;
And now through evening's dewy mist,
With leap and spring they bound along,
Till the mountain's magic verge is past,
And the beach of sand is reached at last.

XI

Soft and pale is the moony beam,
Moveless still the glassy stream,
The wave is clear, the beach is bright
With snowy shells and sparkling stones;
The shore-surge comes in ripples light,
In murmurings faint and distant moans;
And ever afar in the silence deep
Is heard the splash of the sturgeon's leap,
And the bend of his graceful bow is seen --
A glittering arch of silver sheen,
Spanning the wave of burnished blue,
And dripping with gems of the river dew.

XII

The elfin cast a glance around,
As he lighted down from his courser toad,
Then round his breast his wings he wound,
And close to the river's brink he strode;
He sprang on a rock, he breathed a prayer,
Above his head his arms he threw,
Then tossed a tiny curve in air,
And headlong plunged in the waters blue.

XIII

Up sprung the spirits of the waves,
From sea-silk beds in their coral caves,
With snail-plate armour snatched in haste,
They speed their way through the liquid waste;
Some are rapidly borne along
On the mailed shrimp or the prickly prong,
Some on the blood-red leeches glide,
Some on the stony star-fish ride,
Some on the back of the lancing squab,
Some on the sidelong soldier-crab;
And some on the jellied quarl, that flings
At once a thousand streamy stings --
They cut the wave with the living oar
And hurry on to the moonlight shore,
To guard their realms and chase away
The footsteps of the invading Fay.

XIV

Fearlessly he skims along,
His hope is high, and his limbs are strong,
He spreads his arms like the swallow's wing,
And throws his feet with a frog-like fling;
His locks of gold on the waters shine,
At his breast the tiny foam-beads rise,
His back gleams bright above the brine,
And the wake-line foam behind him lies.
But the water-sprites are gathering near
To check his course along the tide;
Their warriors come in swift career
And hem him round on every side;
On his thigh the leech has fixed his hold,
The quarl's long arms are round him roll'd,
The prickly prong has pierced his skin,
And the squab has thrown his javelin,
The gritty star has rubbed him raw,
And the crab has struck with his giant claw;
He howls with rage, and he shrieks with pain,
He strikes around, but his blows are vain;
Hopeless is the unequal fight,
Fairy! nought is left but flight.

XV

He turned him round and fled amain
With hurry and dash to the beach again;
He twisted over from side to side,
And laid his cheek to the cleaving tide.
The strokes of his plunging arms are fleet,
And with all his might he flings his feet,
But the water-sprites are round him still,
To cross his path and work him ill.
They bade the wave before him rise;
They flung the sea-fire in his eyes,
And they stunned his ears with the scallop stroke,
With the porpoise heave and the drum-fish croak.
Oh! but a weary wight was he
When he reached the foot of the dog-wood tree;
- Gashed and wounded, and stiff and sore,
He laid him down on the sandy shore;
He blessed the force of the charmed line,
And he banned the water-goblin's spite,
For he saw around in the sweet moonshine,
Their little wee faces above the brine,
Giggling and laughing with all their might
At the piteous hap of the Fairy wight.

XVI

Soon he gathered the balsam dew
From the sorrel leaf and the henbane bud;
Over each wound the balm he drew,
And with cobweb lint he stanched the blood.
The mild west wind was soft and low,
It cooled the heat of his burning brow,
And he felt new life in his sinews shoot,
As he drank the juice of the cal'mus root;
And now he treads the fatal shore,
As fresh and vigorous as before.

XVII

Wrapped in musing stands the sprite:
'Tis the middle wane of night,
His task is hard, his way is far,
But he must do his errand right
Ere dawning mounts her beamy car,
And rolls her chariot wheels of light;
And vain are the spells of fairy-land,
He must work with a human hand.

XVIII

He cast a saddened look around,
But he felt new joy his bosom swell,
When, glittering on the shadowed ground,
He saw a purple muscle shell;
Thither he ran, and he bent him low,
He heaved at the stern and he heaved at the bow,
And he pushed her over the yielding sand,
Till he came to the verge of the haunted land.
She was as lovely a pleasure boat
As ever fairy had paddled in,
For she glowed with purple paint without,
And shone with silvery pearl within;
A sculler's notch in the stern he made,
An oar he shaped of the bootle blade;
Then spung to his seat with a lightsome leap,
And launched afar on the calm blue deep.

XIX

The imps of the river yell and rave;
They had no power above the wave,
But they heaved the billow before the prow,
And they dashed the surge against her side,
And they struck her keel with jerk and blow,
Till the gunwale bent to the rocking tide.
She wimpled about in the pale moonbeam,
Like a feather that floats on a wind tossed-stream;
And momently athwart her track
The quarl upreared his island back,
And the fluttering scallop behind would float,
And patter the water about the boat;
But he bailed her out with his colen-bell,
And he kept her trimmed with a wary tread,
While on every side like lightening fell
The heavy strokes of his bootle-blade.

XX

Onward still he held his way,
Till he came where the column of moonshine lay,
And saw beneath the surface dim
The brown-backed sturgeon slowly swim:
Around him were the goblin train --
But he sculled with all his might and main,
And followed wherever the sturgeon led,
Till he saw him upward point his head;
Then he dropped his paddle blade,
And held his colen goblet up
To catch the drop in its crimson cup.

XXI

With sweeping tail and quivering fin,
Through the wave the sturgeon flew,
And, like the heaven-shot javelin,
He sprung above the waters blue.
Instant as the star-fall light,
He plunged him in the deep again,
But left an arch of silver bright
The rainbow of the moony main.
It was a strange and lovely sight
To see the puny goblin there;
He seemed an angel form of light,
With azure wing and sunny hair,
Throned on a cloud of purple fair,
Circled with blue and edged with white,
And sitting at the fall of even
Beneath the bow of summer heaven.

XXII

A moment and its lustre fell,
But ere it met the billow blue,
He caught within his crimson bell,
A droplet of its sparkling dew --
Joy to thee, Fay! thy task is done,
Thy wings are pure, for the gem is won --
Cheerly ply thy dripping oar,
And haste away to the elfin shore.

XXIII

He turns, and lo! on either side
The ripples on his path divide;
And the track o'er which his boat must pass
Is smooth as a sheet of polished glass.
Around, their limbs the sea-nymphs lave,
With snowy arms half swelling out,
While on the glossed and gleamy wave
Their sea-green ringlets loosely float;
They swim around with smile and song;
They press the bark with pearly hand,
And gently urge her course along,
Toward the beach of speckled sand;
And, as he lightly leapt to land,
They bade adieu with nod and bow,
Then gayly kissed each little hand,
And dropped in the crystal deep below.

XXIV

A moment staied the fairy there;
He kissed the beach and breathed a prayer,
Then spread his wings of gilded blue,
And on to the elfin court he flew;
As ever ye saw a bubble rise,
And shine with a thousand changing dyes,
Till lessening far through ether driven,
It mingles with the hues of heaven:
As, at the glimpse of morning pale,
The lance-fly spreads his silken sail,
And gleams with blendings soft and bright,
Till lost in the shades of fading night;
So rose from earth the lovely Fay --
So vanished, far in heaven away!

* * * * * * * * * * * * *

Up, Fairy! quit thy chick-weed bower,
The cricket has called the second hour,
Twice again, and the lark will rise
To kiss the streaking of the skies --
Up! thy charmed armour don,
Thou'lt need it ere the night be gone.

XXV

He put his acorn helmet on;
It was plumed of the silk of the thistle down:
The corslet plate that guarded his breast
Was once the wild bee's golden vest;
His cloak, of a thousand mingled dyes,
Was formed of the wings of butterflies;
His shield was the shell of a lady-bug queen,
Studs of gold on a ground of green;
And the quivering lance which he brandished bright,
Was the sting of a wasp he had slain in fight.
Swift he bestrode his fire-fly steed;
He bared his blade of the bent grass blue;
He drove his spurs of the cockle seed,
And away like a glance of thought he flew,
To skim the heavens and follow far
The fiery trail of the rocket-star.

XXVI

The moth-fly, as he shot in air,
Crept under the leaf, and hid her there;
The katy-did forgot its lay,
The prowling gnat fled fast away,
The fell mosqueto checked his drone
And folded his wings till the Fay was gone,
And the wily beetle dropped his head,
And fell on the ground as if he were dead;
They crouched them close in the darksome shade,
They quaked all o'er with awe and fear,
For they had felt the blue-bent blade,
And writhed at the prick of the elfin spear;
Many a time on a summer's night,
When the sky was clear and the moon was bright,
They had been roused from the haunted ground,
By the yelp and bay of the fairy hound;
They had heard the tiny bugle horn,
They had heard of twang of the maize-silk string,
When the vine-twig bows were tightly drawn,
And the nettle-shaft through the air was borne,
Feathered with down the hum-bird's wing.
And now they deemed the courier ouphe,
Some hunter sprite of the elfin ground;
And they watched till they saw him mount the roof
That canopies the world around;
Then glad they left their covert lair,
And freaked about in the midnight air.

XXVII

Up to the vaulted firmament
His path the fire-fly courser bent,
And at every gallop on the wind,
He flung a glittering spark behind;
He flies like a feather in the blast
Till the first light cloud in heaven is past,
But the shapes of air have begun their work,
And a drizzly mist is round him cast,
He cannot see through the mantle murk,
He shivers with cold, but he urges fast,
Through storm and darkness, sleet and shade,
He lashes his steed and spurs amain,
For shadowy hands have twitched the rein,
And flame-shot tongues around him played,
And near him many a fiendish eye
Glared with a fell malignity,
And yells of rage, and shrieks of fear,
Came screaming on his startled ear.

XXVIII

His wings are wet around his breast,
The plume hangs dripping from his crest,
His eyes are blur'd with the lightning's glare,
And his ears are stunned with the thunder's blare,
But he gave a shout, and his blade he drew,
He thrust before and he struck behind,
Till he pierced their cloudy bodies through,
And gashed their shadowy limbs of wind;
Howling the misty spectres flew,
They rend the air with frightful cries,
For he has gained the welkin blue,
And the land of clouds beneath him lies.

XXIX

Up to the cope careering swift
In breathless motion fast,
Fleet as the swallow cuts the drift,
Or the sea-roc rides the blast,
The sapphire sheet of eve is shot,
The sphered moon is past,
The earth but seems a tiny blot
On a sheet of azure cast.
O! it was sweet in the clear moonlight,
To tread the starry plain of even,
To meet the thousand eyes of night,
And feel the cooling breath of heaven!
But the Elfin made no stop or stay
Till he came to the bank of the milky-way,
Then he checked his courser's foot,
And watched for the glimpse of the planet-shoot.

XXX

Sudden along the snowy tide
That swelled to meet their footstep's fall,
The sylphs of heaven were seen to glide,
Attired in sunset's crimson pall;
Around the Fay they weave the dance,
They skip before him on the plain,
And one has taken his wasp-sting lance,
And one upholds his bridle rein;
With warblings wild they lead him on
To where through clouds of amber seen,
Studded with stars, resplendent shone
The palace of the sylphid queen.
Its spiral columns gleaming bright
Were streamers of the northern light;
Its curtain's light and lovely flush
Was of the morning's rosy blush,
And the ceiling fair that rose aboon
The white and feathery fleece of noon.

XXXI

But oh! how fair the shape that lay
Beneath a rainbow bending bright,
She seemed to the entranced Fay
The loveliest of the forms of light;
Her mantle was the purple rolled
At twilight in the west afar;
'Twas tied with threads of dawning gold,
And buttoned with a sparkling star.
Her face was like the lily roon
That veils the vestal planet's hue;
Her eyes, two beamlets from the moon,
Set floating in the welkin blue.
Her hair is like the sunny beam,
And the diamond gems which round it gleam
Are the pure drops of dewy even
That ne'er have left their native heaven.

XXXII

She raised her eyes to the wondering sprite,
And they leapt with smiles, for well I ween
Never before in the bowers of light
Had the form of an earthly Fay been seen.
Long she looked in his tiny face;
Long with his butterfly cloak she played;
She smoothed his wings of azure lace,
And handled the tassel of his blade;
And as he told in accents low
The story of his love and woe,
She felt new pains in her bosom rise,
And the tear-drop started in her eyes.
And 'O sweet spirit of earth,' she cried,
'Return no more to your woodland height,
But ever here with me abide
In the land of everlasting light!
Within the fleecy drift we'll lie,
We'll hang upon the rainbow's rim;
And all the jewels of the sky
Around thy brow shall brightly beam!
And thou shalt bathe thee in the stream
That rolls its whitening foam aboon,
And ride upon the lightning's gleam,
And dance upon the orbed moon!
We'll sit within the Pleiad ring,
We'll rest on Orion's starry belt,
And I will bid my sylphs to sing
The song that makes the dew-mist melt;
Their harps are of the umber shade,
That hides the blush of waking day,
And every gleamy string is made
Of silvery moonshine's lengthened ray;
And thou shalt pillow on my breast,
While heavenly breathings float around,
And, with the sylphs of ether blest,
Forget the joys of fairy ground.'

XXXIII

She was lovely and fair to see
And the elfin's heart beat fitfully;
But lovelier far, and still more fair,
The earthly form imprinted there;
Nought he saw in the heavens above
Was half so dear as his mortal love,
For he thought upon her looks so meek,
And he thought of the light flush on her cheek;
Never again might he bask and lie
On that sweet cheek and moonlight eye,
But in his dreams her form to see,
To clasp her in his reverie,
To think upon his virgin bride,
Was worth all heaven and earth beside.

XXXIV

'Lady,' he cried, 'I have sworn to-night,
On the word of a fairy knight,
To do my sentence-task aright;
My honour scarce is free from stain,
I may not soil its snows again;
Betide me weal, betide me woe,
Its mandate must be answered now.'
Her bosom heaved with many a sigh,
The tear was in her drooping eye;
But she led him to the palace gate,
And called the sylphs who hovered there,
And bade them fly and bring him straight
Of clouds condensed a sable car.
With charm and spell she blessed it there,
From all the fiends of upper air;
Then round him cast the shadowy shroud,
And tied his steed behind the cloud;
And pressed his hand as she bade him fly
Far to the verge of the northern sky,
For by its wane and wavering light
There was a star would fall to-night.

XXXV

Borne after on the wings of the blast,
Northward away, he speeds him fast,
And his courser follows the cloudy wain
Till the hoof-strokes fall like pattering rain.
The clouds roll backward as he flies,
Each flickering star behind him lies,
And he has reached the northern plain,
And backed his fire-fly steed again,
Ready to follow in its flight
The streaming of the rocket-light.

XXXVI

The star is yet in the vault of heaven,
But its rocks in the summer gale;
And now 'tis fitful and uneven,
And now 'tis deadly pale;
And now 'tis wrapp'd in sulphur smoke,
And quenched is its rayless beam,
And now with a rattling thunder-stroke
It bursts in flash and flame.
As swift as the glance of the arrowy lance
That the storm-spirit flings from high,
The star-shot flew o'er the welkin blue,
As it fell from the sheeted sky.
As swift as the wind in its trail behind
The elfin gallops along,
The fiends of the clouds are bellowing loud,
But the sylphid charm is strong;
He gallops unhurt in the shower of fire,
While the cloud-fiends fly from the blaze;
He watches each flake till its sparks expire,
And rides in the light of its rays.
But he drove his steed to the lightning's speed,
And caught a glimmering spark;
Then wheeled around to the fairy ground,
And sped through the midnight dark.

* * * * * * * * * * * *

Ouphe and goblin! imp and sprite!
Elf of eve! and starry Fay!
Ye that love the moon's soft light,
Hither -- hither wend your way;
Twine ye in the jocund ring,
Sing and trip it merrily,
Hand to hand, and wing to wing,
Round the wild witch-hazel tree.

Hail the wanderer again,
With dance and song, and lute and lyre,
Pure his wing and strong his chain,
And doubly bright his fairy fire.
Twine ye in an airy round,
Brush the dew and print the lea;
Skip and gambol, hop and bound,
Round the wild witch-hazel tree.

The beetle guards our holy ground,
He flies about the haunted place,
And if mortal there be found,
He hums in his ears and flaps his face;
The leaf-harp sounds our roundelay,
The owlet's eyes our lanterns be;
Thus we sing, and dance and play,
Round the wild witch-hazel tree.

But hark! from tower on tree-top high,
The sentry elf his call has made,
A streak is in the eastern sky,
Shapes of moonlight! flit and fade!
The hill-tops gleam in morning's spring,
The sky-lark shakes his dappled wing,
The day-glimpse glimmers on the lawn,
The cock has crowed, the Fays are gone.

The American Flag

When Freedom, from her mountain height,
Unfurled her standard to the air,
She tore the azure robe of night,
And set the stars of glory there!
She mingled with its gorgeous dyes
The milky baldric of the skies,
And striped its pure, celestial white
With streakings of the morning light;
Then, from his mansion in the sun,
She called her eagle-bearer down,
And gave into his mighty hand
The symbol of her chosen land!

Majestic monarch of the cloud!
Who rear'st aloft thy regal form,
To hear the tempest trumping loud,
And see the lightning lances driven,
When strive the warriors of the storm,
And rolls the thunder-drum of heaven,--
Child of the Sun! to see thee 'tis given
To guard the banner of the free,
To hover in the sulphur smoke,
To ward away the battle-stroke,
And bid its blendings shine afar,
Like rainbows on the cloud of war,
The harbingers of victory!

Flag of the brave! thy folds shall fly,
The sign of hope and triumph high!
When speaks the signal-trumpet tone,
And the long line comes gleaming on,
Ere yet the life-blood, warm and wet,
Has dimmed the glistening bayonet,
Each soldier's eye shall brightly turn
To where thy sky-born glories burn,
And, as his springing steps advance,
Catch war and vengeance from the glance.

And when the cannon-mouthings loud
Heave in wild wreaths the battle shroud,
And gory sabres rise and fall
Like shoots of flame on midnight's pall,
Then shall thy meteor glances flow,
And cowering foes shall shrink beneath
Each gallant arm that strikes below
That lovely messenger of death.

Flag of the seas! on ocean wave
Thy stars shall glitter o'er the brave;
When death, careering on the gale,
Sweeps darkly round the bellied sail,
And frighted waves rush wildly back
Before the broadside's reeling rack,
Each dying wanderer of the sea
Shall look at once to heaven and thee,
And smile to see thy splendors fly
In triumph o'er his closing eye.

Flag of the free heart's hope and home,
By angel hands to valor given!
Thy stars have lit the welkin dome,
And all thy hues were born in heaven.
Forever float that standard sheet!
Where breathes the foe but falls before us,
With Freedom's soil beneath our feet,
And Freedom's banner streaming o'er us!

meer gedichten vindt u onder andere hier

Jacob Doyer, Nederland (1774-1805)

2011-12-02T14:47:00.002+01:00

Jacob Doyer werd geboren op 7 juli 1774 te Zwolle en aldaar overleden op 25 december 1805. Als beroepen worden onder andere trijpfabrikant en volksrepresentant genoemd.

1797 : Dichtmatige navolging van uitgezochte zedekundige spreuken van Salomo, Geestelijke liederen.

Bronnen : F. Jos. van den Branden en J.G. Frederiks, Biographisch woordenboek der Noord- en Zuidnederlandsche letterkunde (1888-1891)/

De Minnaar.

Wijze: Je ne suis qu'une bergere, etc. of Vrijheid, blijheid, lust van 't leven, enz.

Richard moog' zijn Fielis eeren
Om heur' staat en hoog geslacht;
Frans zijn Magdalon waardeeren
Om heur rijkdom, zwier en pragt;
Lukas roem' zijn schoon Katrijntjen
Als de uitmuntendste aartsgodin;
Leönard zijn lief Francijntjen
Om heur lustjens tot de min.

Boven Magdalon, Katrina,
Fielis en Francijn, - hoe schoon,
Rijk of edel, - spant Kristina,
Als mijn waardste schat, de kroon:
Zij alleen is de uitverkooren,
Die mijn hart en zinnen streelt,
Schoon niet rijk, niet hooggebooren,
Noch 't volmaakste schoonheids beeld.

'k Min ze om heur gezonde leden,
Om heur gul en zoet gelaat,
Om heur hupsche en kuische zeden,
Om heur rein en net gewaad,
Om heur trouw aan de eêlste pligten,
Om heur heusche vriendlijkheid,
Om heur vlijtig werksverrigten,
Om heur schrander huisbeleid.

Zou ik al heur deugden noemen,
Waar bleef 't einde van mijn lied?
'k Zwijg, verrukt! - daar elk zal roemen,
Die haar kent, haar hoort en ziet.
Vrienden, buuren en gespeelen,
Rijk of arm, getuigt voor mij,
Hoe ze in aller gunst mag deelen,
Welk een lof ze U waardig zij!

Ernest Dowson, Engeland (1867-1900)

2011-12-02T09:52:00.004+01:00

Ernest Dowson werd geboren op 2 augustus 1867 te Belmont Hill, Lee, Kent. In zijn jeugd kwam hij met zijn ouders veelvuldig in Frankrijk, Italië, wat voor een groot deel samenhing met de slechte gezondheid van zijn vader.

Dowson studeerde aan de universiteit van Oxford maar zou zijn studies niet afmaken. Hij trad daarentegen in dienst bij het bedrijf van zijh vader (dokwerk) en vertrok uiteindelijk in 1887 naar Londen, alwaar hij een actief sociaal (nacht) leven leidde en zijn eerste gedichten schreef. Samen met onder andere W.B. Yeats en Lionel Pigot Johnson werd hij lid van de Rhymers' Club. Hij droeg bij aan tijdschriften zoals The Yellow Book en The Savoy. Naast gedichten schreef hij ook veel proza. Hoewel hij hier minder succes mee had, was dit ergens toch het onderdeel van zijn schrijverschap waar zijn hart het meest naar uit ging. Daarnaast droeg hij zorg voor de nodige vertalingen, van voornamelijk Franse literatuur.

In 1889 werd Dowson verliefd op de elfjarige Adelaide "Missie" Foltinowicz, de dochter van een Poolse restauranteigenaar, aan wie hij later zijn beroemde gedicht Non Sum Qualis eram Bonae Sub Regno Cynarae zou opdragen. Hij wist haar evenwel niet te krijgen.

In 1894, nadat zijn vader aan tuberculose was overleden en zijn moeder zich had opgehangen, bekeerde hij zich tot het katholicisme, vertrok hij naar Frankrijk en voorzag te Parijs en Dieppe met vertaalwerk in zijn levensonderhoud. Ziek (tbc) en verslaafd aan alcohol en verdovende middelen keerde hij in 1899 verarmd naar Londen terug. De laatste weken van zijn leven bracht hij door in het kleine huisje van schrijver Robert Sherard, die hem eerder in een wijnbar had gevonden. Op 23 februari 1900 overleed hij, 32 jaar jong.

Dowson schreef verfijnde, muzikale poëzie, vol “sensuality and sadness”. Kenmerkend is een voorliefde voor het irrationele, een diep verlangen de realiteit te ontvluchten, zelfhaat en een preoccupatie met de dood. Hij werd sterk beïnvloed door Edgar Allan Poe, Paul Verlaine, Charles Baudelaire, Algernon Swinburne en de Prerafaëlieten. Mede door zijn vroege overlijden liet hij slechts een klein oeuvre na, maar desondanks rekende Yeats hem tot de meest begaafde dichters van zijn tijd. Yeats beschreef Dowson uitgebreid in zijn memoires.

bron: Wikipedia

Vitae summa brevis spem nos vetat incohare longam

They are not long, the weeping and the laughter,
Love and desire and hate:
I think they have no portion in us after
We pass the gate.

They are not long, the days of wine and roses:
Out of a misty dream
Our path emerges for a while, then closes
Within a dream.

Non sum qualis eram bonae sub regno Cynarae

Last night, ah, yesternight, betwixt her lips and mine
There fell thy shadow, Cynara! thy breath was shed
Upon my soul between the kisses and the wine;
And I was desolate and sick of an old passion,
Yea, I was desolate and bowed my head:
I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

All night upon mine heart I felt her warm heart beat,
Night-long within mine arms in love and sleep she lay;
Surely the kisses of her bought red mouth were sweet;
But I was desolate and sick of an old passion,
When I awoke and found the dawn was gray:
I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

I have forgot much, Cynara! gone with the wind,
Flung roses, roses riotously with the throng,
Dancing, to put thy pale, lost lilies out of mind;
But I was desolate and sick of an old passion,
Yea, all the time, because the dance was long:
I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

I cried for madder music and for stronger wine,
But when the feast is finished and the lamps expire,
Then falls thy shadow, Cynara! the night is thine;
And I am desolate and sick of an old passion,
Yea, hungry for thelips of my desire:
I have been faithful to thee Cynara! in my fashion

zijn complete poetische werken treft men hier

Keith Douglas, Engeland (1920-1944)

2011-12-01T14:29:00.005+01:00

Keith Douglas werd geboren op 24 januari 1920 in Turnbridge Wells te Kent als enigst kind van Kapitein Keith Sholto Douglas en Marie Josephine Castellain. Zijn jeugd kende nogal de nodige tegenslagen. Zo kreeg zijn moeder in 1924 een hersenontsteking waar ze nooit meer geheel van zou herstellen en ging de door zijn vader opgezette kippenfarm enkele jaren later failliet.

Keith ging naar de Edgeborough School te Guildford in een periode dat het gezin steeds armer werd en vader zelfs de wijk moest nemen naar Wales op zoek naar een baan. De slechte financiële situatie en de maar niet verbeterende zwakke gezondheid van moeder Marie leidde in 1928 tot een breuk. Vader vertrok niet veel later, om nooit meer terug te keren. Met als resultaat dat de achtjarige Keith in feite verantwoordelijk werd gesteld voor zijn moeder. De jonge knaap leed duidelijk onder het feit dat zijn vader geen contact meer met hem zocht. Pas in 1938 zou keith een brief van zijn vader ontvangen, maar enige behoefte aan contact was ondertussen natuurlijkerwijs volledig wegeebt.

In september 1931 werd hij toegelaten op Christ's Hospital nabij Horsham, een publieke school die vooral bedoeld was voor kinderen wiens ouders deze vorm van onderwijs anders nooit zouden kunnen bekostigen, alwaar hij studeerde tot 1938. De geboden structuur en veiligheid voelde als een warme deken aan voor hem, aangezien hij dit in zijn jeugd ergens altijd gemist had. Alhier ontwikkelde hij ook zijn liefde voor de literatuur en het schrijven van gedichten. Een activiteit waardoor hij zowel positief als negatief als een buitenbeentje beschouwd zou worden. De enige acvtiviteit waardoor hij enige connectie voelde met zijn medestudenten was de militaire training die op school gegeven werd. Hierdoor verloor hij ook een beetje zijn wilde haren en wist hij zijn autoriteitsprobleem iets beter onder controle te houden. Een probleem dat hem al meerdere malen op de rand van schorsing en verwijdering had gebracht.

Hierna volgde een meer productieve periode waarin hij zowel qua studie als qua sport veelvuldig van zich deed spreken. Onder andere resulterend in een beurs voor Merton College, Oxford alwaar hij geschiedenis en Engels ging studeren. De bekende dichter Edmund Blunden, zijn mentor op Merton, was danig onder de indruk van de gedichten van Douglas dat hij ze op een gegeven moment zelfs doorstuurde naar T.S. Eliot wiens reactie mogelijk nog lovender was. Douglas werd redacteur van The Cherwell, en werd tevens opgenomen in de bloemlezing "Eight Oxford Poets (1942)", maar tegen die tijd zat hij reeds aan het front. Enkele andere opgenomen dichters in deze bundel waren, Sidney Keyes, Drummond Allison, John Heath-Stubbs en Philip Larkin,maar aangezien deze allen jonger waren dan Douglas is het onwaarschijnlijk dat hij ze zelfs ook maar gekend heeft.

De Oorlog was nog niet begonnen, of Douglas stond reeds voor de deur van het rekruteringskantoor. Het zou echter nog tot juli 1940 duren alvorens hij mocht beginnen met zijn training. In juli van het daaropvolgende jaar werd vertrok hij naar het midden-oosten. Na een kort verblijf te Cairo en Palestina, kwam hij uiteindelijk in het hoofdkwartier bij El Alamein terecht, twintig kilometer achter het front ten tijde van de tweede slag om El Alamein. Na lange tijd te hebben toegekeken hoe de verschillende regimenten aan het front de ene klap na de andere te verwerken kregen, stapte hij op 27 oktober in een vrachtwagen en reed naar het front. Aldaar meldde hij zich bij de dienstdoende officier met de leugen dat hij gestuurd was, maar aangezien deze elke man kon gebruiken die zich maar aandiende, werd er verder geen zaak van gemaakt. Zodoende zou hij als onderdeel van het achtste leger de glorieuze opmars door Noord-Afrika meemaken, welke hij zo beeldend beschreef in zijn boek Alamein to Zem Zem.

Hij keerde terug te Engeland als kapitein in december 1943 en maakte deel uit van de invasie te Normandië op 6 juni 1944. Hij werd gedood door mortiervuur op de negende juni nabij Bayeux. Hij werd ter plekke begraven, maar zou later nog een herbegrafenis krijgen op de militaire begraafplaats te Tilly-sur-Seulles.

Bibliografie:
Selected Poems (Keith Douglas, J.C. Hall, Norman Nicholson) (1943)
Alamein to Zem Zem (memoir) (1946)
Collected Poems (1951)
Selected Poems (Faber 1964)
The Complete Poems (1978)

Vergissmeinnicht

Three weeks gone and the combatants gone
returning over the nightmare ground
we found the place again, and found
the soldier sprawling in the sun.

The frowning barrel of his gun
overshadowing. As we came on
that day, he hit my tank with one
like the entry of a demon.

Look. Here in the gunpit spoil
the dishonoured picture of his girl
who has put: Steffi. Vergissmeinnicht.
in a copybook gothic script.

We see him almost with content,
abased, and seeming to have paid
and mocked at by his own equipment
that's hard and good when he's decayed.

But she would weep to see today
how on his skin the swart flies move;
the dust upon the paper eye
and the burst stomach like a cave.

For here the lover and killer are mingled
who had one body and one heart.
And death who had the soldier singled
has done the lover mortal hurt.

How To Kill

Under the parabola of a ball,
a child turning into a man,
I looked into the air too long.
The ball fell in my hand, it sang
in the closed fist: Open Open
Behold a gift designed to kill.

Now in my dial of glass appears
the soldier who is going to die.
He smiles, and moves about in ways
his mother knows, habits of his.
The wires touch his face: I cry
NOW. Death, like a familiar, hears

And look, has made a man of dust
of a man of flesh. This sorcery
I do. Being damned, I am amused
to see the centre of love diffused
and the wave of love travel into vacancy.
How easy it is to make a ghost.

The weightless mosquito touches
her tiny shadow on the stone,
and with how like, how infinite
a lightness, man and shadow meet.
They fuse. A shadow is a man
when the mosquito death approaches

Villanelle Of Spring Bells

Bells in the town alight with spring
converse, with a concordance of new airs
make clear the fresh and ancient sound they sing.

People emerge from winter to hear them ring,
children glitter with mischief and the blind man hears
bells in the town alight with spring.

Even he on his eyes feels the caressing
finger of Persephone, and her voice escaped from tears
make clear the fresh and ancient sound they sing.

Bird feels the enchantment of his wing
and in ten fine notes dispels twenty cares.
Bells in the town alight with spring

warble the praise of Time, for he can bring
this season: chimes the merry heaven bears
make clear the fresh and ancient sound they sing.

All evil men intent on evil thing
falter, for in their cold unready ears
bells in the town alight with spring
make clear the fresh and ancient sound they sing.

Cairo Jag

Shall I get drunk or cut myself a piece of cake,
a pasty Syrian with a few words of English
or the Turk who says she is a princess--she dances
apparently by levitation? Or Marcelle, Parisienne
always preoccupied with her dull dead lover:
she has all the photographs and his letters
tied in a bundle and stamped Decede in mauve ink.
All this takes place in a stink of jasmin.

But there are the streets dedicated to sleep
stenches and the sour smells, the sour cries
do not disturb their application to slumber
all day, scattered on the pavement like rags
afflicted with fatalism and hashish. The women
offering their children brown-paper breasts
dry and twisted, elongated like the skull,
Holbein's signature. But his stained white town
is something in accordance with mundane conventions-
Marcelle drops her Gallic airs and tragedy
suddenly shrieks in Arabic about the fare
with the cabman, links herself so
with the somnambulists and legless beggars:
it is all one, all as you have heard.

But by a day's travelling you reach a new world
the vegetation is of iron
dead tanks, gun barrels split like celery
the metal brambles have no flowers or berries
and there are all sorts of manure, you can imagine
the dead themselves, their boots, clothes and possessions
clinging to the ground, a man with no head
has a packet of chocolate and a souvenir of Tripoli.

The Knife

Can I explain this to you? Your eyes
are entrances the mouths of caves
I issue from wonderful interiors
upon a blessed sea and a fine day,
from inside these caves I look and dream.

Your hair explicable as a waterfall
in some black liquid cooled by legend
fell across my thought in a moment
became a garment I am naked without
lines drawn across through morning and evening.

And in your body each minute I died
moving your thigh could disinter me
from a grave in a distant city:
your breasts deserted by cloth, clothed in twilight
filled me with tears, sweet cups of flesh.

Yes, to touch two fingers made us worlds
stars, waters, promontories, chaos
swooning in elements without form or time
come down through long seas among sea marvels
embracing like survivors in our islands.

This I think happened to us together
though now no shadow of it flickers in your hands
your eyes look down on ordinary streets
If I talk to you I might be a bird
with a message, a dead man, a photograph.

Petja Dubarova, Bulgarije (1962-1979)

2011-11-30T09:31:00.007+01:00

Petja Stojkowa Dubarowa werd geboren op 25 april 1962 te Burgas als dochter van Stajko & Marija Dubarowi. Op jonge leeftijd begint Petja reeds met het schrijven van gedichten die met enige regelmaat gepubliceerd worden in kranten zoals "Slawejtsche“ (bulg. Славейче) en "Narodna Mladesch“ (bulg. Народна младеж) maar ook in tijdschrijften voor de jeugd zoals "Rodna Retsch“ (bulg. Родна реч) en "Mladesch“ (bulg. Младеж). In haar werk wordt ze onder andere beinvloed door schrijvers zoals Christo Fotew und Grigor Lenkow.

Na de basisschool gaat ze naar het Engelstalig gymnasium "Geo Milev" te Bursa, alwaar ze te boek staat als een uitstekende leerling. Hier draagt ze ook vaak gedichten voor.

In 1978 speelt ze een rol in de film trampa

In de daaropvolgende kerstvakantie gaat ze met haar familie te wintersport in de Bulgaarse bergen. Aldaar loopt ze een Zweedse jongen "Pier" tegen het lijf, waar ze hopeloos verliefd op wordt, en haar halve dagboek over volschrijft. Na de vakantie volgen er over en weer nog enkele brieven, maar na een aantal maanden zet Pier er een punt achter. De Zeventienjarige is ontroostbaar, en wanneer ze op haar school ook nog eens geconfronteerd wordt met onterechte strafmaten, zo zou ze om een wel of niet opzettelijke obstructie van de lopende band tijdens een praktijkles in de lokale brouwerij op de nominatie hebben gestaan een jaar over te moeten doen of geen aanbeveling voor hoger onderwijs ontvangen, breekt er iets in de lichtgevoelige Petja en ziet ze geen ander uitweg dan zich op 4 december 1979 van het leven te beroven.

Haar poetische oeuvre, bestaand uit vijf bundels, is in zijn geheel postuum gepubliceerd. Tussen 1980 & 1988.

In Burgas is enkele jaren geleden een museum geopend ter nagedachtenis aan Petja Dubarowa, wat tevens dienst doet als studie en documentatiecentrum ter bevordering van de Bulgaarse letteren.

Hieronder treft u een zevental vertaalde gedichten. De namen van de vertalers zijn mij echter niet bekend:

Herbst

Herbst- mit traurigen Augen,
Ein Lied, mit viel Traurigkeit gesungen,
Der Himmel weint mit blauen Augen,
Jaemmerlich singt der Wald auch.

Dein Kleid rauscht und sauselt,
erzaehlt eine traurige Geschichte.
Die frueher kraeftig leuchtende Sonne
Geht jetzt unter fuer lange Zeit.

Herbst- eine schone Frau mit traurigen Augen,
wie viel Traurigkeit bringst du mit!
Heute an den gruenen Wiesen
Schenkst du ein gelbes Kleid!

Nach dem Schatten

In die blaue Zauber der Stadt
ich tauche mich,nachdenklich und stumm,
der Regen belauert auf mich um die Ecke
und sein Atem leckt mich wie eine Flamme.

Als ob die unzähligen Tropfen brennen
und als ob sie mit Sommer bewässern sind,
rauschen wie einen begeisterten Bienenschwarm
und verfolgen sich über mich wie Blätter.

Die blauesten Zaubern von Burgas
sind die Schatten,die ihrem Traum verjagen haben.
Zwischen den finde ich meinen auch
uhd ferfolge ich ihn,so wie ich meine Freude verfolge.

Mood

The whole sky stumbled on a cloud,
And tumbled like a temple dome.
Then like a plane, it shrieked, it shouted.
And I saw, angered again and dumb,

The night rain, lean to kick
The clipped off border of the cloud.
Joy, branching out in me, was an oak
And vast the width of its crown...

For my life is a playful minute,
Snatched by a long day - instantly,
I live quite unnoticed in it
But now all the sky lives in me.

Drowned stars...

Drowned stars are floating on the sea.
Salt burnt the freshness of their colour.
How softly, without taking leave,
they lost both light and power.

But I would turn my heart right now
into a pyramid, a sell,
and it would bring them back alive,
ripe in its flesh, like a shell.

Winter Holidays

They melted like snow in my hair,
then died like a cropped out plait.
My panting day is dreaming they're here,
my morning pursues them to stay.

Heaping snow in my cave of delight,
I hide some image there, a secret.
Then textbooks overcloud my sight
and swooping tests speed up to hit me.

Sweet holidays, I yearn to have you
in memories that branch like vines,
and in my winter herbarium keep you
like a miniature tear of ice.

Saturdays

On Saturdays I'm unappreciated -
wild, flexible, and lively as a lynx.
And tiredness, having turned into a whim,
vacates me like a wound - healed up and faded.

School totally collapses in my mind
and I am far from registers an blackboards.
A hundred thousand rivers run towards me,
tints, hues, and rainbows fill my eyes,

and I get rhythms from those gipsy women.
I'm very, very strong - a vine in spring,
and I turn my guitar into a tear;
I never ask questions, never listen.

On Saturdays I'm unappreciated -
wild, flexible, and lively as a lynx.
And fear, sorrow, tiredness or whims
vacate me like a wound - healed up and faded.

And I'm not even sure who I am.
But when I put on Monday's uniform -
that blackboard-tunic once again,
I turn into a good girl as before.

Dedication

On chilly night, when drunk on rum,
sleep wallows in my attic room,
the moon grows darker from its sins,
when, strangled upon night's sharp rim,
right there - above me - fear hangs,
it's then I offer my pale hand
to you - you strange and furtive man
so tame, wild and swarthy, very handsome,
and only nineteen years this fall,
but having seen and knowing all,
with your independent creed,
yet searching for me - mine indeed,
and having fallen, wept and erred,
but your boyish tenderness preserved -
to take my domineering hand:
I make you brave, feel more a man.
We'll wash the moon of sin. Come, dear,
we'll rid ourselves of the corpse of fear,
and with the voice of a ship we'll blast -
the kind, night voice of my Bourgas.
And when the night backs with the moon
and when the sun showers treasure down
then having outgrown your fantasy
you'll set off smiling, next to me.

Bartholomeus Christiaan van Dorp, Nederland (1793-1815)

2011-11-29T15:12:00.002+01:00

Bartholomeus Christiaan van Dorp werd te Delft geboren op 6 januari 1793, als zoon van Joannes Henricus van Dorp en Wilhelmina van Waenen, die hij overigens al vroegttijdig verloor.

Na het overlijden van zijn ouders werd hij opgevangen door twee ooms. De één predikant te Woerden en de ander koopman te Rotterdam. Door hun beider toedoen kreeg de jonge van Dorp prive onderwijs te Delftshaven, waarna hij bekwaam genoeg geacht werd om naar de universiteit te gaan.

Hierop vertrok hij in 1811 naar Leiden alwaar hij rechten ging studeren maar zich tevens toelegde op de letteren, wis- en sterrenkunde. Om zo nu en dan zijn gedachten te kunnen verzetten wierp hij zich op de poezie en de schilderkunst.

Zijn studie zou hij echter niet af kunnen ronden, aangezien hij op 3 januari 1815 bezweek ten gevolge van zoals de bronnen vermelden enen borstziekte.

Zijn nagelaten gedichten werden in 1815 gedrukt als aandenken voor zijn vrienden te Leiden.

Bron: A.J. van der Aa, Biographisch woordenboek der Nederlanden. Deel 4. J.J. van Brederode, Haarlem 1858

Mijne bede.

Anderen jagen naar grootheid en aanzien;
Haken naar magt, en naar roem, en naar eer;
Pogen op troonen den schepter te zwaaijen;
Wenschen dat d' aarde zich buig' voor hen neêr;
Wanen het hoogste geluk te genieten,
Wat ooit de mensch op deze aarde genoot,
Als 't hun gelukt is ten zetel te stijgen,
En steeds verwinning hun' luister vergroot.

Anderen haken naar rijkdom en schatten,
Rukken delagchende bloemtjes van 't veld;
Wroeten en dringen in 't binnenst der aarde,
Slechts om het rampen aanbrengende geld.
Al hun gedachten en zinnen en wenschen,
Hangen aan 't goud, dat alleen hen verheugt;
Schatten te tellen, ja, slechts het aanschouwen
Levert aan andren de zaligste vreugd.

Anderen werpen, met vrolijke zangen,
Wierook op 't outer, aan Bacchus gewijd;
Zwelgen den nektar uit schuimende bekers,
Die hen vervrolijkt en stadig verblijdt.
Anderen plukken de zwellende trossen;
Worden op 't purper dier vruchten belust:
Daar het genot hen in vreugde doet baden,
's Werelds veelvuldige smart onbewust.

Anderen offeren Venus ter eere;
Vlechten haar bloemen en kranssen te zaam;
Strooijen haar paden met geurige rozen;
Staamlen met eerbied dien lieflijken naam;
Zweven in Venus aanlokkende gaarden;
Smaken de vreugde der dartlende jeugd;
Leppen, met nooit te verzadene teugen,
Bekers der wellust en zaligste vreugd.

Dan ik begeer niet, of grootheid, of aanzien;
Rijkdom houdt nimmer mijn harte geboeid;
'k Wensch niet, als koning, den schepter te zwaaijen,
'k Wil geen laurieren, met tranen besproeid.
Neen, ik begeer geen paleizen der grooten;
Vriendschap en waarheid bewonen die niet.
Venus en Bacchus moog' vreugde aan ons schenken;
Duurzaam genoegen verschaffen zij niet.

Neen, ik begeer niet het minst van dit alles;
Slechts eene woning, aan 't einde der aard',
Waar mij de liefde en de vriendschap onthalen,
Is meer dan vorsten paleizen mij waard.
Slechts in 't bezit van een' vruchtbaren akker,
Die in mijn daaglijksche nooddruft voorziet;

Langs mijne woning en kabbelend beekje,
Ruischend geboomte, dat schaduw mij biedt.
Daar, aan mijn dierbare Chloë vereenigd,
Chloë, mijn meisje, zoo edel van aard,
Slijte ik mijn dagen in 't zaligst genoegen,
Smake ik het hoogste geluk van deze aard'.
Daar zoude ik slaven, en zwoegen, en ploegen,
Zorgen voor 't geen ik behoef en ons lust.
Chloë zou steeds mijnen arbeid verzoeten,
Als zij mij 's avonds met minzaamheid kust.
Daar zou natuur zich in al haren luister
Toonen, en spreiden Gods liefde ten toon;
't Hooge geboomte en het kleinste gewasje
Ons doen erkennen haar Goddelijk schoon:
Daar, o! door liefde nu zalig, gelukkig,
Smaakten de gaven der milde natuur:
Vriendschap en liefde vereende onze harten,
Ja, die vermeêrde ons geluk ieder uur.
Hoor dan, ô Hemel! verhoor mijne bede!
'k Smeek om geen rijkdom, geen aanzien of eer;
'k Bid slechts een woning, waar vriendschap en liefde
Wonen: dit 's alles wat 'k van U begeer

John Aylmer Dorgan, USA (1836-1867)

2011-11-28T22:32:00.002+01:00

Dorgan was advocaat en dichter, en groeide op in Philadelphia.

In 1862 publiceerde hij een bundel met de titel "Studies"

The Beautiful

THE BEAUTIFUL, which mocked his fond pursuing,
The poet followed long;
With passionate purpose the shy shadow wooing,
And soul-betraying song.

And still the fervor of his fond endeavor
To him seemed poured in vain,
And all in vain, forever and forever,
The sorrow of his strain.

But when at last he perished broken-hearted,
The world, grown dark and dull,
Bewailed the radiance with him departed
Who was the Beautiful.

The dead Solomon

KING SOLOMON stood in the house of the Lord,
And the Genii silently wrought around,
Toiling and moiling without a word,
Building the temple without a sound.

Fear and rage were theirs, but naught,
In mien or face, of fear or rage;
For had he guessed their secret thought,
They had pined in hell for many an age.

Closed were the eyes that the demons feared;
Over his breast streamed his silver beard;
Bowed was his head, as if in prayer,
As if, through the busy silence there,
The answering voice of God he heard.

Solemn peace was on his brow,
Leaning upon his staff in prayer;
And a breath of wind would come and go,
And stir his robe, and beard of snow,
And long white hair;
But he heeded not,
Wrapt afar in holy thought.

King Solomon stood in the house of the Lord,
And the Genii silently wrought around,
Toiling and moiling without a word,
Building the temple without a sound.

And now the work was done,
Perfected in every part;
And the demons rejoiced at heart,
And made ready to depart,
But dared not speak to Solomon,
To tell him their task was done,
And fulfilled the desire of his heart.

So around him they stood with eyes of fire.
Each cursing the king in his secret heart,—
Secretly cursing the silent king,
Waiting but till he should say “Depart;”
Cursing the king,
Each evil thing:
But he heeded them not, nor raised his head;
For King Solomon was dead!

Then the body of the king fell down;
For a worm had gnawed his staff in twain.
He had prayed to the Lord that the house he planned
Might not be left for another hand,
Might not unfinished remain;
So praying, he had died,
But had not prayed in vain.

So the body of the king fell down,
And howling fled the fiends amain;
Bitterly grieved, to be so deceived,
Howling afar they fled;
Idly they had borne his chain,
And done his hateful tasks, in dread
Of mystic penal pain,—
And King Solomon was dead!

Charles Patrick Donnelly, Ierland (1914-1937)

2011-11-28T09:11:00.005+01:00

Charles Patrick Donnelly werd geboren te Killybrackey, nabij Dungannon in County Tyrone op 10 juli 1914. Zijn vader Joseph Donnelly was oorspronkelijk veehouder maar verkocht de boerderij in 1917 waarop het gezin verhuisde naar Dundalk alwaar ze een kruidenierszaak openden. Het ging de Donnelly's voor de wind, aangezien Joseph naast de winkel ook nog gelden wist te beuren uit veehandel en de koop en verkoop van onroerend goed. Charles groeide op in een groot gezin dat naast hemzelf nog vijf broers en twee zussen telde. Zijn moeder overleed echter reeds in 1927, toen Charles 13 was.

Na zijn lagere onderwijs te hebben ontvangen te Dundalk verhuist het gezin in 1928 naar Dublin alwaar hij de O'Connell school bezocht. Maar lang zou dat niet duren, aangezien hij na enkele weken reeds van school werd geschopt. De daaropvolgende maanden brengt Charles overdag op straat door, tot zijn vader er achter komt hoe de vork nu precies in de steel steekt. In deze periode komt hij ook in aanraking met radicaal politieke groeperingen zoals de IRA, de Ierse communistische partij en het links republikeinse Saor Eire. Dat zijn interesse voor deze groeperingen deels werd aangewakkerd door de gedachte dat hij zijn conservatieve vader daar flink mee zou kunnen sarren lijkt niet onwaarschijnlijk. Na een korte tijd als timmermansleerling werkzaam te zijn geweest begint hij in 1931 aan zijn studies geschiedenis, Engels en Ierse taal aan University College te Dublin.

Op de universiteit begint hij met het schrijven van gedichten en proza voor verschillende studentenbladen en wordt steeds actiever in de radicaal linkse en republikeinse politiek. Dit gaat ten koste van zijn studie en in 1934 verlaat hij de universiteit dan ook voortijdig na tot driemaal toe te zijn gezakt voor zijn eerstejaars examnens, om zich vervolgens aan te sluiten bij The Republican Congress.

In juli van dat jaar wordt hij gearresteerd voor zijn medewerking aan een overval op een winkelier tezamen met enkele republikeinse broeders en voor twee weken gevangengezet. Dit is voor zijn vader de druppel en Charles komt op straat terecht, waarna hij de nachten door dient te brengen in parken rondom Dublin.

Hij weet uiteindelijk weer ergens een verblijfplaats te ritselen en begint met het schrijven voor The Congress newspaper. In januari 1935 werd Donnelly wederom gearresteerd nadat hij een politieagent had aangevallen tijdens een demonstratie. Ditmaal bracht hij een maand achter de tralies door.

In februari 1935 vertrok hij naar Londen, alwaar hij verschillende baantjes had in cafe's en restaurants maar ook veelvuldig schrijvend van zich liet horen. Zo schreef hij geregeld artikelen voor verschillende linkse bladen en kranten. Verder zette hij zich in voor The Republican Congress afdeling van de Engelse hoofdstad.

Bij het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in juli 1936 was hij één van de eerste die The Republican Congress opriep om strijdkrachten te sturen. Aan het einde van dat jaar sloot hij zichzelf ook aan bij de zogenaamde Connolly Column dat louter uit Ieren bestond. Hij arriveerde op 7 januari 1937 te Albacete.

Na een korte basis training, bereikte hij op 23 februari het front, alwaar hij vier dagen later met zijn bataljon onder zwaar vijandelijk vuur kwam te liggen. Op het moment dat ze zich terug wilde trekken werd hij door een fataal schot in het hoofd getroffen. Vlak voor zijn dood zou hij volgens verschillende overlevenden nog de woorden "even the olives are bleeding" uitgesproken hebben. Een beroemde regel die onder andere gebruikt zou worden als titel van zijn biografie. Zijn lichaam werd op 10 maart ontdekt, waarna hij tezamen met verschillende kameraden in een ongemarkeerd graf begraven werd.

The Life and Poems, werd gepubliceerd in 1987. In 1992 gevolgd door Joseph O'Connors, Even the Olives are Bleeding - the life and times of Charles Donnelly, New Island Books, Dublin.

Het hieronderstaande gedicht The Flowering Bars werd geschreven tijdens zijn gevangenschap in in Mountjoy Gaol, Dublin in 1935.

The Flowering Bars

After sharp words from the fine mind,
protest in Court,
the intimate high head constrained,
strait lines of prison, empty walls,
a subtle beauty in a simple place.

There to strain thought through the tightened brain,
there weave
the slender chord of thought, in calm,
until routine in prospect bound
joy into security,
and among strictness sweetness grew,
mystery of flowering bars.

Bronnen : wikipedia

Jaap van Domselaer, Nederland (1923-1944)

2011-11-27T21:05:00.004+01:00

Jaap van Domselaer werd geboren op 9 oktober 1923 te Bergen als jongste telg in het gezin van componist Jakob van Domselaer en Maaike Middelkoop.

Jaap voelde zich al snel aangetrokken tot de kunsten, wat naar alle waarschijnlijkheid gevoed werd door de grote stoet aan kunstenaars, dichters en componisten die geregeld bij zijn ouders over de vloer kwamen. Zo kent zijn poëziealbum bijdragen van Adriaan & Henriëtte Roland Holst, JC Bloem, PN van Eyck, Boutens, Nijhoff, van Schendel, Toorop, Fernhout etc. etc.

Jaap werd door zijn vrienden (waaronder Friso ten Holt & Gerrit Kouwenaar) gezien als een te bewust levende jongen met een bijzondere intelligentie. Ze waren het er dan ook allemaal over eens dat Jaap ooit een groot dichter zou worden.

Hij volgt zijn opleiding aan het Gymnasium te Alkmaar. Het is in deze periode dat hij er serieus over na denkt om schrijver te willen worden. Hij begint met het schrijven van gedichten, verhandelingen over bijvoorbeeld Perk & Kloos en hij legt een dagboek aan. Zijn netwerk van kunstzinnige vrienden breidt zich steeds verder uit en op een ieder die hij ontmoet maakt hij een onuitwisbare indruk.

Aangezien hij doorkreeg dat hij dat jaar toch niet zou slagen voor zijn examen, besluit Jaap in juni 1940 dat ie maar eerder met vakantie moest zodat hij zich volledig op zijn schrijversschap kon gaan richten. Dit plan viel bij de oude van domselaer niet bepaald in goede smaak en die stelde jaap dan ook voor een keuze: of zijn examens afronden of het huis uit, waarop Jaap meteen op zoek ging naar een baan. Voor van Domselaer Sr. het teken dat zijn kruistocht totaal nutteloos was. Jaap mocht dus blijven.

Hij ging zo op in zijn gedichten en andere literaire werkzaamheden, dat de oorlog nauwelijks enige indruk op hem leek te maken. Totdat hij in februari 1943 van zijn bed werd gelicht om in Duitsland tewerkgesteld te worden. Een briefje van de dokter die verklaarde dat deze bedlegerige letterkundige onder geeen beding vervoerd mocht worden, wist dat nog te verhinderen. Later die maand werd de woning te Bergen ontruimd en moest het gezin zijn toevlucht zoeken bij familie in Hilversum.

In september van dat jaar werd er een verordening van kracht met betrekking tot het tewerkstellen van mannen geboren tussen 1921 en 1923 waar geen doktersbriefje iets aan zou kunnen veranderen en dook hij onder in Amsterdam. In maart 1944 keert hij echter weer terug naar Hilversum.

In augustus 1944 zoekt hij contact met het verzet, maar wordt door hen voor even in de wacht gezet, aangezien men er toch niet helemaal van overtuigd is of van Domselaer wel uit het juiste hout gesneden is. Op het moment dat het Jaap allemaal te lang duurt, neemt hij in november 1944 het besluit om een poging te wagen zelfstandig het bevrijde deel van Nederland te bereiken en zich aldaar aan te gaan sluiten bij de gealieerden.

Op 23 december 1944 werd hij gevonden door een Poolse wachtpost op de bevrijde oever van de Maas, in de buurt van het plaatsje Empel. Hij was door kogelschoten ernstig verwond en stierf korte tijd later. Door wie hij nu precies om het leven is gebracht blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk.

Het lichaam van Jaap van Domselaer werd overgebracht naar Den Bosch en is daar zonder ceremonie begraven. In 1953 werd het herbegraven op het gemeentekerkhof van Bergen.

Zijn gedichten verschenen in een postume uitgave in een oplage van 125 exemplaren in eigen beheer in 1954. Enkele van die gedichten zouden in 1990 opgenomen worden in het hieronder vermeldde boek van Loet Swart. Veerien jaar later weet hij ook zijn plaats te veroveren in de bloemlezing van Gerrit Komrij.

Bron: Loet Swart - Altijd nader en even ver het dichtersleven van Jaap van Domselaer 1923-1944 - uitgeverij Balans 1990

Hoewel Loet Swart er in zijn boek over van Domselaer veelvuldig uit citeert en we dus wel enigszins een idee krijgen van wat er in staat, blijft het toch eeuwig zonde dat het dagboek van van Domselaer tot op de dag van vandaag niet in druk is verschenen.

Papavers

In d' omlijsting van de lege haard
Staat een oude bruine kruik.
Zwak glanst het namiddaglicht
Om de ronde buik.

Papavers, sdtil verbloeiden,
Steken dorrend uit de hals.
Blaren zijn omlaag gezegen
Met zachte val.

En altijd duren de uren
Om dit zwijgend tafereel -
De dagen der bloei zijn weinigen
En die der verdorring veel.

Digby Mackworth Dolben, Engeland (1848-1867)

2011-11-26T17:16:00.007+01:00

Dolben werd geboren op 8 februari 1848 te Guernsey, als de jongste van vijf kinderen, maar goeide op in Northamptonshire.

In 1862 begon hij zijn studie aan Eton College, alwaar hij bevriend raakte met Robert Bridges, die later (in 1911) zorg zou dragen voor de publicatie van zijn gedchten.

Dolben veroorzaakte behoorlijke schandalen op Eton door zijn exhibitionistische gedrag. Zo stak hij zijn liefde voor medestudent Martin Le Marchant Gosselin niet bepaald onder stoelen of banken en droeg dan ook menig liefdesgedicht aan hem op. Daarnaast werd het hem ook al niet echt in dank afgenomen dat hij ondanks zijn streng protestante achtergrond openlijk dweepte met het katholicisme en serieus leek te overwegen om monnik te worden in de order der benedictijnen.

Dolben werd daarop verzocht de school te verlaten, maar zou in 1864 door het toedoen van zijn vader weer worden toegelaten.

Bridges stelde Dolben in 1865 voor aan de dichter Gerard Manley Hopkins, die op meerdere gronden danig onder de indruk was van de jonge Digby, waarvan hij onder andere blijk gaf in een tweetal gedichten die hij speciaal voor hem vervaardigde.

In datzelfde jaar vertrok hij naar Lincolnshire om als mentor aan de slag te gaan en een jaar later naar Oxford voor zijn toelatingsexamens. Maar door het feit dat hij vlak daarvoor ziek was geworden en het dus te stellen had met een zwakke gezondheid ging het niet door.

Op 28 juni 1867, verdween hij tijdens het zwemmen ineens in de diepte en verdronk.

In de laatste drie jaar van zijn korte leven, had hij een redelijke hoeveelheid gedichten geproduceerd die zoals eerder reeds aangegeven in 1911 door Bridges verzameld en ingeleid zouden worden.

Sister Death

My sister Death! I pray thee come to me
Of thy sweet charity,
And be my nurse but for a little while;
I will indeed lie still,
And not detain thee long, when once is spread,
Beneath the yew, my bed:
I will not ask for lilies or for roses;
But when the evening closes,
Just take from any brook a single knot
Of pale Forget-me-not,
And lay them in my hand, until I wake,
For his dear sake;
(For should he ever pass and by me stand,
He yet might understand-)
Then heal the passion and the fever
With one cool kiss, for ever.

A Sea Song

In the days before the high tide
Swept away the towers of sand
Built with so much care and labour
By the children of the land,

Pale, upon the pallid beaches,
Thirsting, on the thirsty sands,
Ever cried I to the Distance,
Ever seaward spread my hands.

See, they come, they come, the ripples,
Singing, singing fast and low,
Meet the longing of the sea-shores,
Clasp them, kiss them once, and go.

'Stay, sweet Ocean, satisfying
All desires into rest--'
Not a word the Ocean answered,
Rolling sunward down the west.

Then I wept: 'Oh, who will give me
To behold the stable sea,
On whose tideless shores for ever
Sounds of many waters be?'

A Song of Eighteen

Strain them, O winds, the sails of the years,
Outspread on the mystic sea;
Faster and faster, for laughter or tears,
O bear my story to me!
Waft it, O Love, on thy purple wings,
The dawn is breaking to pass:
Strike it, O Life, from thy deeper strings,
And drown the music that was.

Yet lovely the tremulous haze
That curtained the dreamful afar,
Thro' the which some face, like a star,
Would lighten, too sudden for praise.
And white were our loves on their way
As morn on the hills of the south;
The kisses that rounded their mouth
As fresh as the grasses in May.

They passed; but the silvery pain
Of our tears was easily told,--
For the day but an hour was old,
At noon we should meet them again.

Weary am I of ideal and of mist,
The shroud of life that is dead;--
And, as the passionate sculptor who kissed
The lips of marble to red,
Ask I a breath that is part of my own,
Yet drawn from a soul more sweet;--
Or, as the shaft that upsoareth alone
Undiademed, incomplete,
Claim I the glory predestined to me
In the Mother Builder's will,
Portion and place in the Temple to be
Till the age her times fulfil.

Beyond

Beyond the calumny and wrong,
Beyond the clamour and the throng,
Beyond the praise and triumph-song,
He passed.
Beyond the scandal and the doubt,
The fear within, the fight without,
The turmoil and the battle-shout,
He sleeps.

The world for him was not so sweet
That he should grieve to stay his feet
Where youth's and manhood's highways meet
And die.
For every child a mother's breast,
For every bird a guarded nest,
For him alone was found no rest
But this.

Beneath the flight of happy hours,
Beneath th withering of the flowers,
In folds of peace more sure than our's
He lies.
A night no glaring dawn shall break,
A sleep no cruel voice shall wake,
An heritage that none can take
Are his.

David Diop, Frankrijk (1927-1960)

2011-11-25T10:50:00.005+01:00

David Mandessi Diop werd geboren op 9 juli 1927 te Bordeaux. Zijn moeder kwam uit kameroen, zijn vader uit Senegal. Over zijn jeugd is niet zoveel bekend. David verloor zijn vader op jonge leeftijd en werd voor het grootste deel van zijn jeugd dus opgevoed door zijn alleenstaande moeder. De meeste bronnen melden dat hij zijn basisonderwijs in Senegal genoten zou hebben, maar gedurende de tweede wereldoorlog zat hij in ieder geval met zekerheid op het Lycee Marcelin Berthelot te Parijs. Hij debuteert als dichter terwijl hij nog op school zit. Verschillende van zijn gedichten worden gepubliceerd in Leopold Senghor's Anthologie de la nouvelle poesie negre et malgache (1948)

Hoewel hij het grootste deel van zijn leven in Frankrijk woont, blijft hij verlangen naar Afrika. Dit vormt dan ook een belangrijke thematiek in zijn Poëzie, net zoals zijn haat tegen de onderdrukker en de vurige hoop dat Afrika ooit een volledig zelfstandig en onafhankelijk continent zou worden.

Ten gevolge van zijn slechte gezondheid (verschillende bronnen melden dat hij zijn hele leven semi invalide zou zijn geweest, maar een omschrijving kom ik niet tegen) wisselt hij zijn droom om medicijnen te gaan studeren in voor de kunsten. Hij studdeert af in de letteren en trouwt in 1950 met Virginia Kamara, die niet enkel in zijn leven maar ook in zijn gedichten een belngrijke rol zou spelen.

In de jaren vijftig keert hij terug naar Afrika. Zijn debuutbundel Coups de Pillon verschijnt in 1956.

Diop werkte als leraar te Dakar, en zette zich na de onafhankelijkheid van Senegal in 1958 in voor het regiem van Ahmed Sekou Touré.

Diop en zijn vrouw kwamen om bij een vliegtuigcrash op 25 augustus 1960 op weg naar Frankrijk.

Het grootste deel van zijn oeuvre, waaronder het manuscript voor zijn tweede bundel, zouden nooit meer boven water komen. Wat overblijft zijn de 22 gedichten uit zijn debuut en een enkele herinnering.

The Vultures

In that time
When civilization struck with insults
When holy water struck domesticated brows
The vultures built in the shadow of their claws
The bloody monument of the tutelary era
In that time
Laughter gasped its last in the metallic hell of roads
And the monotonous rhythm of Paternosters
Covered the groans on plantations run for profit
O sour memory of extorted kisses
Promises mutilated by machine-gun blasts
Strange men who were not men
You knew all the books you did not know love
Or the hands that fertilize the womb of the earth
The roots of our hands deep as revolt
Despite your hymns of pride among boneyards
Villages laid waste and Africa dismembered
Hope lived in us like a citadel
And from the mines of Swaziland to the heavy sweat of Europe’s factories
Spring will put on flesh under our steps of light.

Africa

Africa my Africa
Africa of pround warriors in ancestral savannahs
Africa of whom my grandmlother sings
On the banks of the distant river
I have never known you
But your blood flows in my viens
Your beautiful black blood that irrigates the fields
The blood of your sweat
The sweat of your work
The work of your slavery
Africa, tell me Africa
Is this your back that is bent
This back that makes under the weight of humilation
This back trembling with red scars
And saying yes to the whip under the midday sun
But a grave voice answer me
Impetuous child that tree young and strong
That tree over there
Splendidly alone amidst white and faded flowers
That is your Africa springing up anew
springing up patiently obstinately
Whose fruit bit by bit acquire
The bitter taste of liberty.

Close to you

Close to you I have regained my name
My name long hidden beneath the salt of distances
I have regained eyes no longer veiled by fevers
And your laugh like a flame making holes in the dark
Has given Africa back to me beyond the snows of yesterday
Ten years of my love
And mornings of illusion and wreckage of ideas
And sleep peopled with alcohol
Ten years and the breath of the world has poured its
pain upon me
Pain that loads the present with the flavor of tomorrows
And makes of love an immeasurable river
Close to you I have regained the memory of my blood
And necklaces of laughter around the days
Days that sparkle with joys renewed.

bronnen: Krijasto.com / wikipedia / University of Florida

Nieuwe biografie Phillis Wheatly

2011-11-24T21:03:00.003+01:00

Phillis Wheatley: Biography of a Genius in Bondage

Phillis Wheatley may be a staple of elementary school curricula across the land, but she hasn't been the subject of a full-length biography until now. This is surprising, given that she's such an iconic figure, but reading Vincent Carretta's fascinating Phillis Wheatley: Biography of a Genius in Bondage, it becomes less surprising, for as Carretta makes clear from the outset, Wheatley is an extremely "challenging and elusive" subject.

meer over deze biografie leest u te hier

Ivan Dezman, Kroatië (1841-1873)

2011-11-24T11:22:00.003+01:00

Ivan Dezman werd geboren op 6 mei 1841 te Fiume.

Hij studeerde medicijnen en was vanaf 1865 als arts werkzaam te zagreb. Hij trouwde en kreeg twee kinderen, waarvan de laatste slechts twee maanden voor Dezmans vroege dood op 24 oktober 1873 (Zagreb) geboren zou worden.

In 1868 stelde hij het eerste Kroatisch medische woordenboek samen.

Dezman schreef epische gedichten op thema's uit de Kroatische geschiedenis. Gedurende zijn leven verschenen er drie bundels van zijn hand.

1861 : Smrt Grofa Josipa Rabate
1865 : Smiljan I Koviljka
1869 : Zrinski

Leon Deubel, Frankrijk (1879-1913)

2011-11-23T16:04:00.003+01:00

Leon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 te Belfort.

Arm en onaangepast pleegde hij op 34-jarige leeftijd zelfmoord door op 4 juni 1913 te Maisons-alfort nabij Parijs in de Marne te springen.

Vantevoren had hij al zijn manuscripten verbrand.

Hij wordt beschouwd als de laatste van de poètes maudits. Nagelaten heeft hij Le Chant des routes et des déroutes (1901), Sonnets intérieurs, Vers la vie, Poésies, Régner,Léliancolies.

Détresses

Seigneur ! je suis sans pain, sans rêve et sans demeure.
Les hommes m’ont chassé parce que je suis nu,
Et ces frères en vous ne m’ont pas reconnu
Parce que je suis pâle et parce que je pleure.

Je les aime pourtant comme c’était écrit
Et j’ai connu par eux que la vie est amère,
Puisqu’il n’est pas de femme qui veuille être ma mère
Et qu’il n’est pas de cœur qui entende mes cris.

Je sens, autour de moi, que les bruits sont calmés,
Que les hommes sont las de leur fête éternelle.
Il est bien vrai qu’ils sont sourds à ceux qui appellent.
Seigneur ! pardonnez-moi s’ils ne m’ont pas aimé !

Seigneur ! j’étais sans rêve et voici que la lune
Ascende le ciel clair comme une route haute.
Je sens que son baiser m’est une pentecôte,
Et j’ai mené ma peine aux confins de sa dune.

Mais j’ai bien faim de pain, Seigneur ! et de baisers !
Un grand besoin d’amour me tourmente et m’obsède,
Et sur mon banc de pierre rude se succèdent
Les fantômes de Celles qui l’auraient apaisé.

Le vol de l’heure émigre en des infinis sombres,
Le ciel plane, un pas se lève dans le silence,
L’aube indique les fûts dans la forêt de l’ombre,
Et c’est la Vie, énorme encor qui recommence !

(1900, place du Carrousel, 3 heures du matin.)

bron : Wikipedia

Kajuh Karel Destovnik, Slovenië (1922-1944)

2011-11-21T16:34:00.009+01:00

Karel Destovnik werd geboren op 19 december 1922 te Šoštanj, Slovenië als het oudste kind van Jože Destovnik and Marija Vasle. Het voorzetsel Kajuh dat hij er later zelf aan toe zou voegen, was ontleend aan de geboorteplaats van zijn grootvader.

Hij werd van de prestigieuze Celje middelbare school geschopt in verband met het verspreiden van het communistische gedachtegoed en vervolgde zijn opleiding te Maribor.

Kajuh begon met het schrijven van gedichten aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Zijn eerste publicaties verschenen in een literair magazine voor de jeugd "Slovenska mladina" dat werd uitgegeven door een vriend van hem; Dušan Pirjevec. Ook in de daaropvolgende jaren zouden zijn gedichten hier regelmatig in verschijnen. Daarnaast was hij een erkend vertaler. Vooral vanuit het Tjechisch. Voorbeelden van schrijvers die door hem vertaald werden waren onder andere Jiri Wolker & Jaroslav Seifert.

Hij werd gearesteerd door de Joegoslavische autoriteiten aan het eind van januari 1941 en gevangengezet. Binnen een maand was hij weer op vrije voeten en sloot zich in april van dat jaar aan bij het Joegoslavisch leger. Na nog een korte tijd in gevangenschap van de Gestapo te hebben verkeerd sloot hij zich uiteindelijk aan bij het Sloveense verzet.

Zijn revolutionaire gedichten waren zeer geliefd onder de Sloveense Partizanen en werden uiteindelijk ook gebruikt ter rekrutering van nieuwe krachten. In de herfst van 1943 publiceerde hij deze Partizaanse gedichten, die nadien nog vele malen herdrukt zouden worden.

In Februari 1944 stuitte zijn divisie in een bar strenge winter op een sterk Duits offensief. Destovnik verschanste met zijn mannen in een huis nabij Žlebnik, dat op 22 februari van dat jaar werd aangevallen door een Duitse Patrouille. Kajuh was één van de eerste die daarbij het leven liet. Hij werd 21 jaar.

Op 21 Juli 1953, werd hij uitgeroepen tot nationale held.

Bron: Wikipedia.

Hieronder een korte Sloveense docufilm over het leven van Kajuh Karel Destovnik.

Thomas Dermody, Ierland (1775-1802)

2011-11-20T12:20:00.003+01:00

Thomas Dermody werd geboren op 15 januari 1775 te Ennis, Ierland als zoon van een onderwijzer. Dermody kon goed leren en werd dan ook al snel bestempeld als een waar wonderkind, maar Thomas zelf dacht daar duidelijk anders over en vergooide zo goed als elke kans die hem werd aangeboden, waardoor er van een studie nooit veel zou komen.

Hij publiceerde twee bundels. Het eerste "Poems" verscheen reeds in 1789. De tweede bundel, eveneens "poems" genaamd, verscheen drie jaar later. Na zijn overlijden zouden deze twee werken gebundeld worden onder de titel "The Harp of Erin" 1807. Sommigen beschouwde hem als de Ierse Chatterton, maar de geschiedenis en het heden leren ons dat dat soort opmerkingen toch vaak met een korreltje zout genomen dienen te worden. In 1806 verscheen er van de hand van James Grant Raymond nog een biografie over Dermody.

In 1792 vertrok hij naar het continent om als Luitenant tweede klas ten strijde te trekken. Weinig is er over deze periode bekend. Hij kwam uiteindelijk in Londen terecht, alwaar hij in 1802 in volslagen armoede en lijdend aan tuberculose zou komen te overlijden. Hij werd zevenentwintig jaar oud.

Dermody schreef tevens onder verschillende pseudoniemen, waaronder Mauritius Moonshine, en Marmaduke Myrtle.

Memory

Thou sportive Maid, who wont with beaming eye,
To mark the first, faint purple of the sky,
When Morn, her dewy show'r of fragrance flung,
To mark the first, faint purple of the sky,
When Morn, her dewy show'r of fragrance flung,
And waked on every spray the tuneful throng,
Or 'tranced in pensive Pleasure's fairy dream,
Beside some stilly Lake's caerulean stream,
Watch'd the pale Queen of Eve her shades renew,
And bid the lingering Sun a last adieu!
While the dim copse rung sullen, to each sound,
And Silence hush'd the languid scene around,
Save, when the tender pause was rudely broke,
By the tir'd oxen's loosely-tinkling yoke,
Or busy mill, or soft pipe's plaintive tune,
Or watch-dog baying the affrighted moon.
Once more, oh deign, my artless song to guide,
My genuine pleasure, my delightful pride!
Once more thy gentle charms o'er pain diffuse,
And let me boast, (fond wretch!) at least — THE MUSE.

Ye sages, say, why in the blooming brain
Past joys renew, or sorrows thrill again?
Say, why the faded thoughts distinctly move,
And cull the floating seeds of Friendship or of Love?
In vain, tumultuous billows, howling roll,
And burn, or freeze, beneath each savage pole;
In vain, rough Alps their horrid brows extend,
To hide the darling maid or faithful friend:
IDEA bodies forth the airy form,
And Fancy triumphs o'er Destruction's storm;
Her brilliant pencil paints Cleora's cheek,
Her radiant ringlets, and her dimples sleek;
So true, the youth appears completely blest,
And clasps the beauteous phantom to his breast,
A momentary joy ev'n dreams impart,
And empty nothings captivate the heart:
Such the frail transport Memory bestows,
When Time hath wean'd us from our bitterest woes,
Her tender touch then softens every shade,
Not glaringly unveil'd, nor dismally decay'd.

Ah! I remember well yon shelter'd glade,
Where careless o'er the flowering turf I play'd,
With brother babes the antic revel framed,
Famed for my shrewdness, for my humor famed;
Each sport from childhood, up to ripening age,
Is now enroll'd on MEMORY's filmy page;
Each sweet idea rushes on my mind,
Extractedly sincere, and feelingly refin'd.

How oft, where yonder sign-board, simply gay,
Flaunts on its creaking hinge athwart the way;
When all the windows shone in burnish'd blaze,
Struck by the Lord of Splendor's ruddiest rays,
And rose-lip'd Health the mantling tankard crown'd,
To pledge the smiling family around,
While Wit and quaint-ey'd Jest, and motley Mirth,
Graced the clean circus of the ev'ning hearth;
And ancient Wisdom (droll in days of yore,)
Rehearsed such deeds, — as shall be done no more.

Yon cottage, once, full op'd the cheerful door,
From bailiff crowds, and wicked duns secure,
Which now the surly Squire, relentless fiend!
Bids his inhuman slaves of slaughter rend,
To give some flattering profligate a place,
To virtue lost, to pity, and to grace.
See now, ev'n now, the anguish'd mother weep,
(Her husband long enjoys eternal sleep,)
Her pallid children, sobbing, hang around,
And start (sweet cherubs!) at the landlord's sound.
Fell landlord! who could see their infant tears,
Could see, and yet refuse to soothe their fears:
To Heav'n alone, the sad assembly look,
Or seek for peace in Heav'n's immortal book.

Yes, I remember well the church-yard road,
Where yew-trees mark'd the Curate's snug abode;
But chief the Clerk my pliant soul retains,
His ale-house catches, his shrill Sunday strains;
His midnight hist'ries, that would bid me quake,
Of Cromwell dauntless, and heroic Blake;
Of Greece and Tartary, of noblest Rome,
Of Raleigh, and tobacco's bland perfume,
Of ancient Paradise, of modern Hell,—
Yes, I remember all his annals, well,
Full well! — my bosom vibrates to the thought,
For if he flogg'd severe, was his the fault?

Yes, I remember too, the upland scene,
With beeches hung, and cloath'd in 'broider'd green,
Where saunt'ring from the village din, I rov'd,
And talk'd with Bards, my earliest childhood lov'd,
Musing, in solitary pomp appear'd,
And startled, from their cells, the dappled herd,
While the poor clown, as innocent as they,
Star'd, as if Hamlet's ghost had crossed his way.
With well-nosed pointer, and disploding gun,
Oft did I rise, to meet the rising Sun,
The rising Sun, luxuriant, hail'd my flight,
And cast his purest robe of glorious light;
The covies quick, their glitt'ring plumes display'd,
And rustling, flutter'd from the vernal shade:
The blue-neck'd partridge rose, on speckled wing,
The greyish plover skim'd, with hasty spring,
And as the wily woodcock left his seat,
The tube unerring fell'd him at my feet.

Yon Mount, whose giant offspring beat the air
With rugged arms, by storm and tempest bare,
Has oft repell'd red June's too ardent pow'r,
Or fenc'd me, studious, from the patt'ring show'r.
Dear haunts! your num'rous beauties bloom anew,
And MEM'RY's mirror lends you to my view:
But ah! the time is gone, I held you close,
'Tis but Remembrance now, that stills my woes;
How blithe on Sabbath-day thy band would shew,
Trick'd in refulgent russet's auburn glow,
Each lad his lass, with tender dalliance led,
And pray'd for lasting love, when pray'rs were read.

'Bove all those maids, AMELIA shone most fair,
Mild was her bosom as the evening air,
A halcyon calm that temple ere possest,
Ah! that Misfortune's sting should break its rest:
For Henry's brow the chaplet wild she wove,
And twin'd the woodbine into knots of love;
With equal flame, his heart, ingenuous, burn'd,
Blest is that love, thrice blest, by both return'd.
And now the merry tabors rang around,
Mix'd with the trumpet and the cymbal's sound,
In virgin-white the bride-maids walk'd the way,
And bridemen blithe, in suits of green so gay;
AMELIA too, — no HENRY came to share
Her precious hand, and stile her heav'nly fair;
No HENRY came — thy HENRY comes no more!
A barb'rous press-gang urg'd him to the shore,
Doom'd, on his bridal day, to leave his home,
Sad farewel! and through foreign countries roam.
Full many a year had pass'd — and many a tear
Had wrung AMELIA's heart, with grief sincere.
Dull, on the strand she rov'd, when hermit grey
Mark'd it the solemn hour of setting day,
A beggar cross'd her path by travel worn,
His visage meagre, and his cov'ring torn,
Dejection in his eye, a languid glance
Of hopeless woe he turn'd, in sullen trance;
She look'd — on what? all tremblingly, she cry'd
"My HENRY — HENRY!" — and in rapture dy'd.
Amaz'd, with icy gaze, her HENRY stood,
Then plung'd despairing in the flashing flood.
On the lone shore, a votive tomb is rais'd,
With sea-shells gem'd and shining sea-weeds grac'd,
And as the fisher's boat glides slowly by,
While the divided surges seem to sigh,
He points where HENRY and AMELIA lie.

Ev'n MEM'RY triumphs in the brutal race,
And marks them with a fond retentive trace;
Witness, old Argus, at his master's feet,
His wishes answer'd, and his death complete,
Form'd the rude-soothing suitors to despise,
And with Ulysses share the title, Wise.

Here, let me trespass on another tale,
The workmen chaunt it on yon neighb'ring vale;
Known, as the bird, who o'er each murder'd child,
Flung the choice odours of the gloomy wild:
EUGENIO, once (when frost had glaz'd the plain,
And haggard Winter bade his horrors reign,)
To cheer a dying friend, with eager haste
Flew, unregarding, o'er the crystal waste;
He fell, with hideous lapse, — his Dog, alone
The partner of his steps, with mournful moan
Ran howling back, nor would the creature stay
Till he had shewn where his lov'd master lay:
By timely aid EUGENIO's life was sav'd,
And truth canine in lasting lines engrav'd.

Frequent, when motley colours stain the sky,
With damasks fiery as the ferret's eye,
And silence shuts the tinted valves on high,
Up the green visto of that slope sublime,
In melancholy exstacy, I climb,
While the slow-warbled shakes of sylvan flute,
With dying fall, my pensive ear salute;
Then all, or good or evil, once I knew,
Crowds on my bosom, and blockades my view,
Foibles on Virtue's part, and faults that charm'd,
And purest deeds, by noblest feelings, warm'd,
Fears, cares, doubts, joys, in mix'd perspective join'd,
With all the transient passions of the mind.

O! thou vain Hope! thou murd'rer of delight!
Thy dreams, the dreams of phrenzy, and of night,
Thy false, frail promises have wreck'd my heart,
And bade the thought of former transport part,
Thy calms to woe my little pinnace bore,
And cast it on a sea — a sea without a shore.

Like a poor exile on some savage strand,
Freedom remote, and agonies at hand,
Each Indian yell his shrinking bosom smites,
Dark ruin hovers o'er his weary nights,
His days one view of misery appear,
And ages, more than ages, form his year.

Such is my fate, 'tis folly to complain,
Yet MEMORY, LOVE, and GRATITUDE remain.

Op google books zijn alle bovengenoemde titels overigens na te slaan

Richard Dennys, Engeland (1884-1916)

2011-11-18T16:17:00.002+01:00

Richard (Molesworth) Dennys werd op 17 december 1884 te Londen geboren. Hij volgde zijn opleiding aan het Winchester College en staat in de boeken als pianist, schilder, acteur, schrijver en dichter.

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, werd hij ingedeeld in het Loyal North Lancashire Regiment. Dennys (ondertussen gepromoveerd tot Kapitein) raakte zwaar gewond op 12 juli 1916 nabij Albert gedurende de voorgevochten van het Somme offensief. Hij werd naar het British General Hospital te Rouen gebracht, alwaar hij twaalf dagen later zou komen te overlijden.

Better Far To Pass Away

Better far to pass away
While the limbs are strong and young,
Ere the ending of the day,
Ere youth's lusty song be sung.
Hot blood pulsing through the veins,
Youth's high hope a burning fire,
Young men needs must break the chains
That hold them from their hearts' desire.

My friends the hills, the sea, the sun,
The winds, the woods, the clouds, the trees -
How feebly, if my youth were done,
Could I, an old man, relish these!
With laughter, then, I'll go to greet
What Fate has still in store for me,
And welcome Death if we should meet,
And bear him willing company.

My share of fourscore years and ten
I'll gladly yield to any man,
And take no thought of "where" or "when,"
Contented with my shorter span,
For I have learned what love may be,
And found a heart that understands,
And known a comrade's constancy,
And felt the grip of friendly hands.

Come when it may, the stern decree
For me to leave the cheery throng
And quit the sturdy company
Of brothers that I work an:tong.
No need for me to look askance,
Since no regret my prospect mars.
My day was happy - and perchance
The coming night is full of stars.

Henry Denison, USA (1795-1819)

2011-11-10T15:37:00.005+01:00

Henry Denison werd geboren op 31 mei 1795 te Guilford, Vermont als zoon van (rechter) Gilbert en Huldah Denison. Zoals het een gehoorzaam kind betaamt, begint hij in 1811 aan een studie rechten aan de universiteit van Vermont, die hij in 1816 af zou ronden. Daaropvolgend vertrekt hij naar New York om te gaan werken op een advocatenkantoor, maar al snel komt hij tot de conclusie dat dit hem maar weinig bevalt en dat hij eigenlijk maar één ding wil : schrijven.

Hij vertrekt naar Milledgeville, Savannah / Georgia alwaar hij zich volledig richt op zijn literaire carriere. Vanaf de zomer van 1819 brengt hij een wekelijks te verschijnen literair blad op de markt : "The Georgia Republican". Lang zou het blad overigens niet bestaan, aangezien Denison op 31 oktober 1819 reeds komt te overlijden aan de gevolgen van koorts.

Na verschillende pogingen van Israel K Tefft (vriend en redacteur van The Savannah Georgian) om Denisons werk gepubliceerd te krijgen, worden zijn gedichten uiteindelijk opgestuurd naar "The Coronal, a magazine of verse" te Greenock, Schotland, in de veronderstelling dat het complete werk in 1824 zou verschijnen. Pas in 1828 ontvangt Tefft een klein boekje met de titel : "The Columbian Lyre", waarin slechts 13 pagina's gereserveerd bleken voor Denisons gedichten. Meer dan tweederde van zijn werk bleek gewoonweg verdwenen.

Een exemplaar van "The Colombian Lyre" treft u hier

korte docu Mario de sa Carneiro (1890-1916)

2011-11-06T13:47:00.000+01:00

Anton Antonovich Delvig, Rusland (1798-1831)

2011-11-04T16:31:00.002+01:00

Delvig werd geboren op 6 augustus 1798 te Moskou als zoon van een militair. Hij studeerde aan het lyceum te St.Petersburg alwaar hij bevriend raakte met Poesjkin. Het was in deze periode dat Delvig voor het eerst blijk gaf over enig literair talent te beschikken en de schoonheid van de poëzie ontdekte.

Na zijn studie werkte hij als assistent-bibliothecaris en ambtenaar, maar blonk niet bepaald uit in nijverheid, waardoor hij geregeld zonder baan zat. Hij woonde in die tijd samen met de dichter Jevgeni Baratinski en leidde in de sloppenwijken van Sint-Petersburg enkele jaren een karig bestaan.

In 1825 kende hij zijn eerste succes met het uitgeven van de literaire almanak “Noordelijke bloemen”. In dat jaar trouwde hij ook met een begaafde en mooie vrouw, die zijn huis tot een bekende literaire salon maakte, waar Frans in de plaats van Russisch werd gesproken. In 1830 werd hij redacteur van het nieuwe literaire tijdschrift “Literatoernaja Gazeta”, waaraan onder anderen ook Aleksandr Poesjkin, Ivan Krylov en Aleksej Chomjakov meewerkten.

Hij overleed op 14 januari 1831 te St.Petersburg op 32-jarige leeftijd.

Tegenstanders hielden Delvig in zijn tijd wel voor een epigoon van Poesjkin en Baratinski, sommigen meenden zelfs dat veel van zijn gedichten door hen geschreven waren. Pas in de twintigste eeuw kreeg Delvig hernieuwde waardering als origineel en zuiver dichter binnen de romantisch-classicistische traditie. Zijn werk omvat twee klassen: ‘antieke’ gedichten, idyllen en brieven enerzijds en Russische liederen anderzijds.

Doden, ach, het vogeltje
Boze stromen;
Brachten om de jongeling
Boze tongen!

Vloog te laat het vogeltje
Naar de zeekust;
Vlood te laat de jongeling
Naar de bossen!

Boven zee is golfgedruis,
Zijn geen stormen,
In het bos gaan geesten rond,
En geen mensen!

(vertaling: Peter Zeeman - Spiegel van de Russische poëzie, 2000, Amsterdam)

Bron : Wikipedia

Emiel Delrue, België (1887-1918)

2011-11-01T21:33:00.003+01:00

Delrue werd geboren op 27 mei 1887 te Antwerpen/Borgerhout. Hij volgde hoger handelonderwijs & verbleef een jaar (1908-1909) in Afrika. Na die tijd was hij onder andere redacteur van Vlaamsche Arbeid.

Behalve lyrische gedichten, waarvan er een aantal werden vertaald in het Soedanees schreef hij verder een paar historische toneelwerken, romans en novellen. Bekende titels van zijn hand: "Zuiderkruis" "Soedaneesche vertellingen" "Alexander" en "De slaapziekte". Zijn werken verschenen onder het pseudoniem Emiel Van der Straeten.

Hij was de eerste Vlaamse schrijver die het koloniale thema behandelde, onder andere in de roman "Zuiderkruis".

Hij overleed op dertig jarige leeftijd op 9 februari 1918 te Sint-Truiden - (andere bronnen spreken weer over Borgerhout als plaats van overlijden)

Mijn graf

I

En als ik dood zal zijn, daar rond mijn graf
waar kind noch bloedverwant om mij zal weenen,
dan zullen al de zielen zich vereenen
der zangen die ik aan de wereld gaf.

Daar, eenzaam, als een koor van voog'len, af
het rouwgeboomt' waarin de winden weenen
zoo stil alom als viel er sneeuw daar henen,
zal 'k zangen hooren weenen op mijn graf.

Af 't Kruis zal schouwen over 't rouw-tooneel
een mensch die mij begrijpen kon in 't leven,
een mensch die voor de menschen deed zooveel
dat zij niet meer geloofden aan zijn geven,
een mensch die m' had verstaan, waar' hij niet veel
te vroeg gestorven vóór mijn ziel kon leven.

II

Zwarte cypressen suizend wind-gebeden
rond marmerkruis op hemel-blauwe steen
waar maagd, geknield, met engelschoone leden
't rein voorhoofd nijgt op mij in stil geween;

Naakt-blauw het steen weêrkaatsend 't licht omheen
wijl niemand wete wat ik heb geleden
en, diedend afscheid met mijn aardsch verleên,
alrond-gehangen ketting van den vrede,

zoo zal mijn lichaam rusten in de stilte
die 'k zoo beminde toen ik levend was;
dan streele zomerzoen of winterkilte,
dan spiegle Tijd in Kunst-zerk glad als glas;
'k zal vér zijn van dit steen, in welker kilte
elkeen, die lezen kon, zichzelven las.

bronnen : DBNL / Agrippa & lectuur repertorium 1952

Salvador Iborra (1978 - 2011)

2011-10-19T18:59:00.004+02:00

De Spaanse dichter Salvador Iborra werd op 29 september van dit jaar in Barcelona doodgestoken, vermoedelijk door fietsendieven. Hij had voor zijn woning in de gothische wijk van de Catalaanse metropool twee jongemannen, die zijn fiets hadden gestolen, tegengehouden. Toen de schrijver de fiets terug vroeg, werd hij door de twee jongeren doodgestoken. De politie pakte twee verdachten op.

De uit Valencia afkomstige Iborra werd beschouwd als een groot poëzietalent. Hij publiceerde drie bundels met gedichten in de Catalaanse taal en kreeg daarvoor tal van literaire onderscheidingen. Bovendien was hij begonnen aan zijn eerste roman.

De gothische wijk in het oude centrum van Barcelona, een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van de Catalaanse hoofdstad, gaat al jaren gebukt onder een hoge criminaliteitsgraad. (belga/lb)

nieuwe aanwinst kort dag bibliotheek

2011-10-17T17:42:00.003+02:00

FIDEEL VERBRUGGEN (1921 - 1947) - EXPERIMENTEN (bazel-waas 1940 - in een oplage van 150 exemplaren) met opdracht aan de jonge actrice Louisa Colpijn - 16 januari 1941

Jorge Debravo, Costa Rica (1938-1967)

2011-09-14T14:34:00.003+02:00

Debravo werd geboren op 31 januari 1938 te Guayabo, Costa Rica als oudste van vijf kinderen in het gezin van Joaquin Bravo Ramirez & Cristina Brenes. Jorge werkte in zijn jeugd met zijn vader op het land en werd onderwezen door zijn moeder. Op zijn veertiende kon hij eindelijk naar school door middel van een beurs.

Een populaire anekdote over Debravo luidt dat hij zijn eerste gedichten op bananenbladeren geschreven zou hebben, maar goed, zijn eerste werk verscheen in een lokaal magazine genaamd 'El Turrialbeno" terwijl hij nog op school zat. Kort daarna verliet hij deze om aan het werk te gaan bij de sociale dienst.

In 1959 trouwde hij met Margarita Salazar en kreeg twee kinderen.

1959 : Milagro abierto
1959 : Vortices
1960 : Bestiecillas plasticas
1960 : Consejos para Cristo al comenzar el ano
1963 : Devocionario del Amor sexual
1964 : Poemas terrenales
1965 : Digo
1966 : Nosotros los hombres

In 1965 rondde hij alsnog zijn middelbare school af en melde zich een jaar later aan voor een universitaire studie. Jorge Debravo overleed in 1967 met dank aan een dronken automobilist te San Pedro, San José.

postuum verschenen nog :

1967 : Canciones cotidianas
1972 : Los Despiertos

maar liefst twaalf bundels bleven lange tijd ongepubliceerd tot in 1989 antologia mayor verscheen

Zijn jeugd in het arbeidersmilieu, zijn gevoel voor sociale rechtvaardigheid en de politiek in de jaren 60 vormde de belangrijkste voedingsbodem voor zijn poëzie

Los amantes

Son grandes, venturosos, como hechos de luna, en
medio de la noche.
Arden como maderas. Destilan un agua fresca y
deliciosa, como savia de los grandes árboles.

No parecen llegar de las rocas terrestres: los
imaginamos brotados de las cuevas más salvajes y
profundas. O salidos tal vez de un foso oceánico
donde han aprendido de las sirenas el arte del abrazo
hasta lograr que los brazos se transformen en culebras.

Si no tuvieran nombres como nosotros, no los
creeríamos humanos. Los pensaríamos habitantes de
estrellas desconocidas, de planetas de trigo.

Entre la sombra se confunden, a veces, con los
dioses. Resbalan y se asustan como animales, que es
otra manera de parecerse a los dioses.

No osan la palabra: usan el gemido y el arrullo. Las
palabras más cortas de la tierra y más palabras, sin
embargo.

Cuando regrese a casa le pediré a la Muerte que no
venga por ellos. Bello sería que los dejara libres para
siempre y que salieran a la calle enlazados, como
profetas de un rito vegetal y poderoso.

Nosotros les cantaríamos canciones de alegría y les
pondríamos collares de hojas frescas. Grandes collares
que les sirvieran como almohadas cuando se hallaren
sin almohadas en algún sitio amargo de la
tierra. (131-132)

The Lovers

They are impressive, fortunate, made of moon, in
the middle of the night.
They burn like timber. They exude fresh and
delicious water, like the sap of large trees.

They don’t seem to come from terrestrial rocks: we
imagine them sprouting from caves more savage and
deep. Or rising perhaps from an oceanic pit
where from sirens they have learned the art of embracing
until arms achieve the transformation into snakes.

If they had names like us, we would not
believe them to be human. We would think of them as inhabitants of
stars unknown, from planets of wheat.

Among shadows they mingle, sometimes, with the
gods. They slip and are frightened like animals, which is
another way of appearing like gods.

They don’t dare use the word: they moan and coo. The
shortest words on the earth and more words,
nevertheless.

When I return home I will ask Death not to
come for them. Beautiful it would be for them to be free for
ever and for them to emerge out into the streets joined, like
prophets of a powerful and vegetative ritual.

We would sing them songs of joy and we
would dress them with garlands of fresh leaves. Large garlands
that would comfort them when they find themselves
without pillows in some bitter place upon the
earth.

recente aanwinsten kort dag bibliotheek

2011-09-12T11:14:00.005+02:00

Bij deze een aantal boeken die de afgelopen maanden hun weg wisten te vinden naar mijn vitrinekastje.

keuze uit nagelaten gedichtjes Jacob van Eeghen (1818-1834), tweede druk - P.N. van Kampen en zoon te Amsterdam (1877)

The collected poems of Sidney Keyes (1922-1943), tweede druk, Routledge London (sept. 1945)

In the green tree (brieven en kort proza) by Alun Lewis (1915-1944), George Allen & Unwin LTD, London (1948)

Dimcho Debelyanov, Bulgarije (1887-1916)

2011-09-12T08:41:00.004+02:00

Dincho (zoals zijn naam oorspronkelijk luidde) Debelyanov werd geboren op 28 maart 1887 in Koprivshtitsa te Bulgarije als zoon van een kleermaker. Na het overlijden van zijn vader in 1896 verhuist het gezin naar plovdiv, alwaar ze intrekken bij een oom aan moederskant van de familie. Ze zouden daar acht jaar blijven, een periode die vruchtbaar bleek voor zijn poezie, maar waarin het geluk ver te zoeken was.

In 1904 vertrekt hij naar Sofia alwaar hij begint aan een studie rechten en literatuur aan de universiteit aldaar, maar door geldgebrek zou hij deze niet afronden. Hij onderhield zichzelf door het aannemen van verschillende baantjes zoals redacteur, proeflezer, verslaggever, stenograaf, kantoorklerk bij een metereologisch instituut etc. etc.

In 1906 had hij zijn eerste gedichten gepubliceerd en werd hij een graag geziene gast binnen de literaire cirkels. Hij stond bekend als een aanhanger en propagandist van het West-Europese symbolisme, vooral gecharmeerd van de Fransman Albert Samain.

Hij nam zijn toevlucht tot het leger in 1912 en nam in die hoedanigheid deel aan de eerste balkanoorlog. In Januari 1916 werd hij, na twee jaar voornamelijk kantoorwerk te hebben verricht op eigen verzoek naar Griekenland gestuurd alwaar hij op 2 oktober van dat jaar zou sneuvelen.

Gedurende zijn leven heeft hij nimmer een poëziebundel gepubliceerd. Zijn 115 gedichten werden postuum de wereld ingezonden. 1920 - Stilhove

Jeffery Day, Engeland (1896-1918)

2011-09-11T22:29:00.004+02:00

Jeffery Day geboren op 1 december 1896 te St. Ives, Huntingdonshire was een van de weinige warpoets die geen deel uitmaakte van de infanterie, maar het grootste deel van de oorlog vanuit de lucht heeft gadegeslagen, tot hij op 27 februari 1918, ondertussen gepromoveerd tot commandant, werd neergehaald boven zee.

Zijn gedichten werden postuum gepubliceerd in 1919 als "Poems and Rhymes"

ON THE WINGS OF THE MORNING

A SUDDEN roar, a mighty rushing sound,
a jolt or two, a smoothly sliding rise,
a jumbled blur of disappearing ground,
and then all sense of motion slowly dies.
Quiet and calm, the earth slips past below,
as underneath a bridge still waters flow.

My turning wing inclines towards the ground ;
the ground itself glides up with graceful swing
and at the plane's far tip twirls slowly round,
then drops from sight again beneath the wing
to sUp away serenely as before,
a cubist-patterned carpet on the floor.

Hills gently sink and valleys gently fill.
The flattened fields grow infinitely small;
slowly they pass beneath and slower still
until they hardly seem to move at all.
Then suddenly they disappear from sight,
hidden by fleeting wisps of faded white.

The wing-tips, faint and dripping, dimly show,
blurred by the wreaths of mist that intervene.
Weird, half-seen shadows flicker to and fro
across the pallid fog-bank's blinding screen.
At last the choking mists release their hold,
and all the world is silver, blue, and gold.

The air is clear, more clear than sparkling wine ;
compared with this, wine is a turgid brew.
The far horizon makes a clean-cut line
between the silver and the depthless blue.
Out of the snow-white level reared on high
glittering hills surge up to meet the sky.

Outside the wind screen's shelter gales may race :
but in the seat a cool and gentle breeze
blows steadily upon my grateful face
as I sit motionless and at my ease,
contented just to loiter in the sun
and gaze around me till the day is done.

And so I sit, half sleeping, half awake,
dreaming a happy dream of golden days,
until at last, with a reluctant shake,
I rouse myself, and with a lingering gaze
at all the splendour of the shining plain
make ready to come down to earth again.

The engine stops : a pleasant silence reigns—
silence, not broken, but intensified
by the soft, sleepy wires' insistent strains,
that rise and fall, as with a sweeping glide
I slither down the well-oiled sides of space
towards a lower, less enchanted place.

The clouds draw nearer, changing as they come.
Now, hke a flash, fog grips me by the throat.
Down goes the nose : at once the wires' low hum
begins to rise in volume and in note,
till as I hurtle from the choking cloud
it swells into a scream, high-pitched and loud.

The scattered hues and shades of green and brown
fashion themselves into the land I know,
turning and twisting, as I spiral down
towards the landing-ground ; till, skimming low,
I glide with slackening speed across the ground,
and come to rest with lightly grating sound.

Thomas Osborne Davis, Ierland (1814-1845)

2011-09-10T16:57:00.003+02:00

Thomas Osborne Davis werd geboren op 14 oktober 1814 te Mallow,Cork kort nadat zijn vader (een legerarts uit Wales) was overleden. Waardoor het gezin waar Thomas in opgroeide bestond uit moeder en drie zoons. In 1818 vertrekt het gezin naar Dublin, alwaar hij in 1831 rechten zou gaan studeren aan Trinity College. Tussen de bedrijven door behaalde hij ook nog een graad in de kunsten.

Ondanks het afronden van zijn studie zou hij echter een andere beroepskeuze maken. Tussen 1838 - 1840 trok hij door Engeland en Wales. In zijn ogen de beste universiteit die er bestond.

Later zou hij samen met Charles Gavan Duffy en John Blake Dillon The nation oprichten. De rest van zijn korte leven zou totaal gewijd zijn aan de Ierse zaak. Hij schreef nationalistische balladen, artikelen, columns en vurige speeches. Zijn gedachtengoed zou later uitgewerkt worden door mannen als Padraig Pearse en Wolfe Tone.

Van de vele literaire plannen die hij maakte zou uiteindelijk weinig terechtkomen. Op 30 jarige leeftijd overleed hij aan de gevolgen van TBC. Hij werd begraven op Mount Jerome Cemetery te Dublin.

A nation once again

When boyhood's fire was in my blood
I read of ancient freemen,
For Greece and Rome who bravely stood,
Three hundred men and three men;
And then I prayed I yet might see
Our fetters rent in twain,
And Ireland, long a province, be.
A Nation once again!

A Nation once again,
A Nation once again,
And lreland, long a province, be
A Nation once again!

And from that time, through wildest woe,
That hope has shone a far light,
Nor could love's brightest summer glow
Outshine that solemn starlight;
It seemed to watch above my head
In forum, field and fane,
Its angel voice sang round my bed,
A Nation once again!

It whisper'd too, that freedom's ark
And service high and holy,
Would be profaned by feelings dark
And passions vain or lowly;
For, Freedom comes from God's right hand,
And needs a Godly train;
And righteous men must make our land
A Nation once again!

So, as I grew from boy to man,
I bent me to that bidding
My spirit of each selfish plan
And cruel passion ridding;
For, thus I hoped some day to aid,
Oh, can such hope be vain ?
When my dear country shall be made
A Nation once again!

Margaret Miller Davidson, Engeland (1823-1838)

2011-09-09T09:43:00.003+02:00

Margaret Davidson, geboren op 26 maart 1823 in Platsburgh, New York, was één van de jongste telgen uit de fragiele Davidson clan, waarvan zeven van de in totaal negen kinderen, hun moeder vooraf gingen in de tunnel des doods. Toen haar oudere zuster Lucretia (die hier eerder beschreven is) overleed, was Margaret nog een peuter, maar de nagedachtenis werd door hun moeder meer dan levend gehouden. Ze moedigde Margaret dan ook veelvuldig aan om in de voetsporen van haar zuster te treden. Wat dan ook geschiedde.

Gedurende haar korte en ziekelijke leven, kreeg ze onder het wakende oog van haar moeder een brede scholing. Zo studeerde ze filosofie, talen, geschiedenis en schreef natuurlijk poëzie, die sterk leunde op dat van de romantici en de nalatenschap van haar zuster. Haar eerste gedichten schreef ze op haar zesde. Toen ze tien was, schreef ze gedurende een bezoek aan New York in twee dagen tijd het toneelstuk "Tragedy of Alethia". In navolging van Lucretia en de anderen bezweek ook zij aan tuberculose op 25 november 1838 te Saratoga, New York - slechts vijftien jaar oud.

In 1841 verscheen van de hand van Washington Irving "The biography and the literary remains of the late Margaret Miller Davidson. Zie hier
Negen jaar later verscheen haar werk tezamen met die van haar zuster.

bron : portraits of american women writers

Lucretia Maria Davidson, Engeland (1808-1825)

2011-09-09T09:21:00.003+02:00

Lucretia Maria Davidson werd geboren op 27 september 1808 in Platsburgh, New York, als dochter van Oliver Davidson (dokter) & Margaret Miller (schrijfster). Op haar vierde werd ze naar Platsburgh Academy gestuurd, alwaar ze leerde lezen en rond haar tiende reeds een voorkeur ontwikkelde voor schrijvers zoals Goldsmith, Kotzebue & Shakespeare. Daarnaast las ze veel geschiedenis en populaire literatuur. Ze schreef reeds gedichten op zeer jonge leeftijd, maar had uit schaamte veel van haar eerstelingen verbrand. Het vroegst bekende werkje van haar schreef ze op haar negende : "Epitaph on a robin".

Elk beschikbaar moment besteedde ze aan het schrijven van gedichten en overal waar ze kwam torste ze pen, inkt & papier met zich mee. Vrienden van de familie oordeelde echter dat dat geen activiteiten waren voor een meisje van haar leeftijd, en adviseerde de haar zo geliefde materialen buiten haar bereik te houden. Zo geschiedde. Maar toen haar moeder steeds vaker een melancholische gesteldheid bij haar kind ontwaarde, werd ze weer in staat gesteld te doen wat ze toch het liefste deed.

In oktober 1824 kreeg de familie bezoek van een welgestelde jongeman, Moss Kent die zodanig onder de indruk was van haar schrijven dat hij de ouders van Lucretia voorstelde haar op zijn kosten te laten studeren op Mrs. Willards school te Troy, New York, alwaar ze een betere opleiding kon genieten dan binnen het budget van de familie mogelijk zou zijn geweest. Maar de studie bleek een slechte uitwerking te hebben op haar gezondheid, en binnen korte tijd keerde ze weer naar huis terug. Na haar herstel, studeerde ze nog even aan Miss Gilbert's te Albany, maar ook daar zou ze het niet lang volhouden.

ze overleed op 27 augustus 1825 te Platsburgh. Zestien jaar en elf maanden oud, aan de gevolgen van Tuberculose. Hoewel er ook geruchten gingen dat ze aan anorexia zou lijden. Ondanks haar jonge leeftijd liet ze 278 gedichten na.

Davidson werd geroemd om haar werk door personen zoals Edgar Allan Poe, Robert Southey & Catharina Marie Sedgwick. Sedgwick publiceerde een biografische schets over Davidson die later toegevoegd zou worden aan haar "Poetical remains" uit 1841. Southey's vergeleeek haar in zijn (ietwat geromantiseerde) studie over Davidson uit 1829 met namen als Thomas Chatterton & Henry Kirke White (maar niet enkel om haar leeftijd) - wat haar reputatie zeker ten goede is gekomen. Poe legde voornamelijk de nadruk op haar poëtische ziel, die ze naar zijn zeggen nog niet geheel bloot had weten te geven in haar werk. Een kwestie van tijd - die haar domweg niet gegeven was.

THE FEAR OF MADNESS

HERE is something which I dread,
It is a dark, a fearful thing;
It steals along with withering tread,
Or sweeps on wild destruction's wing.

That thought comes o'er me in the hour
Of grief, of sickness, or of sadness;
'Tis not the dread of death--'tis more,
It is the dread of madness.

O! may these throbbing pulses pause,
Forgetful of their feverish course;
May this hot brain, which, burning, glows
With all its fiery whirlpool's force,

Be cold, and motionless, and still,
A tenant of its lowly bed,
But let not dark delirium steal--
[Unfinished]

Johan Gustaaf Danser, Nederland (1893-1920)

2011-09-08T21:13:00.004+02:00

Johan Gustaaf Danser werd geboren op 27 oktober 1893 te Kralingen. Hij doorliep de HBS te Rotterdam en studeerde vervolgens aan de academie voor Beeldende Kunsten te Den Haag. Hoewel hij daarna een betrekking vond als tekenleraar aan de bijzonder HBS 'Instituut Ort' te Rotterdam, ging zijn hart uit naar de letteren. Om zich daarin verder te bekwamen volgde hij een cursus kalligrafie en een studie Nederlandse taal en letterkunde onder leiding van professor De Vooys te Utrecht, maar beide liepen op niets uit. Wat voor een groot deel te wijten was aan zijn zwakke gezondheid en zijn hang naar eenzaamheid. Danser had altijd het gevoel dat zijn omgeving hem niet begreep, alsof hij zijn eigen wereld geschapen had.

Tamelijk afgezonderd levend, maakte hij zich daarentegen een veelzijdige ontwikkeling eigen. Al vroeg begon hij met het schrijven van sonnetten in een beheerste en klassieke stijl, vol overpeinzing en bezinning, overeenkomstig de opvattingen van Verwey en diens jongere geestverwanten zoals Van Eyck.

In september 1913 debuteerde Danser met een kleine reeks sonnetten in Verwey's maandschrift De Beweging; ook andere groepen gedichten zijn in latere jaargangen van dat blad gepubliceerd.

Zijn eerste werk bundelde hij onder de titel Ontmoetingen (bibliofiele uitgave 1917).

In 1918 werd hij ernstig ziek, de kwaal verergerde later tot tuberculose. Na zijn vroege dood bezorgden zijn vrienden Greshoff en Van Krimpen een bundel Gedichten
(1922), waarin een herdruk van Ontmoetingen.

J. Staal verzorgde in 1957 de uitgave van het Verzameld werk van Danser, waaraan G.H. 's-Gravesande een bibliografie en een biografie toevoegde.

Bronnen : DBNL & De Parelduiker 2004/5

De jonggestorvene

Gij moest zoo vroeg van deze wereld scheiden
Die gij bemindet schoon haar smaad u sloeg,
Van al die droomen die uw jong verblijden
Nog ongerept en woordloos in zich droeg.

En toch toen dood u 't koele bed kwam spreiden
Sprakt gij geen woord dat om een troostwoord vroeg, -
Bereid als een die lang en schoon mocht strijden
Zeidet gij zacht: 'Weent niet, het was genoeg.'

Gij wist: - wij zwerven door dit vreemde leven
Bij vreugdes dag, bij droefheids duist'ren nacht,
Zoekend het woud waar liefdes klanken beven;

Maar eens vermoeid van aller dingen pracht
Vinden wij wat ons streven is gebleven:
Stiltes vallei daar 't vredig is en zacht.

uit : Ontmoetingen

Leslie Coulson, Engeland (1889 - 1916)

2011-08-30T21:43:00.005+02:00

Leslie Coulson werd geboren op 19 juli 1889 te Kilburn, als zoon van Frederick Coulson die werkzaam was in een magazijn maar ervan droomde schrijver te zijn - te worden, een droom die hij al snel doorgaf aan de jonge Leslie en diens broer, die hun opleiding genoten op een internaat te Norfolk.

Leslie werkte voor lokale kranten, omder andere in Manchester en Londen. Terwijl zijn vader en broer ook de pen op hadden gepakt en geregeld columns produceerde schopte Leslie het tot assistant editor van The Morning Post en The Standard.

Toen in 1914 de oorlog begon stelde Coulson zich meteen beschikbaar om zijn land te dienen. Na een korte training in Engeland vertrok hij op kerstavond 1914 naar Malta, om via Gallipoli,en Egypte uiteindelijk aan de Somme te belanden

ondertussen gepromoveerd tot Sergeant nam hij op 7 oktober 1916 deel aan een aanval nabij Lesboeufs, alwaar hij in zijn borst werd geraakt en stierf. Zevenentwintig jaar oud.

Volgens de overlevering zouden er op zijn lichaam twee gedichten zijn aangetroffen, hoewel tussen zijn bezittingen misschien dichter bij de waarheid ligt, maar de romantici onder ons willen ook wel eens wat, waaronder "Who made the law"

WHO MADE THE LAW?

Who made the Law that men should die in meadows?
Who spake the word that blood should splash in lanes?
Who gave it forth that gardens should be bone-yards?
Who spread the hills with flesh, and blood, and brains?
Who made the Law?

Who made the Law that Death should stalk the village?
Who spake the word to kill among the sheaves,
Who gave it forth that death should lurk in hedgerows,
Who flung the dead among the fallen leaves?
Who made the Law?

Those who return shall find that peace endures,
Find old things old, and know the things they knew,
Walk in the garden, slumber by the fireside,
Share the peace of dawn, and dream amid the dew â€“
Those who return.

Those who return shall till the ancient pastures,
Clean-hearted men shall guide the plough-horse reins,
Some shall grow apples and flowers in the valleys,
Some shall go courting in summer down the lanes -
THOSE WHO RETURN.

But who made the Law? the Trees shall whisper to him:
˜See, see the blood“ the splashes on our bark!
Walking the meadows, he shall hear bones crackle,
And fleshless mouths shall gibber in silent lanes at dark.
Who made the Law?

Who made the Law? At noon upon the hillside
His ears shall hear a moan, his cheeks shall feel a breath,
And all along the valleys, past gardens, crofts, and homesteads,
HE who made the Law,
He who made the Law, He who made the Law shall walk along with Death.

Zijn verzamelde gedichten (From an outpost and other poems) verschenen postuum in 1917 onder redactie van zijn vader. Er werden in dat eerste jaar om en nabij de 10.000 exemplaren van verkocht.

bronnen : poemhunters / firstworldwar.com / warpoetsassociaton

Joseph Seamon Cotter, USA (1895 - 1919)

2011-08-30T14:02:00.006+02:00

Joseph Seamon Cotter werd geboren op 2 september 1895 te Louisville Kentucky als zoon van Seamon Cotter sr. (tevens dichter) & Marie F Cox. Hij had twee zusters. Vooral met de oudste Florence had hij een zeer hechte band.

Aangezien er in het ouderlijk huis een uitgebreide bibliotheek aanwezig was, kwam de jonge Joseph al vroeg in aanraking met de literatuur, en raakte hij al snel in de ban van zowel de europese (was een groot bewonderaar van onder andere Keats) als de afro-amerikaanse poëzie. Paul Laurence Dunbar was overigens een huisvriend van de familie.

Cotter doorliep The Western School & Louisville Central Colored Highschool (alwaar zijn vader docent was & tevens de leiding had). Hij was een goed student die vooral uitblinkte in Latijn, Engels, Geschiedenis en Wiskunde. Studeerde in 1911 af met de op één na hoogste cijferlijst van zijn jaar. Was betrokken in de politiek, vooral op het gebied van raciale kwesties. Hij ging net als zijn zus Florence naar Fisk Unversity te Nashville, alwaar hij in de redactie van de Fisk Herald zat, en waar zijn schrijftalent zich begon te openbaren.

Gedurende zijn tweede jaar loopt hij TBC op & wordt door zijn ouders weer naar louisville gehaald. Voor de rest van zijn korte leven diende hij de strijd met deze ziekte aan te gaan. In die tijd een belangrijke doodsoorzaak onder de zwarte Amerikaanse bevolking.

Niet lang daarna kwam ook Florence thuis met TBC. Binnen een jaar op 16 december 1914overleed ze. Hiermee verloor Joseph een van zijn grootste vrienden (een verlies dat hij maar moeilijk kon verwerken, maar wel het begin van een literaire carriere)

Na zijn terugkeer naar Louisville werkte hij als schrijver & editor van The Leader (een lokale krant) en werd een woordvoerder voor de zwarte gemeenschap. Met een sterke literaire ondertoon beschreef hij het lot van de zwarte soldaten, de eerste wereldoorlog, intergratie etc.

zijn poëtische talent ontwikkelde zich tussen 1915 - 1918. Op 26 mei 1918 werd The Band of Gideon & other lyrics gepubliceerd. Om het boek door te bladeren zie : http://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uc1.b3688099

Gedurende de zomer & herfst van 1918 werkte hij aan de sonnettencyclus Out of the shadows & andere gedichten . Beide bedoeld om opgenomen te worden in een tweede bundel die er door zijn vroege dood nooit zou komen. In januari 1919 diende hij zijn poëzie reeds aan zijn vader te dicteren. Een maand later (03.02.1919) sloot het doek zich definitief.

To Florence

Sister, when at the grassy mound I stand
Which holds in cold embrace thy mortal frame,
The tears unbidden rush into my mortal eyes
And wash away from me all save the sight
Of thy pure life and patient suffering.
And ever and anon comes memory
Of days gone by when health's bright sun did shine
Upon us both. And tho within the Cloud
I stand, content I am to think of thee
And live as best I may, till by thy side
In God's own time, I lay me down to rest.

Sonnet to Negro Soldiers

They shall go down unto Life's Borderland,
Walk unafraid within that Living Hell,
Nor heed the driving rain of shot and shell
That 'round them falls; but with uplifted hand
Be one with mighty hosts, an arméd band
Against man's wrong to man--for such full well
They know. And from their trembling lips shall swell
A song of hope the world can understand.
All this to them shall be a glorious sign,
A glimmer of that resurrection morn,
When age-long Faith crowned with a grace benign
Shall rise and from their brows cast down the thorn
Of prejudice. E'en though through blood it be,
There breaks this day their dawn of Liberty.

John Cornford, Engeland (1915 - 1936) *

2011-08-29T22:08:00.003+02:00

Geboren op 27 december 1915 in Cambridge als Rupert John Cornford, maar prefereerde uiteindelijk zijn eerste naam te laten vallen. Een naam die hij overigens dankte aan Rupert Brooke, die bevriend was met zijn ouders, Francis Macdonald Cornford (1874-1943) professor antieke filosofie aan de universiteit te Cambridge en Frances Crofts Cornford (1886-1960) kleindochter van Charles Darwin en gepubliceerd dichteres.

Hij studeerde geschiedenis aan Trinity College te Cambridge alwaar hij zich aansloot bij de Britse afdeling van de Communistische Partij en begon met het schrijven van gedichten.

In deze periode kreeg hij een relatie met Rachel Peters, die een kind van hem kreeg, maar die hij kort na diens geboorte zou verlaten. Het kind, James Cornford zou later door zijn grootouders Francis en Frances Cornford geadopteerd worden. Ondertussen had John te Cambridge alweer kennis gekregen aan zijn volgende liefde, de toekomstige historica Margot Heinemann, met wie hij een verhouding kreeg en aan wie hij verschillende gedichten op zou dragen.

Vanaf 1933 was hij al direct betrokken bij de Communistische Partij te Londen. Gedurende de Spaanse burgeroorlog recruteerde hij verschillende studiegenoten te Cambridge en kwam uiteindelijk in augustus 1936 ook zelf (als één van de eerste Engelse vrijwilligers)aan het Spaanse front terecht in de buurt van Aragon. Na een kort verblijf in Engeland in oktober melde hij zich in november 1936 wederom aan het front om uiteindelijk op 27 december om te komen tijdens de slag rond Lopera nabij Córdoba.

In 1938 zou de eerste verzameling van zijn werken verschijnen.

bron : Wikipedia
link voor meer informatie : http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/SPcornford.htm

A Letter from Aragon

This is a quiet sector of a quiet front.

We buried Ruiz in a new pine coffin,
But the shroud was too small and his washed feet stuck out.
The stink of his corpse came through the clean pine boards
And some of the bearers wrapped handkerchiefs round their faces.
Death was not dignified.
We hacked a ragged grave in the unfriendly earth
And fired a ragged volley over the grave.

You could tell from our listlessness, no one much missed him.

This is a quiet sector of a quiet front.
There is no poison gas and no H. E.

But when they shelled the other end of the village
And the streets were choked with dust
Women came screaming out of the crumbling houses,
Clutched under one arm the naked rump of an infant.
I thought: how ugly fear is.

This is a quiet sector of a quiet front.
Our nerves are steady; we all sleep soundly.

In the clean hospital bed, my eyes were so heavy
Sleep easily blotted out one ugly picture,
A wounded militiaman moaning on a stretcher,
Now out of danger, but still crying for water,
Strong against death, but unprepared for such pain.

This on a quiet front.

But when I shook hands to leave, an Anarchist worker
Said: 'Tell the workers of England
This was a war not of our own making
We did not seek it.
But if ever the Fascists again rule Barcelona
It will be as a heap of ruins with us workers beneath it.'

© John Cornford

Sergio Corazzini Italië (1886 - 1907)

2011-08-28T16:29:00.003+02:00

Sergio Corazzini werd op 6 februari 1886 te Rome geboren als zoon van een plaatselijke tabakshandelaar.

Hij bezocht na enkele jaren basisonderwijs een prive school te Spoleto, maar werd daar in 1898 reeds afgehaald aangezien zijn vader het familiefortuin was kwijtgespeeld op de beurs en er daarnaast ook een bepaald geldverslindende levenswandel op na hield.

Deze val van rijkdom naar armoede tekende uiteindelijk de gemoedstoestand van de jonge Sergio en later ook zijn poëzie, om daarnaast ook te lijden tot het vroege overlijden van zijn moeder, zijn broer Gualtiero en niet veel later het zijne.

Een andere broer Erberto, kwam overigens nog vroegtijdig om het leven bij een autoongeluk in Libie. Zijn Vader overleefde het gezin, maar overleed nog voor zijn oude dag in het armenhuis.

Sergio zou zijn opleiding aan een eenvoudig gymnasium voltooien en vond een baantje bij een verzekeringsmaatschappij.

Door zijn eerste publicaties wist hij in een kleine kring enig naam te maken, een kring die later als Crepuscolari een avantgarde vormde (waarin onder andere ook Aldo Palazzeschi en Marino Moretti actief waren)

Corazzinis dichtbundels verschenen tussen 1904 en 1907:

1904 - la Dolcezze
1905 - l'amore calice
1905 - le aureole
1906 - piccolo libro inutile
1906 - poemeti in prosa
1907 - libro per la sera della domenica

In het voorjaar van 1906 verergerde zich bij hem de tbc (waar zijn hele familie al aan te lijden had). Ook een sanatoriumbezoek mocht niet baten. Toen hij stierf op 18juni 1907 was hij slechts 21 jaar.

The despair of a poor sentimental poet

'Why do you call me poet?
I am no poet
I am but a weeping child
I have only tears to offer to the silent world
Why do you call me poet?
My wretchedness is the wretchedness of everyman
My happiness was of the simple kind
So simple that I could only confess it
With embarrassment
Today I think of death
I am ill indeed
And each day I die a little
As do all things
So I am not a poet
Poets must lead a different life
But I can only die
Amen.

(naam vertaler onbekend)

Philip Pendleton Cooke,USA (1816 - 1850)

2011-06-26T13:56:00.004+02:00

Philip Pendleton Cooke werd geboren op 26 oktober 1816 in Martinsburg, Virginia en verbleef het grootste deel van zijn leven in de nabijheid van Shenandoah valley, voor de atlasvorsers onder ons. Hij studeerde aan Princeton University, alwaar hij onder andere de gedichten "Song of the Sioux Lovers", en "Autumn", schreef, alvorens hij in 1834 zijn studie af zou ronden. Hij volgde zijn vaders voorbeeld en begon een carriere in de advocatuur. Maar zijn hart ging toch voornamelijk uit naar jagen en schrijven, hoewel hij van het laatste nooit zijn beroep wist te maken. Zo schreef hij eens "I detest the law. On the other hand, I love the fever-fits of composition."

Hij overleed op 20 januari 1850

Cooke wordt omschreven als een belezen man, die zijn inspiratie vond in het werk van onder andere Spenser, Chaucer en Dante Aligheri, maar ook in het proza van Poe. Die hij ooit in een brief toevertrouwde:

"I have always found some remarkable thing in your stories to haunt me long after reading them. The teeth in Berenice—the changing eyes of Morella—that red & glaring crack in the House of Usher—the pores of the deck in the MS. Found in a Bottle—the visible drops falling into the goblet in Ligeia".

Langzaam maar zeker verlegde hij zijn aandacht van de poezie - dat hij vergeleek met een uitgeput tabaksveld - naar proza, maar ook daarin wist hij niet echt een voet aan de grond te krijgen, ondanks het feit dat hij bewonderaars had zoals de eerder genoemde Poe.

bron : wikipedia

Florence Vane

I loved thee long and dearly,
Florence Vane;
My life’s bright dream and early
Hath come again;
I renew in my fond vision
My heart’s dear pain,
My hope, and thy derision,
Florence Vane.

The ruin lone and hoary,
The ruin old,
Where thou didst mark my story,
At even told,—
That spot—the hues Elysian
Of sky and plain—
I treasure in my vision,

Thou wast lovelier than the roses
In their prime;
Thy voice excelled the closes
Of sweetest rhyme;
Thy heart was as a river
Without a main.
Would I had loved thee never,
Florence Vane!

But, fairest, coldest wonder!
Thy glorious clay
Lieth the green sod under,—
Alas the day!
And it boots not to remember
Thy disdain,—
To quicken love’s pale ember,
Florence Vane.

The lilies of the valley
By young graves weep,
The pansies love to dally
Where maidens sleep;
May their bloom, in beauty vying,
Never wane
Where thine earthly part is lying,
Florence Vane!

© Philip Pendleton Cooke